“ข้าให้มันกินยาสลบแล้ว!”
หลิวเจียเหอมองเมิ่งหว่านอิ๋งด้วยสีหน้าไร้เดียงสาเป็นธรรมชาติ รอบกายมีผู้คนไม่น้อยได้ยินเสียงจึงพากันเข้ามามุงดูเรื่องสนุก
“ใครให้เจ้าวางยามัน!”
เมิ่งหว่านอิ๋งตะโกนลั่นเมื่อได้ยิน นั่นคือหมาป่าขาวหายากที่นางเลี้ยงดูจนเติบใหญ่เชียวนะ กลับถูกหลิวเจียเหอวางยาจนตายเช่นนี้หรือ?
ยามนี้นางทั้งโกรธทั้งเจ็บปวดใจ
“ท่านน้าเมิ่ง มันกำลังจะทำร้ายคน ข้าไม่วางยาเพื่อหยุดมัน หรือจะให้ยืนดูมันทำร้ายผู้คนหรือเจ้าคะ?”
หลิวเจียเหอมองนางอย่างไม่อยากเชื่อ
“เจ้า...”
เมิ่งหว่านอิ๋งโกรธจนตัวสั่น ชี้นิ้วใส่นางอยู่นาน แต่ไม่รู้ว่าควรกล่าวเช่นไร
ขณะนั้น ฝูฉวี สาวใช้คนสนิทของเมิ่งหว่านอิ๋ง เดินมาด่าหลิวเจียเหออย่างเดือดดาล “หมาป่าขาวเป็นสัตว์เลี้ยงที่คุณหนูของข้าเลี้ยงดูจนเติบใหญ่
ทั่วทั้งตงหมิงมีไม่เกินสามตัว เป็นของบรรณาการจากแคว้นต่างแดนที่ถวายแก่ราชสำนัก แล้วฝ่าบาทพระราชทานแก่จวนกั๋วกง เจ้ากลับลงมือวางยาของพระราชทานจนตาย ช่างสมควรตายนัก!”
“สวรรค์! นั่นเป็นสัตว์เลี้ยงพระราชทานหรือ ข้าคลับคล้ายคลับคลาว่าเป็นของบรรณาการจากแคว้นต่างแดนเมื่อหลายปีก่อน ตอนนั้นมันตัวน้อยนุ่มนิ่ม ผู้คนมากมายต่างชื่นชอบ แต่สุดท้ายก็ถูกพระราชทานแก่จวนกั๋วกง”
“ใช่ ๆ ตอนนั้นข้าก็เคยเห็น คิดไม่ถึงว่าคุณหนูใหญ่เมิ่งจะเลี้ยงมันจนตัวโตถึงเพียงนี้ น่าเสียดายที่ได้เห็นมันอีกครากลับเป็นวาระสุดท้ายของมัน”
“วางยาสัตว์เลี้ยงพระราชทานจนตาย ถือเป็นการล่วงเกินฝ่าบาทหรือไม่? แม้แต่ทำกำไลพระราชทานแตกยังต้องถูกสอบสวน แล้วสัตว์เลี้ยงตัวนี้...”