"ไม่สิ พวกแกจะไปจริงเหรอ?"
เห็นหลินเฟิงนำหน้าเดินตรงไปที่ห้องส่วนตัว ติงไข่ก็เริ่มนั่งไม่ติด
พี่เขยของปู้ฟานคนนี้ แกล้งทำเป็นเกินไปแล้วใช่ไหม?
ถึงติงไข่จะบ่นในใจ แต่สุดท้ายก็นั่งไม่ไหว เห็นคนทั้งสองจะถึงประตูห้องส่วนตัวแล้ว เขาก็ได้แต่บ่นสองสามคำ ผลักผู้หญิงในอ้อมแขนทิ้ง แล้วรีบตามไป
หลินเฟิงเดินไปถึงหน้าห้องส่วนตัวแล้วยืนนิ่ง เงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวในห้อง
ถ้าดื่มเหล้าสองสามแก้วแล้วพูดจาอะไรสักหน่อยจะจบเรื่องได้ เขาก็คงทำเป็นไม่เห็นอะไรเกิดขึ้น
ในขณะเดียวกัน ภายในห้องส่วนตัว
"ช...ชงเหรอ..."
เมิ่งปู้ฟานเดินเข้าไปในห้องส่วนตัว กัดฟันพูดกับอู๋ชง
พอเห็นคนเจ็ดแปดคนในห้องชัดเจน ก็ได้แต่อึ้งในใจ คนพวกนี้ล้วนเป็นคนที่เขาไปแหย่ด้วยไม่ได้
"นี่ไม่ใช่คุณชายเมิ่งผู้ยิ่งใหญ่เมิ่งปู้ฟานหรอกเหรอ? ยังกล้ากลับเมืองหมิงไห่อีกเหรอ?"
อู๋ชงตอนนี้ภูมิใจสุดๆ สายตาเหลือบไปที่ฟางอวี่ที่เดินตามเมิ่งปู้ฟานเข้ามา: "ฟางอวี่ แกมาทำไม?"
"คุณชายชง นี่ก็แค่มาเยี่ยมเยียน เผื่อไอ้เด็กนี่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ฉันจะได้ช่วยสั่งสอนมันสองสามคำ!"
ฟางอวี่ได้ยินก็รีบยิ้มให้กว้างที่สุด สีหน้าตื่นเต้นขึ้นมา อู๋ชง เฟิงฮุย เผิงเฟย ฯลฯ ในห้องล้วนเป็นคนที่เขาอยากจะสานสัมพันธ์ด้วย
โดยเฉพาะโรว์ปินคนนั้น ที่มีความสัมพันธ์กับตระกูลซูไม่ธรรมดา ถ้าสร้างความสัมพันธ์ที่ดีได้ จะเป็นประโยชน์อย่างมากต่อผลประโยชน์ทางธุรกิจของตระกูลฟางในอนาคต
"ถือว่าแกยังรู้จักกาลเทศะ!"
อู๋ชงพยักหน้าอย่างพอใจมาก มองไปที่เมิ่งปู้ฟานอีกครั้ง ยิ้มเย็น: "คุณชายเมิ่ง นั่งที่บาร์มานานขนาดนี้ ไม่รู้จักเอาเหล้ามาเคารพข้าบ้างเหรอ? ลืมไปแล้วหรือว่าเมื่อก่อนข้าจัดการแกเข้าโรงพยาบาลยังไง?"