หลินเฟิงหน้านิ่งเดินเข้ามา
ข้างนอกนั่น เขาได้ยินทุกอย่างที่เกิดขึ้นในห้องส่วนตัวชัดเจนหมดแล้ว
ตามมาด้วยลี่จื้อเหิงและติงไข่ที่สีหน้าไม่สู้ดีนักเดินตามเข้ามา พอเดินเข้ามา ติงไข่จ้องฟางอวี่ด้วยสายตาโกรธเคือง แต่พอเห็นหลัวปิน อู๋ชง และคนอื่นๆ ที่อยู่แถวนั้น ความโกรธของติงไข่ก็กลายเป็นความหวาดหวั่นอย่างรวดเร็ว
คนพวกนี้ล้วนเป็นคนที่เขาไปสะกิดไม่ได้
"พี่...พี่เขย..."
เห็นหลินเฟิงสามคนเดินเข้ามา เมิ่งปู้ฟานตาแดงก่ำ เพราะโดนฟางอวี่บีบแก้มอยู่ พูดจาเลยไม่ค่อยชัด
"ข้าได้ยินหมดแล้ว!"
หลินเฟิงพยักหน้า
"คุณชายหลัว นี่ไงเขา คนที่ยังกล้าโม้จะไปย้ายเขตแดนให้ติงไข่กับเมิ่งปู้ฟาน ถ้าไม่ใช่เพราะพวกคุณบอก ข้าก็ยังไม่รู้เลยว่าไอ้หมอนี่เป็นแค่ขอทานเก็บขยะในเมืองหมิงไห่ เกือบทำให้ข้าหลงเชื่อเข้าไปแล้ว..."
ฟางอวี่ชี้ไปที่หลินเฟิง พูดพลางหัวเราะเยาะ
"ฟางอวี่ หุบปากไปเลย นายไม่มีสิทธิ์พูดแบบนั้นกับพี่เขยข้า!"
เมิ่งปู้ฟานจ้องฟางอวี่ด้วยความโกรธแค้น ตะคอกเสียงไม่ชัดนัก: "ข้าเคยนับว่านายเป็นเพื่อน..."
"เพื่อน? เมิ่งปู้ฟาน นายมีสิทธิ์เหรอ? ถ้าไม่ใช่เพราะพี่สาวคนนั้นของนายไปประจบคุณชายซูได้ นายคิดว่าข้าจะยอมเสวนากับคนอย่างนายเหรอ? นายมันเป็นอะไร? มีสิทธิ์อะไรให้ข้าอย่างฟางอวี่มาเป็นเพื่อนกับนาย?"
ฟางอวี่พูดจบ ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มเยาะออกมาทันที แรงบีบที่มือเพิ่มมากขึ้น: "คุณชายอู๋และคุณชายหลัวต่างหากที่เป็นเพื่อนของข้าส่วนนาย อย่าไปโทษใครนอกจากพี่สาวคนรองบ้านนายที่หยิ่งยะโส ไม่เอาคุณชายซู ไปเอาคนเก็บขยะอย่างนี้นี่มันต่ำช้าถึงกระดูก...อ๊าก!"