ชาติที่แล้ว มารดายอมรับข้อเสนอให้มีภรรยาเอกอีกคน
ไม่นานนัก ครอบครัวของพวกนางก็ย้ายเข้าเมืองตามเจียงจู้ ไปอาศัยอยู่ในจวนแม่ทัพ เจียงจู้โปรดปรานจินเซวียนอย่างยิ่ง ถึงขั้นมอบอำนาจจัดการเรือนหลังทั้งหมดให้นาง
น้องสาวพยายามประจบเอาใจจินเซวียนทุกทาง เพื่อรักษาตำแหน่งบุตรสาวเอกแห่งจวนแม่ทัพให้มั่นคง จินเซวียนเองก็ใช้ประโยชน์จากนางเพื่อจัดการมารดา
แรกเริ่ม เจียงเจียเหอไม่สนใจคำรั้งของมารดา ยืนกรานขอเปลี่ยนไปอยู่ใต้ชื่อของจินเซวียน
เจียงเจียเหอไม่อาจลืมคำพูดของเจียงเจียเยว่ยามผลักมารดาออกไปได้ “ท่านแม่พูดเสียไพเราะว่าภรรยาเอกอีกคน แต่บ่าวไพร่ทั่วจวนแม่ทัพล้วนรู้ดีว่า ผู้เป็นนายหญิงตัวจริงมีเพียงฮูหยินจินคนเดียว
หากบุตรสาวอยากเป็นบุตรสาวเอก อยากแต่งกับครอบครัวที่ดีในภายหน้า ย่อมต้องไปอยู่ใต้ชื่อฮูหยินจิน ท่านแม่อย่าตำหนิบุตรสาวว่าไร้ใจเลย หากจะโทษก็โทษที่ท่านไร้ความสามารถ ไม่เป็นที่โปรดปรานของท่านพ่อ”
ภายหลัง เพื่อให้เจียงจู้ชิงชังมารดาอย่างหมดใจ จินเซวียนใส่ร้ายว่ามารดาผลักนาง หวังสังหารบุตรในครรภ์ของนาง และเจียงเจียเยว่ก็เป็นพยานให้
นี่คือเครื่องแสดงความภักดีที่นางมอบให้จินเซวียน
เรื่องนี้ทำให้มารดาถูกเจียงจู้ตีจนพิการ ทั้งยังถูกกักบริเวณไว้ในเรือนหลังตลอดชีวิต
หลังจินเซวียนคลอดบุตรชายสมใจ คนในตระกูลเจียงก็ยิ่งเทิดทูนนางขึ้นฟ้า ท่าทีของบิดาเจียงและคนอื่น ๆ ในตระกูลที่มีต่อมารดาก็เย็นชาลงอย่างสิ้นเชิง
เวลานั้น เจียงเจียเหอถูกกักบริเวณอยู่ในเรือนหลังเป็นเพื่อนมารดา แม้แต่บ่าวไพร่ในตระกูลเจียงยังนำหมั่นโถวบูดมาเหยียดหยามพวกนาง
เพื่อช่วยมารดาพิสูจน์ความบริสุทธิ์ เจียงเจียเหอลอบสืบหาหลักฐาน ครั้นนำหลักฐานและพยานไปมอบให้เจียงจู้ นางคิดว่าเขาคงสำนึกเสียใจ ทว่าใครจะรู้ว่าเจียงจู้กลับกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า
“ต้องเป็นเพราะมารดาของเจ้าทำให้เซวียนเหนียงโกรธ เซวียนเหนียงจึงทำเช่นนี้ มิฉะนั้นคนจิตใจดีอย่างนางจะทำร้ายผู้อื่นได้อย่างไร ต้นเหตุทั้งหมดก็ยังเป็นเพราะมารดาของเจ้ามีความผิด”
ยามนั้นนางจึงรู้ว่าใจของเจียงจู้เอนเอียงมาตั้งแต่แรก ไม่ว่านางกับมารดาจะทำสิ่งใดก็มีแต่พ่ายแพ้
หลักฐานที่นางหามาไม่เพียงโค่นจินเซวียนไม่ได้ กลับยังทำให้อีกฝ่ายโกรธแค้น
ต่อมา จินเซวียนยกนางให้แต่งกับบุรุษผู้หนึ่ง ซึ่งภายนอกวางตนเป็นสุภาพชน แต่แท้จริงเลวยิ่งกว่าเดรัจฉาน ทำให้นางถูกทรมานในบ้านสามีจนแทบทนไม่ไหว
เมื่อนางหนีกลับมาถึงจวนแม่ทัพได้อย่างยากลำบาก ก็พบว่ามารดากลายเป็นคนเสียสติและพยายามสังหารบุตรชายของจินเซวียนแต่ไม่สำเร็จ จึงถูกจินเซวียนทำให้กลายเป็นมนุษย์หมู
นางโกรธแค้นจนไปแก้แค้นจินเซวียน แต่การลอบสังหารกลับล้มเหลว นางเองก็ถูกทำให้กลายเป็นมนุษย์หมูเช่นกัน
เวลานั้นจินเซวียนเยาะเย้ยนางว่า “เจ้านี่นะ เหตุใดไม่เรียนรู้จากน้องสาวเสียบ้าง หากยอมเป็นสุนัขของข้าแต่โดยดี ก็คงไม่ต้องพบจุดจบเช่นนี้
เจ้ายังไม่รู้กระมัง ที่มารดาของเจ้าลอบสังหารบุตรชายข้า ก็เป็นเพราะน้องสาวของเจ้าป้อนยาคลุ้มคลั่งให้นาง น้องสาวของเจ้านี่ช่างเป็นดาบคมกริบในมือข้าจริง ๆ! ฮ่า ๆ ๆ...”
หลังกลายเป็นมนุษย์หมู นางกับมารดาถูกทรมานทุกวัน จวบจนจวนแม่ทัพล่มสลาย เจียงจู้และจินเซวียนถูกทรมานจนตายต่อหน้าพวกนาง นางจึงสิ้นลมหายใจเฮือกสุดท้าย
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง นางก็ย้อนกลับมาเมื่อสองเดือนก่อน ในปีที่ตนมีอายุเก้าขวบ
“เจียเยว่...”
หลิวอาเฉียวเห็นสีหน้าน่าสงสารของบุตรสาวคนเล็ก จึงเอ่ยเรียกนางอย่างลำบากใจ
“เจ้าตัดใจจากท่านพ่อไม่ได้ เช่นนั้นหลังหย่าขาดก็ไปอยู่กับท่านพ่อเถิด ข้าจะไปกับท่านแม่!”
เกรงว่าเจียงเจียเยว่จะก่อกวนจนมารดาเปลี่ยนใจ เจียงเจียเหอจึงหันไปกล่าวเสียงดังทันที
“เจ้าพูดจริงหรือ? เจ้ายินดีไปกับท่านแม่ แล้วให้ข้าไปกับท่านพ่อหรือ?”
เจียงเจียเยว่หันมามองเจียงเจียเหออย่างตกตะลึง ทว่าในดวงตากลับซ่อนความยินดีที่ยากจะปิดบัง
ตามกฎหมายตงเซี่ย หากสามีภรรยาหย่าขาดกันและมีบุตรสองคน ต่างฝ่ายต่างสามารถพาบุตรไปได้คนหนึ่ง
แม้เจียงเจียเหอกับเจียงเจียเยว่จะเป็นฝาแฝด แต่หน้าตาของทั้งสองกลับไม่คล้ายกัน
เจียงเจียเหอมีใบหน้ารูปไข่งดงาม คิ้วเรียว ดวงตาหงส์ จมูกโด่งงาม ริมฝีปากแดง ตั้งแต่เล็กก็ได้รับคำชมจากคนในหมู่บ้านว่าเป็นสาวงามแต่กำเนิด
แล้วนางเล่า?
ใบหน้าทั้งเหลี่ยมทั้งใหญ่ จมูกแบน ริมฝีปากบาง ดวงตาหยี หากเมื่อครั้งมารดาคลอดไม่มีหญิงตั้งครรภ์คนอื่นอยู่ข้าง ๆ และในหมู่บ้านก็ไม่มีเด็กหญิงเกิดวันเดียวกัน ผู้คนคงสงสัยว่านางถูกอุ้มสลับตัวมา
หากให้คนตระกูลเจียงเลือกบุตรสาวสักคน พวกเขาย่อมเลือกเจียงเจียเหอที่งดงาม เช่นนั้นนางก็ต้องติดตามมารดาไปลำบาก
เพราะฉะนั้นนางจึงไม่ปรารถนาให้มารดาหย่าขาดเลยแม้แต่น้อย
ทว่าบัดนี้เจียงเจียเหอเป็นฝ่ายเอ่ยว่าจะไปกับมารดา ทุกอย่างจึงเปลี่ยนไปแล้ว
นางไม่สนใจว่าจะมีมารดาหรือไม่ สิ่งที่ต้องการมีเพียงการเป็นบุตรสาวเอกแห่งจวนแม่ทัพเพื่อเสวยสุข
“แน่นอน ท่านพ่อสารเลวผู้นี้ หากเจ้าอยากได้ก็เอาไป ข้าไม่ต้องการ!”
เจียงเจียเหอเชิดคาง กล่าวอย่างหนักแน่น
“ดี เช่นนั้นข้าจะไปกับท่านพ่อ!”
เจียงเจียเยว่ไม่อาจซ่อนความยินดีบนใบหน้าได้อีกต่อไป ครั้นแล้วก็เลิกเหนี่ยวรั้งหลิวอาเฉียว
เดิมทีหลิวอาเฉียวยังลังเลเพราะบุตรสาวคนเล็ก แต่เมื่อเห็นสีหน้าดีใจของนางที่ได้ไปกับเจียงจู้ หัวใจของหลิวอาเฉียวก็เย็นวาบ
เป็นดังที่เจียเหอกล่าวไว้จริง ๆ เจียเยว่จะเลือกเจียงจู้กับพวกเขา
“เจียเหอ หากติดตามท่านพ่อ เจ้าก็จะได้เป็นคุณหนูใหญ่แห่งจวนแม่ทัพ เจ้าแน่ใจหรือว่าจะไปลำบากกับมารดา?”
เจียงสี่จือ พี่สาวคนโตของเจียงจู้ มองเจียงเจียเหออย่างประหลาดใจ
คนเราล้วนชอบมองสิ่งงดงาม สำหรับหลานสาวทั้งสอง นางชอบคนที่หน้าตาดีมาโดยตลอด
พี่ชายใหญ่หย่าขาดทั้งที หากเลือกคนงามไปอยู่ด้วย ต่อไปคนตระกูลเจียงก็มีหน้ามีตามากขึ้น
“เจ้าตั้งใจจะไปกับมารดาจริงหรือ? จงคิดให้รอบคอบ ต่อไปจะไม่มีโอกาสเสียใจภายหลังแล้ว”
เวลานี้เจียงจู้ก็มองเจียงเจียเหอด้วยสายตาเย็นชา
แม้บุตรสาวทั้งสองจะเพิ่งเกิดได้ไม่นาน เขาก็ไปเป็นทหารเสียแล้ว จึงไม่มีความผูกพันฉันพ่อลูกกับพวกนางมากนัก แต่หากต้องเลือกบุตรสาวไปด้วยสักคน สัญชาตญาณของเขาก็ยังอยากเลือกคนที่หน้าตางดงามกว่า
“ข้าคิดดีแล้ว ข้าไม่ชอบอนุที่ท่านพ่อหามา มีข้าก็ต้องไม่มีนาง! หากให้ข้าไปกับท่านพ่อสารเลว เกรงว่าต่อไปข้าคงทะเลาะกับอนุของท่านจนเรือนบ้านไม่สงบ”
เพื่อไม่ให้เจียงจู้พาตนไป เจียงเจียเหอจึงจงใจกล่าวข่มขู่
“ดี เช่นนั้นเจ้าก็ไปใช้ชีวิตลำบากกับมารดาเถิด!”
เมื่อได้ยินคำข่มขู่ของนาง เจียงจู้ก็กลัวว่าบุตรสาวอกตัญญูผู้นี้จะทำร้ายดวงใจของตน จึงไม่คิดรั้งนางไว้อีก
อย่างไรเสียก็เป็นเพียงบุตรสาว มิใช่บุตรชาย ไม่มีเหตุให้ต้องแย่งชิง
ไม่นานนัก พวกเขาก็เขียนหนังสือหย่าขาดเสร็จ ทั้งสองฝ่ายถือไว้คนละฉบับ ขณะเดียวกันเจียงจู้ก็ส่งคนไปแจ้งความไว้ที่ว่าการอำเภอหนึ่งฉบับ
เจียงจู้ชดเชยให้หลิวอาเฉียวเป็นเงินหนึ่งพันตำลึงเงิน ให้เงินเลี้ยงดูบุตรสาวอีกห้าร้อยตำลึง และมอบบ้านหนึ่งหลังในเมืองให้นาง
เจียงเจียเหอพอใจกับเรื่องนี้ยิ่งนัก จึงแยกกับมารดากลับห้องไปเก็บสัมภาระ เตรียมออกจากบ้านเก่าตระกูลเจียงในเช้าวันรุ่งขึ้น
“พี่หญิง เจ้าไม่เสียใจจริงหรือที่ไปกับท่านแม่ จะให้ข้าไปขอร้องท่านแม่กับท่านพ่อให้คืนดีกันอีกครั้งหรือไม่?”
ขณะที่เจียงเจียเหอกำลังเก็บข้าวของอย่างเบิกบาน เจียงเจียเยว่ก็ยืนพิงกรอบประตู กอดอกหัวเราะเยาะนาง
นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดเจียงเจียเหอจึงโง่เขลาถึงเพียงนี้ ทั้งที่มีตำแหน่งคุณหนูใหญ่แห่งจวนแม่ทัพอยู่ตรงหน้า กลับยืนกรานจะไปลำบากกับมารดา
เจียงเจียเหอกลอกตามองนาง “วางใจเถิด ต่อให้วันหน้าเจ้าเสียใจ ข้าก็ไม่มีวันเสียใจ ขอเพียงข้ากับท่านแม่มีเงิน ไม่อดตายก็พอแล้ว”
เมื่อเทียบกับความตายอันน่าอนาถในจวนแม่ทัพเมื่อชาติที่แล้ว ชาตินี้ต่อให้นางกับมารดาออกจากจวนแม่ทัพไป อย่างไรก็ไม่มีทางมีชีวิตแย่ไปกว่านั้น
“หึ เจ้าคิดจริงหรือว่าเพียงท่านพ่อให้เงินกับบ้านแก่พวกเจ้าแล้ว พวกเจ้าจะมีชีวิตสุขสบาย? อย่าลืมครอบครัวฝั่งมารดาของท่านยาย หากพวกเขารู้ว่ามารดาหย่าขาดแล้ว...”
เจียงเจียเยว่กล่าวเสียงเย็น มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจ
เจียงเจียเหอขมวดคิ้วแน่น สีรังเกียจปรากฏขึ้นบนใบหน้าทันที
ต้องขอบคุณเจียงเจียเยว่ที่เตือน มิฉะนั้นนางคงลืมไปว่ายังมีตัวหายนะอยู่อีกฝั่งหนึ่ง!