เมิ่งหว่านอิ๋งเบิกตากว้าง แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ เหตุใดเมื่อครู่นางสาดน้ำ ทั้งตะโกนทั้งเขย่า มันก็ยังไม่ตื่น?
บัดนี้หลิวเจียเหอเพียงสาดน้ำใส่เสี่ยวไป๋เบา ๆ มันกลับตื่นขึ้นมาแล้ว?
“พวกท่านอย่าเพิ่งหนีไป มันไม่กล้าทำร้ายผู้ใดแล้ว”
หลิวเจียเหอรีบร้องเรียกเหล่าฮูหยินและคุณหนูที่กำลังแตกตื่น นางจะปล่อยให้พวกนางหนีไปหมดมิได้ มิฉะนั้นประเดี๋ยวใครจะเป็นพยานให้นางเล่า?
ท่ามกลางความโกลาหล ผู้คนวิ่งวุ่นไปทั่วอย่างไร้ทิศทางอยู่แต่เดิม พลันได้ยินคำปลอบประโลมเช่นนี้ แล้วก็เห็นว่าหมาป่าขาวยืนสงบนิ่งอยู่ตรงนั้นจริง ๆ ไม่มีทีท่าว่าจะขยับ
พวกนางจึงค่อยสงบลง แล้วมองหมาป่าขาวอย่างใคร่รู้
ที่แท้มันยังไม่ตายจริง ๆ!
แต่เหตุใดเมื่อครู่คุณหนูใหญ่เมิ่งจึงปลุกมันไม่ตื่น?
หลิวเจียเหอก็เพียงสาดน้ำใส่หมาป่าขาวมิใช่หรือ พวกนางคิดไม่ตก
เมิ่งหว่านอิ๋งอัดอั้นใจ เมื่อนึกถึงการเดิมพันเมื่อครู่ นางก็เสียใจขึ้นมาทันที ดวงตาหม่นลง ก่อนมองไปยังหมาป่าขาวอย่างมีนัย
เสี่ยวไป๋เป็นสัตว์ที่นางเลี้ยงดูจนเติบใหญ่ มันรู้ความเป็นอย่างยิ่ง วันนี้ที่มันกระโจนใส่หลิวอาเฉียวก็เพราะนางสื่อสารกับมันไว้ล่วงหน้าแล้ว
แต่ผู้อื่นไม่รู้เรื่องนี้ พวกเขาย่อมคิดว่าเสี่ยวไป๋เป็นเพียงสัตว์เดรัจฉานตัวหนึ่ง
ยิ่งไปกว่านั้น มันยังเป็นสัตว์ที่จวนกั๋วกงเลี้ยงไว้ เป็นสัตว์ที่ฮ่องเต้พระราชทาน หากมันเผลอทำหลิวอาเฉียวตาย อย่างมากนางก็ถูกตำหนิ แล้วหมาป่าขาวก็ถูกฆ่า
ตัวนางเองไม่มีทางต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงอย่างแน่นอน
เมิ่งหว่านอิ๋งจึงส่งสัญญาณทางสายตาให้หมาป่าขาว หวังให้มันกระโจนเข้าใส่หลิวอาเฉียวอีกครั้ง