ใบหน้าเมิ่งหว่านอิ๋งพลันบิดเบี้ยว ดวงตาที่มองแม่นมตู้เผยแววเกลียดชังซ่อนเร้น
นางเกลียดตัวเองที่เกิดมาเป็นบุตรีของบ่าวต่ำต้อยเช่นนี้ เกลียดที่หลังจากสับเปลี่ยนตัวนางแล้วกลับไม่ฆ่าหลิวอาเฉียวให้ตายเสีย ปล่อยให้อีกฝ่ายยังมีโอกาสกลับมามีชีวิตอยู่ได้!
“คุณหนูใหญ่ มิใช่ว่าข้าไม่อยากให้นางหายไป ข้าเคยลงมือแล้วครั้งหนึ่ง แต่กลับล้มเหลว รอบกายนางมีคนมากมาย ข้าไม่มีโอกาสลงมือเลยเจ้าค่ะ”
แม่นมตู้หาได้หวาดกลัวคำพูดของเมิ่งหว่านอิ๋งไม่ นางเองก็อยากให้หลิวอาเฉียวหายไป ทว่านางทำอะไรไม่ได้!
คราก่อนแทบจะฝังหลิวอาเฉียวทั้งเป็นอยู่แล้ว ใครจะรู้ว่าคุณชายใหญ่กลับพาคนมากมายตามไปพบ หากครั้งนี้นางลงมืออีก เกรงว่าคงต้องขึ้นโรงขึ้นศาลกระมัง!
นางเล่าเรื่องคราก่อนให้เมิ่งหว่านอิ๋งฟัง ครั้นได้ยินแล้ว เมิ่งหว่านอิ๋งก็รู้สึกเสียดายอยู่บ้าง นางครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะมองแม่นมตู้ด้วยแววตาลึกล้ำอีกครั้ง
“ยามนี้เจ้าเป็นมารดาของนาง ย่อมเข้าใกล้นางในฐานะมารดาได้ จากนั้นก็วางยาพิษสารหนูลงในอาหารของนาง พิษชนิดนี้ไม่มีผู้ใดถอนพิษได้”
“วางยา? เช่นนั้น...เช่นนั้นข้าจะไม่ถูกจับเข้าคุกหรือเจ้าคะ?”
แม่นมตู้แม้จะรักบุตรีเพียงใด ก็ยังมิได้รักถึงขั้นยอมเอาชีวิตตนเองไปเสี่ยง
“อย่ากลัวไปเลย ข้าไม่ปล่อยให้เจ้าตายหรอก แม่นม ว่ากันตามจริง เจ้าเป็นมารดาแท้ ๆ ของข้า ข้าจะตัดใจปล่อยให้เจ้าตายได้อย่างไร ฟังข้าก่อน...”
เมิ่งหว่านอิ๋งขยับเข้าไปใกล้แม่นมตู้ คำว่า ‘มารดาแท้ ๆ’ ทำให้หัวใจของแม่นมตู้พลุ่งพล่าน เมิ่งหว่านอิ๋งค่อย ๆ เกลี้ยกล่อมอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดแม่นมตู้ก็ยอมรับปาก