"แกกล้า!"
ได้ยินคำพูดของหลินเฟิง เมิ่งอวิ๋นก็เดือดพล่านทันที กระโดดลุกจากที่นั่ง
แต่ในวินาทีถัดมา เธอก็รู้ตัวว่าตัวเองตกหลุมพรางที่หลินเฟิงวางไว้ให้แล้ว
"ยังไง? ลูกสาวเธอเป็นแก้วตาดวงใจ ฝ่ายชิงเหยาก็เป็นแค่เศษหญ้าที่ใครจะเหยียบย่ำก็ได้งั้นสิ?"
มุมปากของหลินเฟิงเผยรอยยิ้มเย็นชา คำพูดเต็มไปด้วยความหนาวเหน็บ
เมิ่งชิงเหยาที่อยู่ข้างๆ ถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง เพิ่งจะเข้าใจความตั้งใจที่แท้จริงของหลินเฟิงในตอนนี้ ก็รู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาทันใด
ผู้ชายคนนี้ ยอมโดนตบต่อหน้าธารกำนัล เพียงเพื่อจะเรียกร้องความเป็นธรรมให้เธองั้นเหรอ?
ชั่วพริบตา ความอบอุ่นที่พูดไม่ออก ไหลผ่านในใจ
"ฉัน...ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น!"
เมิ่งอวิ๋นถูกหลินเฟิงถามจนตอบไม่ถูก ได้แต่พูดอ้อมแอ้มกลบเกลื่อน
"พอได้หรือยัง!"
เมิ่งหยวนเหอมองเห็นเรื่องบานปลายถึงขนาดนี้ ก็รู้ดีว่าถ้าตัวเองไม่พูดตอนนี้ก็คงไม่ได้แล้ว
ขณะพูด สายตาที่เมิ่งหยวนเหอมองหลินเฟิงเปลี่ยนไป ชายหนุ่มผู้นี้มีวิธีจัดการที่เกินความคาดหมายของเขาไปมาก เมิ่งอวิ๋นลูกสาวของตัวเอง ต่อหน้าคนผู้นี้ กลับเหมือนเด็กที่ยังไม่รู้จักคิด ถูกผลักให้ตกเป็นฝ่ายรับในไม่กี่อึดใจ
เมื่อเมิ่งหยวนเหอเอ่ยปาก สถานการณ์ในห้องโถงก็ค่อยๆ ทรงตัวได้
มีเพียงลี่ซวงซวงและเมิ่งอวิ๋นแม่ลูกที่จ้องตาอาฆาต
สิ่งที่เมิ่งอวิ๋นโกรธก็คือหลินเฟิง ไอ้คนจนกระจอกในสายตาเธอ กลับใช้คำพูดไม่กี่ประโยคทำให้เธอเสียหน้ายาต่อหน้าคนมากมาย
ส่วนลี่ซวงซวงที่แค้นก็คือเมิ่งชิงเหยาผู้เป็นพี่สาว โดนตบหน้าต่อหน้าธารกำนัล ตอนนี้ยังไม่มีโอกาสได้สวนคืน เพราะยังไงเธอก็เป็นฝ่ายตบหลินเฟิงก่อน