"ใช่ พอพี่เขยฉันมาถึง ฉันจะเชิญพี่เขยมาดื่มด้วยกันกับพวกพี่ๆ สักหน่อย"
จางฮ่าวพูดจาไพเราะ แต่ในใจไม่ได้คิดจะทำแบบนั้นจริงๆ ปล่อยให้ฉินเซียวมานั่งดื่มกับพวกนี้ เดี๋ยวกลับไปจางเฉียนจะฆ่าเขาเอาตาย
"ฮ่าๆ ดีเลย คุณชายฉินปกติแทบจะไม่เล่นกับพวกเราเลยนะ"
หลัวปินหัวเราะแห้งๆ พูดขึ้น
"งั้นเป็นอันว่า พวกพี่ ก่อนอื่นแบบนี้ก่อน ข้างๆ ยังมีอีกหลายโต๊ะ ผมต้องรีบไปดื่มด้วยอีกสักหน่อย จะได้มีเวลาว่างไปรับพี่เขยผม!"
จางฮ่าวไม่อยากอยู่กับพวกนี้นาน จึงถือโอกาสหาข้ออ้าง
"ฮ่าๆ ตามนั้น คุณชายจางไปเถอะ วันนี้คุณเป็นคนยุ่งจริงๆ ต่อไปพวกเราไม่มีที่ไป ก็ต้องมางานของคุณชายจางนี่แหละ"
สีหน้าหลัวปินกลับมาเป็นปกติแล้ว ยิ้มพูดกับจางฮ่าว
"ได้ ได้ตามนั้นเลย ถ้าพวกพี่มาฉันลดให้ทั้งหมด 30 เปอร์เซ็นต์"
จางฮ่าวหน้าระเรื่อยิ้มตอบกลับ
"งั้นก็ขอบคุณน้ำใจคุณชายจางมาก"
หลัวปินยิ้มขอบคุณ
จางฮ่าวดื่มอีกแก้วแล้วก็บอกลาทุกคน ออกจากห้องส่วนตัวไป
จนกระทั่งจางฮ่าวออกไปและประตูห้องถูกปิด รอยยิ้มบนหน้าหลัวปินก็ค่อยๆ หายไป กลายเป็นความมืดมน
"ถุย! ไอ้เห่ย อะไรวะ? ลดให้เรา 30 เปอร์เซ็นต์? พวกเราขาดเงินมันนิดหน่อยเหรอ? ไอ้จางฮ่าวนี่มันคิดว่าตัวเองเป็นอะไรนักหนา!"
นอกจากหลัวปินแล้ว ในกลุ่มคุณชายที่สนิทกับหลัวปิน ชายหนุ่มที่ย้อมผมสีเทาคนหนึ่งก็โยนขวดเหล้าลงบนโต๊ะ ถ่มน้ำลายแล้วด่าอย่างเย็นชา