"ยังไม่มีงานทำ!"
เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามของเมิ่งหยวนเหอ หลินเฟิงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยปากพูด
"ไม่มีงานทำ? มันเป็นไปได้ยังไง?"
ได้ยินคำพูดของหลินเฟิง สีหน้าของเมิ่งหยวนเหอและเมิ่งป๋อชวีต่างก็เผยความฉงน
"ฮ่าๆ ไอ้คนโกงที่ต้มตุ๋นน่ะ ถ้ามีงานทำก็คงเป็นเรื่องน่าอัศจรรย์แล้ว! พ่อ พี่ใหญ่ ไอ้กระจอกนี่มันบอกว่าตอนอยู่ในกองทัพเป็นร้อยโท พวกท่านเชื่อมันจริงๆ หรอ? ดูสภาพน่าเวทนามันสิ เหมือนร้อยโทตรงไหน? ขำจะตายไป ระวังจะเป็นแค่คนที่ยัยเด็กชิงเหยาไปแอบหามาจากถนนมาหลอกพวกท่านก็ได้!"
เมิ่งหยุนอดที่จะหัวเราะเยาะอีกครั้งไม่ได้
ลี่ซวงซวงก็ได้แต่มองเมิ่งชิงเหยาด้วยความเจ็บใจ ยังจำเรื่องที่โดนตบเมื่อกี้ได้ไม่ลืม
ครั้งนี้ เมิ่งหยวนเหอและเมิ่งป๋อชวีไม่ได้ด่าเมิ่งหยุน แต่สีหน้ากลับแย่ลงตามคำพูดของเมิ่งหยุน
เพราะความเป็นไปได้ที่เมิ่งหยุนพูดเมื่อครู่มีสูงมาก นายร้อยโทที่ปลดประจำการแล้ว จะไม่มีงานจัดสรรให้ได้ยังไง?
เมิ่งปู้ฟานแม้จะรังเกียจป้าเมิ่งหยุน แต่ตอนนี้ก็ไม่มีเหตุผลที่จะช่วยหลินเฟิงพูดอีกแล้ว
เขาเคยรับราชการทหาร ดังนั้นจึงรู้ดีว่านายร้อยโทมีคุณค่าแค่ไหน และไม่เชื่อคำพูดของหลินเฟิงที่ว่าไม่มีงานทำเลยสักนิด ดูเหมือนจะโกหก
แต่ในอีกด้านหนึ่ง เมิ่งปู้ฟานรู้สึกถึงความสนิทสนมที่อธิบายไม่ถูกกับหลินเฟิง พี่เขยของเขา แม้จะเป็นครั้งแรกที่ได้เจอกัน และในใจลึกๆ ก็ไม่อยากเชื่อว่าหลินเฟิงจะโกหกพวกเขา