แสงทองยามรุ่งอรุณสาดส่องผ่านกรอบหน้าต่าง ลงบนใบหน้าของหลินอวี่
เสียงจักจั่นนอกหน้าต่างดังขึ้นเรื่อย ๆ ตามทางเดินมีเสียงฝีเท้าเร่งรีบของคนทำงานและเสียงบ่นเร่งลูกของพ่อแม่ปะปนกันไป
บนถนน รถราคับคั่ง ผู้คนสัญจรไปมา ไอน้ำจากร้านข้าวต้มลอยละล่อง——ทุกอย่างหลอมรวมเป็นความวุ่นวายที่แสนคุ้นเคยแต่กลับเงียบสงบประหลาด
ถูกเสียงอึกทึกนี้ปลุกให้ตื่น หลินอวี่เดินไปยืนที่หน้าต่าง ยืดเส้นยืดสายอย่างเต็มที่
เขารีบจัดการธุระส่วนตัว รีบกินข้าวเช้าไม่กี่คำ แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
ปลายนิ้วไถไปมาบนแพลตฟอร์มกู้ยืมต่าง ๆ——“ไพ่อีหงส์” “ไพ่อีหงส์”……ไม่ปล่อยผ่านสักเจ้า
“พลังงานสำรองที่ซ่อนไว้ จงเปิดใช้งาน!”
ไม่มีฐานะทางบ้าน? กระเป๋าแห้งเหี่ยว? ไม่มีใครหนุนหลัง? แล้วยังไงล่ะ
หลินอวี่พึมพำในใจ: ไร้ผู้ใดยื่นมือช่วยปณิธานสูงสุด ข้าก็จะกู้เงินปีนขึ้นไปจนถึงยอดเขา!
เพื่อสำรวจโลกต่างมิติที่อันตรายรอบด้าน เขาจำเป็นต้องมีอาวุธ มีอุปกรณ์ และทั้งหมดนั้นต้องใช้เงิน
แต่เด็กจบใหม่ที่ยังใช้หนี้กู้ยืมเพื่อการศึกษาไม่หมด จะไปมีทุนเริ่มต้นที่ไหน?
โชคดีที่แพลตฟอร์มเหล่านี้ปล่อยกู้ไว พอเขาคลิกคล่องมือ เงินก็ทยอยเข้าบัญชี
โทรศัพท์สั่น: [ธนาคารสื่อทง] บัญชีเลขท้าย 5683 ของท่านได้รับเงินโอน 30,000.00 หยวน เมื่อ 24 ก.ค. 09:36:26 ยอดคงเหลือ 126,532.00 หยวน โปรดระวังมิจฉาชีพ อย่าเปิดเผยรหัสยืนยัน [พิมพ์ ต ตอบกลับเพื่อยกเลิก]
กู้จากทุกแพลตฟอร์มจนทั่ว รวมกับเศษเงินในบัญชี รวมเป็นเงินก้อนโตถึงหนึ่งแสนสองหมื่น! แน่นอน หนี้ก้อนนี้ ยังไงก็ต้องใช้คืนในภายหลัง
เงินได้มาแล้ว หลินอวี่ไม่ลังเล รีบออกจากบ้าน นั่งแท็กซี่ตรงไปยังร้านอุปกรณ์ทหารมืออาชีพที่ใกล้ที่สุด
ในร้าน เจ้าของร้านวัยกลางคนผิวคล้ำ ร่างกำยำ กำลังดูคลิปสั้น ๆ อยู่
พอเห็นมีคนเดินเข้ามา เขาก็ลุกขึ้นต้อนรับอย่างกระตือรือร้นทันที: “พี่หนุ่ม มาดูอุปกรณ์เหรอ? อยากได้อะไร ให้ผมอธิบายให้ฟัง”
“ชุดป้องกันมืออาชีพทั้งชุด รองเท้าบู๊ตกันน้ำแบบหุ้มข้อสูง หมวกกันกระแทก ไฟฉายแทคติคอลอันแรงสูง หน้ากากกันพิษหนึ่งอัน”
หลินอวี่พูดเร็วมาก เห็นได้ชัดว่าเตรียมตัวมาดี “เสื้อกันแทงมีรุ่นดี ๆ ไหม?”
ตาของเจ้าของร้านเป็นประกาย นี่มันลูกค้ารายใหญ่ชัด ๆ!
เขารีบหยิบเสื้อตัวหนึ่งจากชั้นวาง: “เสื้อเกราะกันแทงเกรดสูงรุ่นใหม่ เอฟเฟกต์โคตรเด็ด ดูได้เลย!”
ยังพูดไม่ทันจบ เจ้าของร้านก็สวมเสื้อเกราะใส่ตัวเอง หยิบมีดสั้นที่เป็นตัวอย่าง ลงมือแทงเข้าที่หน้าอกและท้องหลายครั้งติดต่อกัน เกิดเสียงดังอู้อี้
“เป็นไง? ซับในเป็นแผ่นเหล็ก รับรองแข็งแกร่ง!”
“มีแบบยืดหยุ่นเต็มตัวไหม?” หลินอวี่ถามต่อ “เอาตัวเกรดสูงห่อรวมกัน แล้วเพิ่มซับในกันแทงแบบยืดหยุ่นเต็มตัวอีกหนึ่งชุด”
เขาต้องการเสริมการป้องกันให้ถึงขีดสุด
“มีสิ! ต้องมี!”
เจ้าของร้านตบหน้าอกตัวเอง ยกนิ้วโป้งให้ “ที่นี่คือคลังอุปกรณ์ทหารครบครันที่สุดในเมืองหวย! พี่ชายเป็นคนใจกว้างแบบนี้ ผมแถมพลั่วทหารฮานหูรุ่นท็อปให้หนึ่งอัน คมกริบราวกับมีดบาดเนย อุปกรณ์จำเป็นสำหรับการออกนอกบ้าน ทุกคนที่ซื้อไปต่างบอกดี!”
การซื้อขายเสร็จสิ้น หลินอวี่เรียกเด็กรับส่งของให้เอาอุปกรณ์กองหนึ่งกลับบ้านไปก่อน จากนั้นนั่งแท็กซี่มุ่งหน้าไปตลาดเครื่องจักรกลการเกษตร
เลื่อยโซ่ยนต์——พลังทำลายล้างของ “มีดโกนแห่งป่าไม้” นี้ไม่ต้องสงสัยเลย
“ยังต้องมีรถอีกคัน ไม่งั้นการเคลื่อนไหวจะลำบากเกินไป” หลินอวี่คิดในใจขณะนั่งแท็กซี่
เข้าร้าน เป้าหมายชัดเจน: “เจ้าของร้าน เอาลื่อยโซ่ยนต์ยี่ห้อสติลหนึ่งตัว”
“รุ่นไหน? มีตั้งแต่รุ่น 170 ถึง 382” เจ้าของร้านกวาดตามองหลินอวี่ขึ้นลง “ถ้าใช้ในบ้าน รุ่น เอ็มเอส 170 ก็เพียงพอ……”
“เอารุ่น เอ็มเอส 382 เลย” หลินอวี่พูดแทรก “แผ่นนำต้องขนาด 25 นิ้ว”
สิ่งมีชีวิตคาร์บอนที่รูปร่างไม่ใหญ่เกินไป? กล้าแค่ไหนเขาก็จะเลื่อย!
“ได้!” เจ้าของร้านไม่ถามอะไรเพิ่ม “เติมน้ำมันเครื่องให้เต็ม จัดส่งฟรีถึงบ้าน! ยังต้องการอะไรอีกไหม?”
“มี ‘ไม้เท้าไล่หมู’ ไหม? ขอหนึ่งอัน” หลินอวี่เสริม
สิ่งนี้ภายนอกดูธรรมดา แต่พลังช็อตไฟฟ้าแรงสูงในพริบตานั้นดุดันกว่าไม้ไฟฟ้าธรรมดามาก
ทิ้งที่อยู่ไว้ หลินอวี่ก็รีบไปยังร้านแฟลกชิปโดรนชื่อดังที่ใกล้ที่สุด ยกเครื่องใหม่ล่าสุดรุ่นท็อปสองตัวออกมา แล้วรีบกลับบ้านทันที
ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตสดหน้าหมู่บ้าน เขาซื้อปลาคาร์พตัวหนึ่งที่ยังดิ้นดุก ๆ ติดมือกลับมา
กลับถึงบ้าน อุปกรณ์ยังมาไม่ถึง หลินอวี่ถือปลาเดินเข้าห้องน้ำ ตั้งสมาธิ
“ข้ามมิติ!”
ภาพตรงหน้าเปลี่ยนไป เขายืนอยู่บนยอดหินสีดำแกมเขียวขนาดใหญ่ของโลกต่างมิติอีกครั้ง
ปลาคาร์พในมือ เมื่อครู่ยังดิ้นสุดชีวิตอยู่ในถุงพลาสติก แต่ตอนนี้กลับแข็งทื่อ ไม่มีลมหายใจแล้ว
เขาทิ้งปลาตายลงอย่างไม่ใส่ใจ แล้วไถลลงจากก้อนหินยักษ์อย่างง่ายดาย กลับมายังห้องน้ำของห้องเช่า
“สมดังที่คิด……” ดวงตาคมกริบ “การนำสิ่งมีชีวิตข้ามมิติไปกลับ สิ่งมีชีวิตต้องตาย และจุดที่ปรากฏตัวสามารถเลือกได้อิสระโดยมีฉันเป็นศูนย์กลาง”
นี่คือไพ่ตายแห่งการเอาชีวิตรอด——หากถูกบังคับจับตัวไป จะสามารถพาอีกฝ่าย “ข้ามมิติ” พร้อมกันในพริบตา ถึงแก่ความตาย
แน่นอน ตราบใดที่ยังไม่ถึงที่สุด จะไม่ใช้เด็ดขาด เพราะเสี่ยงเกินไป มีชีวิตอยู่เท่านั้นถึงจะเอาตัวรอดได้
เมื่อพิสูจน์ข้อจำกัดของความสามารถพิเศษแล้ว ความกังวลในใจของหลินอวี่ก็หายไป
ห้องเช่าไม่ปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์ จุดข้ามมิติที่ตายตัวก็กลัวคนดักซุ่ม
ตอนนี้ภัยแฝงหมดไปแล้ว เหลือเพียงว่าเขาจะทำอย่างไรต่อไป
ที่น่าเสียดายคือ ความสามารถพิเศษนี้ไม่แม้แต่จะมีข้อความแจ้งเตือนจากระบบ กฎทุกข้อต้องให้เขาค่อย ๆ ลองผิดลองถูกเอง
รีบจัดการมื้อเที่ยงอย่างง่ายดาย อุปกรณ์ก็เริ่มส่งมาถึงเป็นระลอกพอดี
หลินอวี่รีบลองสวมชุดป้องกัน หมวกกันน็อค และอื่น ๆ ทีละชิ้น ปรับให้เข้ากับร่างกาย โดรนลอยต่ำในห้องนั่งเล่น หมุนตัว ฝึกควบคุมให้คล่อง
เลื่อยโซ่ยนต์? เสียงเครื่องยนต์อันดุเดือดถ้าดังขึ้นในหมู่บ้านจะกลายเป็นปัญหากวนใจแน่นอน เขาทำได้เพียงอดกลั้นความอยากทดสอบไว้
เวลาบ่ายโมงสามสิบห้านาที
หลินอวี่ที่สวมอุปกรณ์ครบครัน ดูราวกับสายลับยุทธวิธีข้ามยุคเวลา เขาตรวจสอบชุดทั้งตัวเป็นครั้งสุดท้าย มือหนึ่งถือกล่องโดรน คิดในใจ——
หายวับไป!
ยืนอยู่บนฐานที่มั่นหินยักษ์ของโลกต่างมิติอีกครั้ง
หลินอวี่ประกอบโดรนอย่างรวดเร็ว แล้วบังคับให้มันลอยขึ้น แรก ๆ ท่าทางยังดูเก้งก้าง แต่ไม่นานก็คล่องแคล่ว ควบคุมได้ดั่งใจนึก
มองไปรอบ ๆ ภูเขาป่าเขียวขจีรายล้อม มีหมอกควันปกคลุม ปิดกั้นหุบเขาทั้งหมดไว้แน่นหนา
เบื้องล่าง เป็นป่าดึกดำบรรพ์ที่ไม่มีที่สิ้นสุด: ต้นไม้ใหญ่สูงตระหง่านพันเกี่ยวกัน ไม้พุ่มเตี้ยขึ้นรกครึ้ม
ฝูงกวางสีน้ำตาลกำลังก้มดื่มน้ำจากลำธารอย่างสบายใจ เสียงร้องของกวางดังก้องไปทั่วหุบเขา
แต่ในเงามืดของพุ่มไม้ ฝูงหมาป่ายักษ์สีเทาดำที่ตัวใหญ่ผิดปกติกำลังย่อตัวหมอบอยู่อย่างเงียบเชียบ ดวงตาสีเขียวเรืองรองจับจ้องเหยื่อ พร้อมจะพุ่งเข้าโจมตี
หลินอวี่บังคับโดรน มุ่งหน้าไปในทิศทางหนึ่งอย่างตรงไปตรงมาด้วยความเร็วสูง
เขาสนใจมากกว่าว่า: ที่นี่คือที่ไหน? มีชนเผ่าที่มีสติปัญญาหรือไม่?
บนหน้าจอควบคุมในมือ ภาพทิวทัศน์พุ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว: หุบเขาลึก ลำธาร ป่าทึบ……โดรนส่งเสียงหวือผ่านเหนือหัวฝูงหมาป่าที่ซุ่มอยู่
หมาป่าหัวหน้าตัวใหญ่ผิดปกติเงยหน้าอย่างระมัดระวัง หูตั้งฟังเสียงหึ่งแปลกหูนี้
ฝูงกวางข้างหน้าตกใจ แตกกระเจิงวิ่งหนีอย่างโกลาหล! ฝูงหมาป่าที่ซุ่มรออยู่พลาดท่า ต้องรีบไล่ตามอย่างกะทันหัน
แต่ระยะห่างก็ไกลเกินไป จังหวะพลาดแล้ว ทำได้เพียงล้มกวางวัยอ่อนที่วิ่งตกขบวนไปสองสามตัว ที่เหลือแตกหนีเข้าป่าลึกไปหมด
หลินอวี่ไม่สนใจความล้มเหลวในการล่าที่เกิดจากเขาครั้งนี้ จิตใจทั้งหมดจดจ่ออยู่กับการหาร่องรอยมนุษย์
ขนาดตัวที่ผิดปกติของฝูงหมาป่าแค่ทำให้เขาขยับคิ้วเล็กน้อย แล้วก็ปล่อยวาง: โลกต่างมิติแบบนี้ สิ่งที่เกินความเข้าใจมีมากมาย ไม่ต้องแปลกใจ
ความสามารถพิเศษดูเหมือนจะแถมโชคมาให้ด้วย
ในขณะที่โดรนใกล้จะถึงขีดจำกัดแบตเตอรี่ หลินอวี่บังคับให้มันบินสูงขึ้น——พืชพรรณข้างหน้าเริ่มบางลง รอยเท้าและร่องรอยกิจกรรมของสัตว์ก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด
“เอ๊ะ?” หัวใจของหลินอวี่เต้นผิดจังหวะ นิ้วค่อย ๆ ดันคันบังคับ กล้องหันขึ้นฟ้าทันที!
ตาของเขาเบิกกว้างอย่างตื่นเต้น!
พ้นจากแนวไม้ที่บางลง ณ ปลายขอบฟ้าไกลสุดสายตา กลุ่มควันสีเทาอมขาวเส้นตรงบาง ๆ กำลังลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า เอียงเฉียงแทงขึ้นไปบนนภาสีเทาตะกั่ว!
เป็นควันไฟ!
“มีควันไฟ แสดงว่าต้องมีคน! มีคน แสดงว่าต้องมีระบบอารยธรรม!”
โดรนลอยหยุดนิ่งที่จุดวิกฤตของการบินกลับ หลินอวี่บังคับมันให้บินกลับ พร้อมกับคิดแผนในใจอย่างรวดเร็ว
“ขั้นต่อไปต้องติดต่อ! แต่ต้องระมัดระวังอย่างถึงที่สุด ห้ามเปิดเผยตัวตนของ ‘คนมาจากฟากฟ้า’ เด็ดขาด ไม่งั้นผลที่ตามมาคิดไม่ถึง”
เสียงหึ่งค่อย ๆ เบาลง แบตเตอรี่โดรนใกล้หมด หลินอวี่ไม่ลังเล ใช้ความสามารถข้ามมิติทันที กลับไปที่ห้องเช่า
เพิ่งจะเสียบปลั๊กชาร์จโดรน หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา——ตัวเลขที่กระโดดบนหน้าจอทำให้รูม่านตาของเขาหดตัวทันที
[13:35]
ตอนออกเดินทาง เขาจำได้ชัดเจนว่าเป็นเวลานี้!
ในโลกต่างมิติ บังคับโดรน บินข้ามภูเขาผ่านป่าน่าจะใช้เวลาไม่ต่ำกว่าครึ่งชั่วโมง แต่เวลาของโลกยุคปัจจุบัน……กลับราวกับถูกแช่แข็ง ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่นิด!
“เวลาของสองโลกไม่ตรงกัน!” หัวใจของหลินอวี่เต้นแรง “ฉันไปโลกต่างมิติ เวลาโลกปัจจุบันหยุดนิ่งสนิท แต่ถ้าฉันอยู่โลกปัจจุบัน เวลาของโลกต่างมิติกลับเดินต่อไป!”
เขารีบหยิบสมุดบันทึกขึ้นมา ปลายปากกาเกือบจะขีดขาดกระดาษ:
[กฎหลักข้อที่หนึ่ง: ระหว่างข้ามมิติ เวลาโลกปัจจุบันหยุดนิ่ง]
[กฎหลักข้อที่สอง: เมื่ออยู่โลกปัจจุบัน เวลาโลกต่างมิติไหลตามปกติ]
[ภารกิจปัจจุบัน: ติดต่ออารยธรรมโลกต่างมิติ! ความปลอดภัยต้องมาก่อน ความเสี่ยงถูกเปิดเผยต้องเป็นศูนย์!]
[โอกาสแฝง: ถ้าปลอดภัย จะเปิดเส้นทางการค้าระหว่างสองโลก!]
ปลายปากกา-stop ครู่หนึ่ง แล้วเขียนคำถามใหม่: “อารยธรรมของโลกนี้เป็นแบบไหน? โลกยุทธภพขั้นสูง? เวทมนตร์ตะวันตก? การฝึกเซียนอมตะ? หรือแค่สังคมเกษตรกรรมยุคโบราณธรรมดา?”
“สุดท้ายแล้ว ยังต้องพึ่งมัน!” สายตาหลินอวี่กวาดไปที่โดรนที่กำลังชาร์จ
“การลาดตระเวนระยะไกลคือทางเลือกเดียว ต้องเพิ่มอุปกรณ์อีก! โดยเฉพาะอาวุธ!”
นึกถึงหมาป่ายักษ์สีเทาดำที่สูงเท่าไหล่คนในภาพจากกล้องโดรน ความเย็นวาบขึ้นมาที่กระดูกสันหลัง
“อุปกรณ์ที่ถูกกฎหมายในโลกความเป็นจริงยังอ่อนแอเกินไป ถ้ามีปืนคงดี! โอกาสรอดชีวิตจะเพิ่มขึ้นเท่าตัว!
“ร่างกายนี้ก็……”
หลินอวี่ขยับแขนที่ปวดเมื่อย การสวมใส่ชุดหนัก ๆ เพียงครึ่งชั่วโมงก็หอบแล้ว สมรรถภาพทางกายต้องฝึกให้มากขึ้น
คิดเสร็จ เขาดึงกะละมังเหล็กเก่า ๆ ออกจากใต้เตียง หยิบไฟแช็กออกมา จุดสมุดบันทึกที่จดความลับและแผนการทั้งหมดของความสามารถพิเศษนี้ด้วยมือของตัวเอง
เปลวไฟสีส้มละเลียกระดาษอย่างตะกละ กระดาษม้วนงอเสียรูป แสงไฟสะท้อนบนใบหน้าที่ไร้อารมณ์ของหลินอวี่
ปีกยังไม่แข็งแรง ต้องไม่เปิดเผยไพ่ตายเด็ดขาด ความสะดวกสบายและความอุดมสมบูรณ์ของสังคมยุคใหม่ เขาไม่มีทางยอมทิ้ง!
พักผ่อนสั้น ๆ หลินอวี่สวมอุปกรณ์ครบมือ ลงสู่โลกต่างมิติข้างก้อนหินยักษ์อีกครั้ง
โดรนตัวที่สองที่ชาร์จเต็มบินขึ้นพร้อมเสียงหึ่ง ดิ่งตรงไปยังทิศทางของควันไฟราวกับลูกธนูที่หลุดจากแล่ง
มือหนึ่งกำไม้เท้าไล่หมูแน่น ปลายนิ้วอยู่บนปุ่มสวิตช์ อีกมือหนึ่งถือไม้ยาวเขี่ยทาง ค่อย ๆ กวาดพุ่มไม้และหญ้าป่าที่สูงถึงเข่าออกไปอย่างระมัดระวัง