ฉินเซียวส่งลี่จู๋ว่างกลับไปยังตระกูลเมิ่ง
เมื่อรู้ว่าลี่จู๋ว่างถูกฉินเซียวนำส่งมาด้วยตัวเอง ทุกคนในตระกูลเมิ่งต่างตื่นเต้นยินดีเป็นอย่างยิ่ง
โดยเฉพาะเมิ่งหยุน ทั้งคนผ่องใสด้วยความตื่นเต้น วันนี้สามีของนางทำให้ตนได้อวดหน้าเสียเต็มที่
"พ่อ พี่ใหญ่ พี่สาม ฉันพูดว่าอะไรนะ ฉันบอกแล้วว่าตระกูลฉินช่วยเราก็เพราะเห็นแก่จู๋ว่าง เมื่อกี้พวกท่านยังไม่เชื่อ ตอนนี้เชื่อหรือยัง หากเพราะชิงเหยาจริง ทำไมคุณชายฉินเห็นชิงเหยาแล้วไม่ทักทายแม้แต่คำเดียวล่ะ"
เมิ่งหยุนพูดอวดเมิ่งหยวนเหอและคนอื่น ๆ อย่างภาคภูมิใจ
"ฉันบอกแล้วว่าฉันไม่รู้จักคุณชายฉินอะไรนั่น พวกเธอไม่เชื่อเอง!"
เมิ่งชิงเหยาไม่สนใจจะพูดกับเมิ่งหยุนผู้เป็นป้า เอ่ยขึ้นอย่างสงบเพียงประโยคเดียวก็เงียบไป
"ไม่คิดว่าเพราะจู๋ว่างจริง ๆ ด้วย ยุนยุนเอย ครั้งนี้ตระกูลเมิ่งของเราได้บุญเพราะเจ้าเลย"
เมิ่งหยวนเหอและคนอื่น ๆ พยักหน้ารับโดยไม่รู้ตัว คราวนี้จะไม่เชื่อก็ไม่ได้แล้ว เพราะตอนที่ฉินเซียวมา เมื่อกี้เมิ่งชิงเหยาก็อยู่ด้วย แต่ฉินเซียวเหมือนมองไม่เห็นนางเลย
ส่วนที่เห็นภรรยาตนเองดีใจจนลืมตัว ลี่จู๋ว่างเดิมทีอยากจะอธิบาย แต่คิดไปคิดมา สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร
ในเมื่อหลินเฟิงไม่อยากเปิดเผยตัวตน เขาก็จะเก็บเรื่องนี้ไว้ในท้องไม่พูดออกมา
หลังจากเมิ่งหยวนเหอและคนอื่น ๆ ดีใจกันได้สักพัก ก็ถามถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในตระกูลซูอย่างเป็นกังวลทันที
ครั้งนี้ลี่จู๋ว่างไม่ได้ปิดบัง เล่าเรื่องราวในตระกูลซูและแผนการจัดการของฉินเซียวทั้งหมดออกมา
"สมกับเป็นคุณชายฉินจริง ๆ อายุยังน้อย แต่ทำงานหลักแหลม รอบคอบ คิดการไกล ไม่น่าเชื่อว่าเพิ่งยี่สิบกว่า ๆ จะมีเล่ห์เหลี่ยมและฝีมือขนาดนี้ คนระดับนี้ มีเพียงตระกูลเก่าแก่อย่างตระกูลฉินเท่านั้นที่หล่อหลอมออกมาได้..."