"ฉินเซียว เอาหน่อยสิ แกคิดจะทำอะไรกันแน่?"
เห็นฉินเซียวและพวกพุ่งตรงเข้ามา ซูหยินโจวถามเสียงดัง แต่ร่างกายกลับไหวตัวหลบไปอยู่มุมหนึ่งอย่างซื่อสัตย์
เขาไม่กล้าเดิมพันว่าคนพวกนี้จะกล้ายิงหรือไม่ เรื่องอะไรกัน ซูหมิงซวนตายไปแล้ว ชีวิตเขาจะมีค่าเท่าซูหมิงซวนหรือ?
ตอนฉินเซียวเดินผ่าน เขาก็รั้งซูหยินโจวเข้ามา
ซูหยินโจวอยากจะดิ้นรน แต่กำลังและฝีมือของเขากับฉินเซียวนั้นเทียบกันไม่ได้เลย ฝ่ามือของฉินเซียวเหมือนคีมเหล็กที่รัดเขาไว้แน่น
"ซูเทียนหยางอยู่ที่ไหน? บอกมา ไม่งั้นข้าบี้แกให้ตาย!"
ฉินเซียวเอ่ยเสียงเย็น
ซูหยินโจวไม่กล้าพูด แต่สายตากลับมองไปที่สระว่ายน้ำหลังคฤหาสน์โดยไม่รู้ตัว
"เฮ้ ซูหยินโจว ยินดีด้วยนะ!"
ฉินเซียวเห็นดังนั้นก็หัวเราะ ปล่อยซูหยินโจวแล้วเดินไปทางหลังบ้าน
"ยินดีด้วย? หมายความว่ายังไง?"
ซูหยินโจวเริ่มงง
"ซูหมิงซวนตายแล้ว ซูเทียนหยางก็ไม่มีลูกชายแล้ว ต่อไปทรัพย์สมบัติมหาศาลของตระกูลซู คงไม่ให้เจ้าหลานชายอย่างแกสืบทอดหรอกนะ?"
ฉินเซียวยิ้มบาง ๆ หันมามองซูหยินโจว
"????"
ซูหยินโจวเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เห็นฉินเซียวพาคนเดินไปไกลแล้ว เขาอ้าปาก รู้สึกขนลุกไปทั้งตัว
ใช่แล้ว ซูเทียนหยางมีลูกชายคนเดียวแบบนี้... ต่อไปทรัพย์สมบัติของตระกูลซูจะทำยังไง?
ซูหยินโจวมองไปรอบ ๆ ดีที่พวกยามหน้าประตูยุ่งอยู่กับการตรวจสอบสภาพของเพื่อนร่วมงานที่บาดเจ็บบนพื้น ไม่มีใครได้ยินคำพูดของฉินเซียว
เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครได้ยิน ซูหยินโจวก็กลืนน้ำลาย แล้วรีบวิ่งตามฉินเซียวไป
แต่ยังไม่ทันถึงที่ ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องแทบขาดใจของซูเทียนหยาง