"ปู้ฟาน พี่เขยของเธอนี่เป็นคนดี รักนวลสงวนตัว พี่สาวคนที่สองของเราได้แต่งกับคนแบบนี้ถึงจะวางใจได้ใช่ไหมล่ะ? อย่ามายุ่งชวนพี่เขยทำผิดเลย ถ้าโดนจับได้กลับไปต้องคุกเข่ากบไถ่บาปกันพอดี"
ฟางอวี่ใส่แว่นตาดูสุภาพเรียบร้อย แต่พอพูดจาออกมากลับมีทีท่าแบบคนแก่เล่นหนัง เอะอะก็แสดงละครไปเสียหมด
"ใช่ ๆ มาๆ พี่เขย พี่ชาย วันนี้เป็นครั้งแรกที่เราได้เจอกัน ดื่มสักแก้วไหม? ขอผมดื่มให้เป็นเพื่อนก่อนนะ!"
ติงไข่ตรงไปตรงมากว่าเยอะ ยกแก้วเหล้าชนกับหลินเฟิงทันที
เห็นได้ชัดว่าติงไข่ถือว่าเมิ่งปู้ฟานเป็นเพื่อนจริง ๆ ไม่อย่างนั้น หากไม่สนิทสนมกับหลินเฟิงและลี่จื้อเหิง คงไม่ให้ความเคารพขนาดนี้
"เออ ว่าแต่พี่เขย ผมได้ยินปู้ฟานบอกว่าฝีมือพี่เขยเก่งมาก?"
ติงไข่ดื่มหมดแก้ว จากนั้นก็มองหลินเฟิงด้วยความสงสัย
"ก็ประมาณนั้น!"
หลินเฟิงดื่มเหล้าเสร็จ วางแก้วลง มองติงไข่แวบหนึ่ง: "ยังไง?"
"พี่เขยไม่รู้หรือไง ติงไข่น่ะเรียนวิชากังฟูมา เตรียมจะไปเป็นทหารพร้อมกับผมในเดือนกันยายนนี้ด้วย"
เมิ่งปู้ฟานพูดขึ้นด้วยความดีใจเป็นอย่างมาก
"นี่เป็นความใฝ่ฝันที่ดี ผู้ชายต้องแข็งแกร่งเหมือนเหล็กกล้า ผ่านการหล่อหลอมจากไฟก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้น ผ่านการฝึกฝนในกองทัพจะได้เติบโตเร็วขึ้นมาก!"
หลินเฟิงได้ยินก็แสดงความชื่นชมออกมา จากนั้นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ตอนเดือนกันยายนนั้นเขาน่าจะติดต่อกับพ่อแม่ได้แล้ว จึงพูดขึ้นว่า: "ตอนเดือนกันยายนถ้าพวกเธออยากไปหน่วยไหน บอกฉันได้เลย ฉันจะช่วยย้ายให้ แล้วก็จัดให้อยู่หน่วยเดียวกันด้วย"
"โอ้โห พี่เขย พี่เขยทำงานอะไรเนี่ย? มีอำนาจใหญ่โตขนาดนั้นเลยเหรอ?"
ได้ยินคำพูดของหลินเฟิง ติงไข่แสดงสีหน้าตกตะลึง ก่อนจะมองหลินเฟิงด้วยสายตาที่เร่าร้อน