เมื่อเมิ่งป๋อเทาพูดจบ ก็เพิ่งจะเห็นว่าหลี่จู๋ว่าง น้องเขยก็อยู่ที่นี่ด้วย และก็ได้เห็นรอยฝ่ามือบนใบหน้าของเมิ่งหยุนด้วย
“จู๋ว่าง นายก็มาได้ยังไง!”
ตอนนี้เมิ่งป๋อเทาไม่มีอารมณ์จะไปสนใจว่ารอยฝ่ามือบนใบหน้าของเมิ่งหยุนน้องสาวนั้นใครเป็นคนตบ เอ่ยทักทายหลี่จู๋ว่างอย่างใจลอย แล้วก็จมอยู่ในสีหน้าครุ่นคิดสับสน
“เกิดอะไรขึ้น? เรื่องเมื่อคืนนี้ นายสืบได้ข่าวแล้วหรือ?”
เมื่อเมิ่งหยวนเหอเห็นลูกชายคนที่สามเมิ่งป๋อเทาเป็นอย่างนี้ หัวใจก็พลันแขวนสูงขึ้น เมิ่งป๋อเทาที่จากไปก่อนหน้านี้ก็เพื่อสืบเรื่องของเมิ่งชิงเหยาหลานสาวกับหลินเฟิงเมื่อคืนนี้ เห็นทีจะรู้อะไรบางอย่างแล้ว
“อื้ม!”
เมิ่งป๋อเทาพยักหน้า ใบหน้าบูดบึ้ง
“รีบพูดสิ จู๋ว่างก็ไม่ใช่คนนอก! เมื่อคืนนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
เมิ่งหยวนเหออกลั้นไว้ไม่อยู่แล้ว
“พ่อครับ เมื่อคืนนี้ ในตรอกเมืองเก่าที่ยังไม่มีการรื้อถอน ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่จัดงานหมั้นของเรา มีคนตาย และตายไปเจ็ดคน”
มุมปากเมิ่งป๋อเทาแห้งผาก
“หืม? ลุงสาม คดีใหญ่ขนาดนี้ ทำไมไม่เห็นมีข่าวคราวอะไรเลย?”
เมื่อเมิ่งจิ่งหรานได้ยินก็รู้สึกแปลกใจ การตายคนไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร แต่ตายทีเดียวเจ็ดคน ลักษณะมันค่อนข้างรุนแรงอยู่
“ตระกูลซูกดข่มเอาไว้!”
เมิ่งป๋อเทาถอนหายใจ
“ตระกูลซู? เกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลซู?”
เมิ่งป๋อชวีถามด้วยความสงสัย
“คนตายทั้งเจ็ดคนล้วนเป็นพวกนักเลง ตามชื่อของพวกมัน พี่แผลเป็น เป็นนักเลงที่ตระกูลซูเลี้ยงไว้ตอนที่ยังทำธุรกิจสีเทาเมื่อสองปีก่อน”
“คนของตระกูลซู?”
“อื้ม แต่นี่ไม่ใช่เรื่องสำคัญที่สุด ที่สำคัญที่สุดก็คือ เมื่อคืนนี้ที่นอกตรอก มีกล้องวงจรปิดบันทึกภาพชิงเหยากับเสี่ยวหลินเดินออกมาด้วยกัน และช่วงเวลานั้น ก็หลังจากเวลาที่พี่แผลเป็นตาย”