เมิ่งปู้ฟานและฟางอวี่เดินตามหญิงสาวผู้เย้ายวนคนนั้นจากไป
เมื่อเห็นทั้งสามคนเข้าไปในห้องส่วนตัวที่อยู่ลึกสุดของบาร์ หลินเฟิงก็หันไปทางลี่จื้อเหิงก่อน: "พี่ชาย คุณรู้ไหมว่าระหว่างปู้ฟานกับอู๋ชงนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"
"ผม...ผมไม่ค่อยรู้หรอก!"
เมื่อถูกหลินเฟิงถาม ลี่จื้อเหิงก็แสดงสีหน้าเสียใจและอึดอัดใจอย่างมาก: "เมื่อก่อนผมไม่ค่อยได้ใกล้ชิดกับเสี่ยวฟานเท่าไหร่ ดังนั้นเรื่องหลายอย่างผมก็ไม่ค่อยเข้าใจ"
"อืม ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรใหญ่"
หลินเฟิงไม่ได้พูดอะไรมาก การที่ลูกพี่ลูกน้องไม่สนิทกันก็เป็นเรื่องปกติ และลี่จื้อเหิงกับเมิ่งปู้ฟานก็อายุห่างกันพอสมควร จึงเป็นเรื่องที่พอรับได้
"พี่เขย พี่ชาย ไม่เป็นไรหรอก มีฟางอวี่อยู่ ถ้าฟางอวี่ช่วยพูดให้ปู้ฟานสักสองสามประโยค อู๋ชงก็คงไม่ทำให้ปู้ฟานต้องอับอายมากนัก อย่างมากก็แค่ต้องดื่มอีกสองสามแก้วก็กลับมา!"
ตอนนี้ ติ่งไกที่อยู่ข้างๆ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดปลอบใจหลินเฟิงและลี่จื้อเหิง
"ติงไข่ คุณน่าจะรู้เรื่องระหว่างอู๋ชงกับปู้ฟานใช่ไหม?"
หลินเฟิงเลิกคิ้วขึ้น มองไปที่ติ่งไก นึกในใจว่าเกือบลืมไอ้หมอนี่ไปได้
"รู้สิ แต่...พี่เขย พี่ชาย เรื่องนี้แม้แต่ท่านเหมิงก็ไม่กล้าถามเมื่อตอนนั้นเลย พวกคุณสองคนอย่ารู้มากไปเลย ปล่อยให้ปู้ฟานจัดการเองก็พอ!"
ติ่งไกยิ้มเจื่อนๆ พยายามเกลี้ยกล่อมทั้งสองคน ไม่ว่าจะเป็นหลินเฟิงพี่เขย หรือลี่จื้อเหิงพี่ชาย ต่างก็เป็นพี่ชายของเมิ่งปู้ฟานทั้งคู่