！！！
หลิวอาเฉียวเบิกตากว้างฉับพลัน ชายหลายคนตรงหน้าคิดจะย่ำยีนาง!
หรือภัยพิบัติครั้งนี้จะเกิดจากรูปโฉมของนางกัน?
ชั่วขณะนั้น ความหวาดกลัวมหาศาลพลันถาโถมขึ้นในใจ นางอยู่ในสถานที่แปลกหน้า ฝ่ายตรงข้ามเป็นบุรุษที่มีวรยุทธ์สามสี่คน ส่วนนางเป็นเพียงสตรีอ่อนแอคนหนึ่ง จะหนีรอดไปได้อย่างไร?
แต่หากไม่หนี วันนี้ถ้าถูกบุรุษเหล่านี้ผลัดกันย่ำยี เกรงว่านางคงไม่มีหน้าอยู่ต่อไปอีกแล้ว
เมื่อเห็นบุรุษตรงหน้าถูมือไปมา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มลามก แล้วค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้ เส้นประสาทของนางก็ขึงตึงยิ่งกว่าครั้งใด
“ฟึ่บ!”
ยามที่บุรุษผู้นั้นกำลังจะเอื้อมมือมาแตะต้องนาง หลิวอาเฉียวพลันนึกถึงยาพิษป้องกันตัวที่บุตรีเคยมอบให้
นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นยาพิษชนิดใด ในยามคับขันจึงสาดยาพิษทั้งหมดที่บุตรีมอบให้ใส่บุรุษผู้นั้น
“พรวด~ อะไรน่ะ ยังคิดจะ—”
“อา... อึก...”
“พี่ใหญ่...”
บุรุษหลายคนสบถด้วยความฉงน เสียงยังไม่ทันขาดหาย ร่างกายก็พลันอ่อนยวบ ล้มลงไปด้านหลังทีละคน
หลิวอาเฉียวเห็นเช่นนั้นก็ลุกขึ้นทันที ก่อนหนีออกไปอย่างลนลาน ไม่สนว่าพวกเขาจะตายหรือยังมีชีวิตอยู่
ด้านนอกเป็นผืนป่าบนภูเขา เสียงจักจั่นและแมลงร้องระงม โชคดีที่บนฟ้ามีจันทร์เต็มดวง ส่องให้เห็นทางบนเขารำไร
หลิวอาเฉียวไม่สนใจทิศทางใด ๆ เห็นทางก็วิ่งตามลงไป
นางลนลานจนทำอะไรไม่ถูก ไม่กล้าผ่อนคลายแม้ชั่วขณะ พยายามวิ่งไปข้างหน้าอย่างสุดกำลัง หนามข้างทางเกี่ยวเสื้อผ้าขาด ทั้งยังบาดมือ แต่นางกลับไม่รู้สึกเจ็บ