“นั่นมิใช่แม่ทัพหมิงเวยหรือ? เมื่อครู่เขาพูดว่าอะไรนะ นั่นคือลูกสาวของเขาหรือ? พวกเขานี่...”
“ใช่แล้ว ฮูหยินกับบุตรสาวของแม่ทัพหมิงเวยมิได้อยู่ทางนั้นหรือ? เมื่อครู่ข้ายังทักทายนางอยู่เลย ไฉน...”
“หรือแม่ทัพหมิงเวยจะมีฮูหยินกับบุตรสาวสองคน? แล้วบุรุษที่อยู่ข้างฮูหยินผู้นี้เป็นผู้ใด?”
เพราะคำพูดของเจียงจู้ ผู้คนไม่น้อยจึงหันมามองพวกเขา ใบหน้าเต็มไปด้วยความฉงน
“เจียงจู้ พวกเราหย่าขาดกันแล้ว บุตรสาวก็เป็นของข้า พวกเราจะไปที่ใดหรือทำสิ่งใดก็ไม่เกี่ยวกับเจ้า ดูแลตนเองให้ดีก็พอ!”
หลิวอาเฉียวเห็นเจียงจู้ตำหนิพวกนาง สีหน้าก็เย็นชาลงอย่างห้ามไม่อยู่
พวกเขาหย่าขาดกันแล้ว บุตรสาวก็เขียนหนังสือตัดขาดสายสัมพันธ์แล้ว เหตุใดเจียงจู้ผู้นี้ยังชอบหาเรื่องไม่เลิกรา?
“พวกเราได้รับคำเชิญจากใต้เท้าเมิ่ง แม่ทัพเจียง หากไม่พอใจก็ไปกล่าวกับใต้เท้าเมิ่งด้วยตนเองเถิด”
โจวเฉิงอวี้รู้ว่าเจียงจู้เข้าใจผิด คิดว่าพวกนางไม่มีสิทธิ์มาปรากฏตัวในงานเลี้ยงชนชั้นสูงเช่นนี้ เพื่อไม่ให้เรื่องบานปลาย เขาจึงได้แต่กล่าวอธิบายกับเจียงจู้ด้วยสีหน้าเย็นชา
ใต้เท้าเมิ่ง?
เจียงจู้กำลังสงสัย พลางครุ่นคิดว่าเป็นใต้เท้าเมิ่งคนใด ทันใดนั้นก็มีเสียงสตรีอ่อนโยนดังขึ้นจากด้านข้าง
“คุณชายโจว พวกท่านมาแล้ว ต้องขออภัยอย่างยิ่ง เมื่อครู่ข้ายุ่งมาก จึงมิได้ออกมาต้อนรับพวกท่านทันเวลา”
ผู้มาเยือนคือเมิ่งหว่านอิ๋ง
วันนี้นางสวมเสื้อคลุมคอไขว้สีม่วง ขลิบด้ายทอง ด้านในเป็นเสื้อคอไขว้สีชมพู ส่วนท่อนล่างเป็นกระโปรงหม่าเมี่ยนสีเดียวกัน
บนศีรษะประดับเครื่องประดับมุกและปิ่นปักผมอันงดงามหรูหรา มองปราดเดียวก็รู้ว่าล้ำค่า ท่วงท่าสง่างามภูมิฐาน ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มขณะเดินเข้ามาหาโจวเฉิงอวี้และพวกนาง