"เฮ้ย? จริงดิ ฮ่าๆๆ... เมิ่งชิงเหยา ผู้หญิงคนนี้นี่มันต่ำทรามจริงๆ..."
"ใช่สิ ดูท่าจะให้เงินผู้ชายคนนั้นไม่น้อยเลย ถ้าเป็นอย่างที่ฮุยจื่อพูดจริงๆ ว่าเป็นเด็กป่วยที่ใกล้จะตาย งั้นตอนกลางคืนเมิ่งชิงเหยาคงต้องอยู่เป็นม่ายรัก?"
พอได้ยินคำพูดของเฟิงฮุย ทุกคนในห้องส่วนตัวก็อดหัวเราะเสียงดังไม่ได้
ทันใดนั้น ประตูห้องส่วนตัวก็ถูกผลักเปิด เผิงเฟยเดินเข้ามา เห็นทุกคนในห้องอารมณ์ดีขนาดนี้ ก็อดสงสัยไม่ได้:"ตอนฉันไม่อยู่ พวกแกคุยอะไรกันนักหนา?"""
ทันใดนั้น ก็มีคนที่สนิทกับเผิงเฟยเล่าเรื่องที่เฟิงฮุยเพิ่งพูดไปให้เขาฟัง
"จริงดิ? ถ้าคุณชายซูว่างมือเมื่อไหร่ ยังไม่ต้องหักแขนหักขาไอ้หนูนั่นเลยเหรอ?"
เผิงเฟยก็เริ่มสนุกไปด้วย แล้วหันไปมองเฟิงฮุยอย่างสงสัย:"ฮุยจื่อ มีรูปไหม? ขอดูหน่อย อยากเห็นว่าไอ้หนูนั่นหน้าตาเป็นยังไง!"
"ใช่ๆ มีรูปไหม เร็วเข้า ให้พวกเราดูสามีขี้ขยะของเมิ่งชิงเหยาหน่อยสิว่าหน้าตาบูดบึ้งขนาดไหน!"
หนุ่มเตี้ยอ้วนที่มีสิวเต็มหน้าก็รีบส่งเสียงเชียร์ตามไปด้วย
"มีสิ จะส่งให้ในกลุ่มแชทของพวกเรา"
เฟิงฮุยพูดพลางหารูปทะเบียนสมรสของเมิ่งชิงเหยากับหลินเฟิง แล้วส่งไปในกลุ่มแชทของกลุ่มย่อยนี้
"เฮ้ย! หล่อไม่เบานี่นา! ไม่แปลกใจเลยที่เมิ่งชิงเหยายอมไปจดทะเบียนกับมัน ที่แท้ก็เป็นหนุ่มหน้าตาดี"
หนุ่มเตี้ยอ้วนพูดอย่างอิจฉา