ติ้ง! ฝากสมองไว้ที่นี่!!
ดาวเคราะห์ดิน กรกฎาคม 23, 2024
ในห้องเช่าแห่งหนึ่งในเมืองหวย
อากาศร้อนอบอ้าวและหนักอึ้ง มีเพียงแอร์เก่าๆ มุมหนึ่งที่ส่งเสียงหึ่งๆ เหมือนกำลังจะตาย
หลินอวี่นอนแผ่เป็นตัวอักษร "ก" บนเตียงไม้เนื้อแข็งเปล่าๆ สายตามองเพดานที่มีคราบราสีเหลืองเข้มกระจายตัวอย่างไม่เป็นระเบียบ
กำพร้า อาศัยเงินกู้เพื่อการศึกษาและทำงานพิเศษทั้งวันทั้งคืนกว่าจะจบปริญญาตรีธรรมดาๆ ได้
ในยุคที่เรียกว่า "ฤดูกาลจบการศึกษาที่ยากที่สุดในประวัติศาสตร์" นี้ เศรษฐกิจก็ตกต่ำอีก ใบปริญญากลายเป็นกระดาษไร้ค่าไปโดยสิ้นเชิง
หน้าจอมือถือสว่างขึ้นแล้วดับลง แอปหางานส่งการแจ้งเตือนไม่หยุด: "ส่งอาหารเดือนละหมื่น", "โรงงานอิเล็กทรอนิกส์รับพนักงานผลิตด่วน เงินเดือนเดือนละหมื่น", "รับสมัครพนักงานบริการลูกค้า เดือนละแปดพัน"
ในเน็ต? ทั้งหมดเป็นกับดัก! ไม่ชวนไปเป็นลูกทีมก็เป็นแบตเตอรี่ให้คนอื่น
ไม่ก็สายพานการผลิตที่เอาชีวิตเข้าแลก หรือไม่ก็หนีบหมวกกันน็อคส่งอาหารตากฝนตากแดด...
เรียนมาหลายปี สุดท้ายก็แค่เสียเวลาไปสี่ปีมากกว่านักเรียนที่จบม.ปลายแล้วเข้าโรงงานไขน็อต
หลินอวี่ถอนหายใจแล้วพลิกตัว เตียงไม้ดังเอี๊ยดอ๊าด น้ำแกงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปบนหัวเตียงหกใส่จดหมายนัดสัมภาษณ์งานของเมื่อวาน
บริษัทมีเดียที่โฆษณาสรรพคุณเกินจริงนั้น เงินเดือนทดลองงานยังไม่ถึงสามพันด้วยซ้ำ
"ไม่เป็นไรก็ไปส่งอาหารก่อนเถอะ อย่างน้อยก็ไม่ตาย หาเวลาเองได้อีก"
"ส่วนเข้าโรงงาน? 12 ชั่วโมงสองกะ สายพานมรณะ... เงินเดือนที่ได้จริงสี่ห้าพัน ไอ้พวกนายทุนหมาอดๆ นี้ไม่เห็นประชาชนเป็นคนเลย"
หลินอวี่หลับตาลงครุ่นคิดถึงแผนการต่อไป
วู่ม!
ความรู้สึกสั่นสะเทือนแปลกๆ เล็กน้อยจนแทบไม่ได้ยิน ผ่านผิวหนัง
หลินอวี่ลืมตาอย่างรวดเร็ว! รูม่านตาหดทันที!
ท่ามกลางแสงสนธยาที่มืดลงนอกหน้าต่าง จุดแสงเม็ดถั่วเขียวเล็กๆ แต่สว่างผิดปกติ ลอยค้างอยู่กลางอากาศ ท้าทายกฎฟิสิกส์ทุกข้อ!
มันไม่เหมือนหิ่งห้อย แต่เหมือนคริสตัลพลังงานบริสุทธิ์ที่มีชีวิต!
"เว...ร...อะไรเนี่ย?"
ยังไม่ทันตั้งสติ จุดแสงนั้นเหมือนจะ "ได้ยิน" อะไรบางอย่าง พลันหันทิศทาง!
วี้ด—
ไร้เสียง กระจกเหมือนไม่มีอยู่จริง จุดแสงพุ่งเข้ามาโดยตรง!
ความเร็วสูงจนเหลือแต่เงา เจาะจงเป้าหมายบนเตียงที่กำลังตกตะลึง!
ขนทั่วตัวหลินอวี่ลุกชัน! สัญชาตญาณของสิ่งมีชีวิตเมื่อเผชิญอันตรายที่ไม่รู้จัก ทำให้เขากระโดดขึ้น!
ร่างแทบจะสะบัดออกไป กระแทกมุมห้องอย่างน่าอาย!
แต่จุดแสงนั้นเร็วไร้เหตุผล! กลางอากาศเบรกกระทันหันผิดกฎความเฉื่อย แถมยังมีท่าทางมุ่งมั่นเหมือนดีใจที่ได้เป้าหมาย—
โผล่!
โดยไม่มีอุปสรรคใดๆ จุดแสงจมหายเข้าไปกลางหน้าผากของเขา!
ความรู้สึกเย็นเฉียบชาบซ่าน ทะลักเต็มกะโหลกทันที!
จากนั้น ความรู้สึกฉีกกระชากกลับด้าน! ร่างเหมือนถูกโยนเข้าเครื่องซักผ้าที่หมุนด้วยความเร็วสูง!
"เอ่อ—" ภาพสุดท้ายที่เห็นคือผนังสีขาวของห้องเช่า
แล้วก็ ความมืดที่กลืนกินทุกสิ่ง
เย็นเฉียบ สั่นสะเทือน......
ความรู้สึกเย็นและหยาบกระด้างผ่านเสื้อยืดบางๆ
ลมเขาที่มีกลิ่นหญ้าและไม้พัดมาบนใบหน้า
หลินอวี่ลืมตาอย่างยากลำบาก สิ่งที่เข้ามาในดวงตาคือความเขียวขจีที่สดใสเกินจริงอย่างไม่เคยเห็นมาก่อน
ต้นไม้ใบใหญ่รูปร่างประหลาดยืนตระหง่านรายรอบเหมือนร่มสีเขียวขนาดยักษ์
อากาศบริสุทธิ์ราวกับเพิ่งตักจากน้ำพุเย็น ทุกครั้งที่หายใจมีความหวานเย็นบางๆ
เขากำลังนอนอยู่บนก้อนหินสีดำอมเขียวที่มีประกายโลหะแข็งเย็น หินเรียบและราบ การเย็นเฉียบที่ขจัดความง่วงสุดท้าย
"กึม...รึม...กึม...รึม..."
เสียงดังทึมๆ ค่อยๆ ใกล้เข้ามา พื้นดินสั่นสะเทือนเล็กน้อย!
หลินอวี่ตกใจหันมองตามเสียง—ในช่องว่างระหว่างต้นไม้ใหญ่หนาทึบ โครงร่างมหึมาที่เกินจินตนาการกำลังเดินเล่นอย่างสบายอารมณ์!
รูปร่างคล้ายช้าง? แต่เหมือนภูเขาที่เคลื่อนที่ได้!
ผิวหนังหยาบเหมือนหินที่มีมอสปกคลุม งาโค้งเหมือนค้อนทุบกำแพง! แต่ละก้าวที่เหยียบ ทั้งหุบเขาสั่นสะเทือนไปด้วย!
สัตว์ร้ายใหญ่ที่น่ากลัวนั้น ไม่สนใจเขาที่เล็กดั่งเม็ดฝุ่นบนก้อนหินเลยแม้แต่น้อย
"ฮืด—!" หลินอวี่ตกใจสุดขีด เขาบีบต้นขาตัวเองแรงๆ เจ็บจนหน้าย่น นี่ไม่ใช่ฝัน
"โอ๊ย! ให้ตายสิ! นี่มันพาฉันมาที่ไหนกันเนี่ย?"
"นี่ยังอยู่ในประเทศไทยอีกเหรอ?"
ความรู้สึกไร้สาระและความกลัวมหาศาลราวกับน้ำเย็นที่สาดลงบนหัว เขาแทบจะตะโกนออกมา
"บ้าเอ๊ย! ข้ามมิติ? ป่ายุคก่อนประวัติศาสตร์? โลกแฟนตาซี? เรื่องบ้าอะไรกัน?!" เขาก้มมองรองเท้าแตะพลาสติกและกางเกงขาสั้นซีดๆ ของตัวเอง
แล้วมองป่ายุคก่อนประวัติศาสตร์ที่ไร้ร่องรอยมนุษย์ มีอยู่เพียงในจินตนาการนี้
"เฮ้ย! อย่างน้อยข้ามมิติมาก็บอกกันก่อนสิ! อย่างน้อยก็พาไปที่ที่มีคนนะ ถุย! ฉันไม่มีเงินสักบาท ติดขวดน้ำมาสักขวดก็ยังดี!"
โค้ก ไอศกรีม ไก่ทอด...... ชาตินี้คงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว?
"จุดแสง!" หลินอวี่สะดุ้ง นึกถึงความเย็นเฉียบเมื่อครู่ "มันใช่! จุดแสงที่พุ่งเข้ามา! มันต้องเป็นต้นเหตุแน่ๆ!"
ความหวังเล็กๆ พวยพุ่งขึ้นในใจ—พล็อต! พล็อตนิยายออนไลน์!
"ระบบ! พี่ระบบ? ระบบใหญ่?!" เสียงหลินอวี่แฝงไปด้วยความสั่นสะเทือนและเร่งรีบที่ตัวเองยังไม่ทันสังเกต "ฉันรู้ว่านายอยู่! ออกมาเร็ว!"
ราวกับตอบรับการเรียกของเขา—
"ติ้ง!"
เสียงใสราวกับหยดน้ำตกลงในน้ำพุเย็น ดังก้องชัดเจนในส่วนลึกของสมอง
จากนั้น ภาพตรงหน้าเบลอเล็กน้อย แผงโปร่งแสงเรืองแสงสีขาวนวล ลอยอยู่กลางอากาศอย่างเงียบเชียบ
[ชื่อ: หลินอวี่]
[อายุขัย: 24/89 ปี]
[ระดับ: มนุษย์ธรรมดา]
[ทักษะ: ภาษาจีน (คล่องแคล่ว)]
"......!!!" หัวใจหลินอวี่เต้นแรงแทบจะทะลุอกออกมา!
จริงด้วย! ทุกคนที่ข้ามมิติมีตัวช่วย!
มองตรงบรรทัดอายุขัย "24/89 ปี" เขานึกสารพัดความรู้สึก "แปดสิบเก้าปี ถ้าเป็นเมื่อก่อนก็ถือว่าอยู่คุ้มแล้ว แต่ที่นี่คือต่างโลกนะ!"
มองช่องทักษะที่มีแค่ "ภาษาจีน" โดดเดี่ยว ความตื่นเต้นที่เพิ่งผุดขึ้นเหมือนบอลลูนที่ถูกแทง
"ฉันอยู่มาอย่างยากลำบากยี่สิบสี่ปี สุดท้ายได้แค่พูดจีนคล่อง?"
แบบนี้มันยังเป็นโหมดยากสุดๆ อยู่ดี!
"ระบบ ฉันอยากกลับไป" หลินอวี่พยายามสื่อสารกับระบบ
ที่ที่อันตรายแบบนี้ สิ่งแรกที่ต้องทำคือกลับไปโลกสมัยใหม่อันปลอดภัย!
มีระบบล้ำค่าแบบนี้ ค่อยๆ พัฒนาอย่างเงียบๆ ในสังคมสมัยใหม่สิถึงจะถูกต้อง!
จะพลิกชะตาก็ต้องมีที่ปลอดภัยก่อนป่ะ?
เหมือนกับได้ยินคำพูดของหลินอวี่ ความคิดเพิ่งจบลง
สายลมอ่อนพัดผ่าน ทิวทัศน์ตรงหน้าเบลอไปชั่วขณะเหมือนสัญญาณภาพคุณภาพต่ำ วิถีถัดไป—
อากาศที่คุ้นเคย เต็มไปด้วยฝุ่นและกลิ่นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป เข้าจมูก
เสียงแอร์เก่าๆ ยังคงดังอยู่
ใต้ตัวคือที่นอนไม้เนื้อแข็งที่บาดเนื้อ
บนเพดาน คราบราที่น่ารำคาญยังคงอยู่
ราวกับป่าดึกดำบรรพ์อันน่าตื่นตาและสัตว์ร้ายยักษ์เมื่อครู่ แค่ภาพหลอนที่สมจริงเกินไป
แต่หลินอวี่รู้ว่านั่นไม่ใช่!
ความดีใจมหาศาลที่พูดไม่ออก เหมือนน้ำเดือดพล่าน พัดกระจายความกลัวและความสิ้นหวังเมื่อครู่!
เต็มไปทั่วร่างกายทันที!
ทั้งตัวเหมือนถูกแช่ในน้ำพุที่อบอุ่นที่สุด ราวกับแบกภาระหนักพันชั่งออกไป ทุกเซลล์กำลังโลดเต้นด้วยความยินดี!
เขานอนหงายบนเตียง หายใจเข้าลึกๆ ยาวๆ อย่างเงียบๆ
มุมปากแย้มยิ้มกว้างที่ควบคุมไม่ได้
ถูกรางวัลใหญ่!
เป็นรางวัลใหญ่ระดับตำนานซะด้วย!
ระบบ + มุมิติสองโลก!
ค่าบ้าน? ค่างวดรถ? แต่งงาน? สินสอด?
เป็นทาสนายทุน ชีวิตที่มองเห็นจุดจบ อึดอัดและขมขื่น...
ไปตายซะเถอะ!
ชีวิตจากนี้ แยกออกเป็นสองทางแล้ว!
กดความตื่นเต้นที่เดือดพล่านลง หลินอวี่พลิกตัวนั่ง ดวงตาเป็นประกายด้วยความเยือกเย็นและตื่นเต้นที่ไม่เคยมีมาก่อนผสมกัน
ลงมือทำจริงพิสูจน์ความจริง!
ก่อนอื่นต้องยืนยัน "ความเป็นส่วนตัว" ของระบบ เขารีบดึงซิมการ์ดออกจากโทรศัพท์บนเตียง ปิดไวไฟ เปิดฟังก์ชันกล้อง จัดมุมให้ตรงกับตัวเอง
"แผงข้อมูล!"
กรอบคุณสมบัติเรืองแสงจางๆ ปรากฏขึ้นตามสัญญา
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูวิดีโอ — ภาพสามสี่วินาที ตัวเองยืนนิ่งๆ สายตาจับจ้องไปที่อากาศจุดหนึ่ง นอกเสียจากสีหน้าตื่นเต้นเล็กน้อย ไม่มีอะไรผิดปกติเลย
"จริงด้วย มีแค่ฉันคนเดียวที่มองเห็น" หลินอวี่ถอนหายใจใจชื้น กฎนิยายออนไลน์ยืนยันความน่าเชื่อถืออีกครั้ง
ขั้นต่อไป ทดสอบกฎหลักของการข้ามมิติ!
"ระบบ ข้ามมิติ! กลับไปยังจุดเดิมเมื่อกี้!" เขาเรียกในใจอย่างจริงจัง
ความรู้สึกไร้น้ำหนัก ความรู้สึกถูกดึงรั้ง กลับมาอีกครั้ง!
ตาดำแล้วสว่าง ลมเขาพัดพร้อมกลิ่นหญ้าและไม้ ใต้เท้าเหยียบก้อนหินสีดำอมเขียวเย็นเฉียบที่คุ้นเคยอีกครั้ง
หลินอวี่ไม่ทันได้มองดูรอบข้าง รีบเรียกทันที: "ระบบ ข้ามมิติ! กลับ!"
ความรู้สึกมึนหัวจากการสลับมิติอีกครั้ง ชั่วพริบตา เขากลับมาอยู่ในห้องเช่าแคบๆ อีกครั้ง
"เฮ้อ......" หลินอวี่หายใจออกยาวๆ จิตใจที่แขวนอยู่ตกลงมาครึ่งหนึ่ง
"ครั้งแรกที่ข้ามมามันควบคุมไม่ได้ ตอนนี้ต้องทำให้ชัดเจนว่ากฎคืออะไร เราสามารถข้ามไปมาสองทางได้ตลอดเวลาหรือเปล่า? มีเวลาคูลดาวน์ไหม? หรือต้องใช้พลังงานบางอย่าง?"
"ความปลอดภัยต้องมาก่อน ป่านั้นไม่ใช่ที่ง่ายๆ แน่!"
นึกถึงเสียงฝีเท้าสัตว์ร้ายอันน่าสะพรึงเมื่อครู่ เขารู้สึกกลัวย้อนหลัง
"ห้ามทำอะไรหุนหันพลันแล่นเด็ดขาด! เริ่มต้นต้องซุ่มเงียบๆ ถึงจะมีอนาคต"
ใจเย็นๆ แล้วทุกอย่างจะเรียบร้อย
นี่คือกฎแห่งการเอาชีวิตรอดที่เขาขัดเกลามาจากการล้มลุกคลุกคลานในสังคมจริง
อารมณ์เหมือนนั่งรถไฟเหาะตีลังกา จากก้นเหวพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าแล้วดิ่งลงมา ตอนนี้ถึงจะกลับเข้าอ่าวที่ปลอดภัยแล้ว แต่ความสั่นสะเทือนยังไม่สงบลง
คืนนี้คงนอนไม่หลับ
หลินอวี่นอนลงบนเตียง ปิดไฟกลางคืน
ในความมืด ความคิดในใจไม่สามารถควบคุมได้เลย
"แผงข้อมูล"
แสงสีขาวนวลแผ่ออกตรงหน้าอีกครั้ง
ตัวอักษรสั้นๆ แต่เต็มไปด้วยความเป็นไปได้ไม่รู้จบ เหมือนภาพวาดที่สวยงามที่สุด
"ปิด"
แสงจางหายไป ห้องกลับสู่ความมืดสนิท
ไม่กี่วินาทีต่อมา
"แผงข้อมูล"
แสงจางๆ สว่างขึ้นอีกครั้ง
[อายุขัย: 24/89 ปี]— ทุกครั้งที่ดู ใจก็ยิ่งมั่นคงขึ้นหนึ่งส่วน
[ระดับ: มนุษย์ธรรมดา]— ไม่เป็นไร จะแข็งแกร่งขึ้นแน่! ต้องได้!
[ทักษะ: ภาษาจีน (คล่องแคล่ว)]— เอ้อ อันนี้ เอาเถอะ ก็นับเป็นทักษะหนึ่ง...มั้ง?
"ฮี่ๆ......"
ในความมืด เสียงหัวเราะเบาๆ ที่กลั้นไม่ไหวดังออกมาจากลำคอ
ยิ่งหัวเราะยิ่งดัง เต็มไปด้วยความโง่เขลาและความดีใจเหมือนได้เกิดใหม่ ประตูบานนั้น ในที่สุด ก็ถูกเขาเปิดออกเพียงช่องหนึ่ง!