“ไม่เลว! ให้ลี่จู๋ว่างไปตรวจสอบให้ละเอียด หากไอ้หนุ่มคนนี้แต่งเรื่องขึ้นมาหลอกพวกเรา……”
เมิ่งหยวนเหอพยักหน้า พอพูดถึงตอนท้ายก็แค่นเสียงเย็นชา “ฮึ หากมันกล้าหลอกพวกเรา ข้าจะไม่ปล่อยให้มันจากไปง่าย ๆ อย่างแน่นอน”
“ไม่เลว!”
เมิ่งป๋อชวีพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนมองเมิ่งชิงเหยาที่อยู่ข้าง ๆ “ชิงเหยา เจ้าอย่าหาว่าลุงใหญ่พูดจาไม่น่าฟังเลย หากยศร้อยโทของหลินเฟิงเป็นเรื่องจริงก็ดีไป แต่ถ้าเป็นของปลอม วันนี้เจ้าก็อยู่ที่นี่ด้วย ข้ากับปู่ของเจ้าจะไม่มีวันเห็นด้วยกับการแต่งงานครั้งนี้เด็ดขาด!”
“ฮึ ๆ พวกท่านทำเพื่อข้าจริง ๆ อย่างนั้นหรือ? ขอเพียงอีกฝ่ายมีอำนาจ มีเงิน และมีเบื้องหลัง ต่อให้เขาย่ำยีข้า พวกท่านก็ไม่เป็นไร แต่หากอีกฝ่ายไร้อำนาจ ไร้เงิน และไร้เบื้องหลัง ต่อให้เขาดีกับข้าแค่ไหน ข้าก็แต่งงานกับเขาไม่ได้ ใช่หรือไม่?”
เมิ่งชิงเหยาหัวเราะทั้งน้ำตา “พวกท่านทำหน้าที่เป็นผู้อาวุโสของข้าเช่นนี้หรือ? ช่างเสแสร้ง!”
พูดจบ เมิ่งชิงเหยาก็หันหลังเดินออกไปข้างนอกทันที
“เจ้ากล้าไม่ฟังคำพูดของปู่หรือ?”
เมิ่งหยวนเหอโกรธจนใบหน้าแก่ชราแดงก่ำ
“ไม่ฟังแล้วจะทำไม? ท่านปู่ หลานสาวโตแล้ว และอย่าลืมว่าโครงการของบริษัทเมิ่งซื่อทั้งหมด ล้วนเป็นฝีมือของหลานที่เจรจามาได้ หากท่านอยากบีบให้หลานสาวของท่านต้องตาย ก็ลองดูได้!”
เมิ่งชิงเหยากัดฟันพูดทิ้งท้าย จากนั้นก็ไม่หันกลับมา เดินออกจากประตูใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลเมิ่งไปทันที
“เจ้า……เจ้า……”
เมิ่งหยวนเหอลุกขึ้น ชี้ไปยังแผ่นหลังของเมิ่งชิงเหยา ร่างกายสั่นเทาด้วยความโกรธจนพูดไม่ออก
“ท่านปู่ น้องเล็กพูดไม่ผิด เหตุใดต้องบีบบังคับให้นางแต่งงานกับซูหมิงซวนด้วย? นิสัยของซูหมิงซวน ท่านก็ใช่ว่าจะไม่รู้ แล้วจะทำเช่นนี้ไปเพื่ออะไร? หากเรื่องเมื่อคืนเป็นความจริง ท่านจะทนมองชิงเหยากระโดดลงหลุมไฟของตระกูลซูได้จริงหรือ?”