“อย่างไรหรือ เจ้าหวังให้ท่านแม่เป็นอะไรไปหรือ? คิดว่าท่านแม่ควรเป็นอะไรไปเล่า?”
หลิวเจียเหอซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ มองเจียงเจียเยว่ด้วยแววตาเย้ยหยัน
สีหน้าของหลิวอาเฉียวเย็นชาลงกว่าเดิม “เจียเยว่ ครานี้แม่ผิดหวังในตัวเจ้ามากนัก ยามนี้กลับมาอีก คิดจะทำสิ่งใดหรือ?”
“ท่านแม่ ข้าถูกพิษ ข้ามาขอให้พวกท่านช่วย!”
เมื่อนึกถึงใบหน้าของตน เจียงเจียเยว่ก็ไม่อาจคำนึงถึงสิ่งใดได้อีก จึงได้แต่บอกจุดประสงค์ที่มาของตนตามตรง
“เจ้าถูกพิษ มิใช่พวกเราวางยาเสียหน่อย ผู้ใดให้ยาพิษแก่เจ้าก็ไปหาผู้นั้นเถิด”
แม้บุตรสาวแท้ ๆ จะวางยาพิษตน หลิวอาเฉียวก็ไม่ถึงกับโง่เขลาจนยังใจอ่อนต่อนาง นางหมดความปรานีต่อเจียงเจียเยว่โดยสิ้นเชิงแล้ว
เมื่อเห็นท่าทีของมารดาที่มีต่อเจียงเจียเยว่ หลิวเจียเหอก็คลายใจลงบ้าง ไม่ว่าอย่างไรเจียงเจียเยว่ก็เป็นบุตรสาวของมารดา ก่อนหน้านี้นางจึงกังวลอยู่เสมอว่ามารดาจะตัดใจไม่ได้
ที่นางยอมให้เจียงเจียเยว่เข้ามาง่ายดายเช่นนี้ แท้จริงแล้วก็มีจุดประสงค์ นางเดินไปหาเจียงเจียเยว่ด้วยท่าทีสงบนิ่ง แล้วฉวยโอกาสที่อีกฝ่ายไม่ทันระวังกระชากผ้าคลุมหน้าออก
“หากข้าไม่พบเข้า บัดนี้ใบหน้าของท่านแม่คงกลายเป็นสภาพน่าสะพรึงกลัวเช่นเจ้าแล้วกระมัง!”
“อา!”
เจียงเจียเยว่กรีดร้องออกมาโดยไม่รู้ตัว แล้วรีบเอื้อมมือไปแย่งผ้าคลุมหน้าของตน
หลิวอาเฉียวเงยหน้ามองเจียงเจียเยว่ ครั้นเห็นใบหน้าบวมแดงและเน่าเปื่อยราวกับผี ร่างของนางก็สั่นสะท้าน ความเย็นเยียบสายหนึ่งแล่นผ่านตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า
หากมิใช่เพราะเจียเหอ ยามนี้ใบหน้าของนางคงมีสภาพน่ากลัวเช่นนั้นไปแล้ว
เจียงเจียเยว่ช่างไร้หัวใจนัก!
บุตรสาวผู้นี้หมดทางเยียวยาแล้ว
“ฮือ ๆ...ท่านแม่ ขอร้องช่วยข้าด้วย ข้าถูกบังคับ ข้าเองก็ไม่อยากทำเช่นนี้ เป็นแม่เลี้ยงเซวียนที่บีบให้ข้าทำ หากข้าไม่ยอม นางจะตีข้าให้ตาย