ประมาณบ่ายห้าโมงครึ่ง เมิ่งชิงเหยาได้รับสายจากพี่ชายเมิ่งจิ่งหราน ให้เรียกหลินเฟิงสามคนกลับไปกินข้าวที่บ้าน
"ได้ เดี๋ยวกลับไป!"
แท้จริงแล้วเมิ่งชิงเหยาไม่อยากกลับไปที่คฤหาสน์นัก แต่ก็รู้ดีว่าถ้าวันนี้ไม่กินข้าวมื้อนี้ ต่อไปผู้ใหญ่ในตระกูลเมิ่งคงจะไม่พอใจเธอ
แต่ที่แปลกใจคือท่าทีของพี่ชายเมิ่งจิ่งหรานในโทรศัพท์ เธอพูดไม่ถูก แต่รู้สึกว่ามันแตกต่างจากก่อนหน้านี้
เมิ่งชิงเหยาไม่ได้คิดมาก เรียกหลินเฟิง เมิ่งปู้ฟาน และลี่จื้อเหิง
ในตอนนี้ ลี่จื้อเหิงทนไม่ไหวมานานแล้ว ตัวเหลือเพียงเสื้อกล้าม นอนครึ่งตัวอยู่บนสนามหญ้า เหงื่อท่วมตัว
เมิ่งปู้ฟานเคยอยู่กองทัพมาสักพัก เลยดีกว่าลี่จื้อเหิงมาก
ที่สบายที่สุดก็คือหลินเฟิง
พอได้ยินเมิ่งชิงเหยาเรียกกลับไปกินข้าวเย็น หลินเฟิงก็หิวขึ้นมาจริงๆ
"เพิ่งจะกี่โมง ก็เรียกกลับไปกินข้าวแล้ว คนในบ้านพวกนั้นไม่มีอะไรน่าสนใจเลย ผมยังไม่หิว!"
เมิ่งปู้ฟานไม่อยากกลับ เขาไม่ชอบบรรยากาศในห้องโถงคฤหาสน์
ลี่จื้อเหิงยิ้มแหยๆ อย่างเขินๆ เพราะความไม่สบายใจในคฤหาสน์วันนี้ ส่วนใหญ่มาจากแม่ของเขาเหมิงหยุนและน้องสาวลี่ซวงซวง
"พอได้แล้ว อย่าพูดมาก นายออกกำลังกายหนักไปเลยไม่รู้สึกหิว พอกลับไปพักสักหน่อยก็จะรู้ว่าอะไรคือหิวจนไส้จะขาด!"