"พี่สาวรอง พี่เขยเก่งไปได้ขนาดนี้ ทำไมไม่บอกผมให้เร็วกว่านี้ล่ะ?"
เมิ่งปู้ฟานเห็นเมิ่งชิงเหยาก็พูดประชดประชันออกมาอย่างตื่นเต้น ถือเสียว่าเป็นการทักทาย
"จะให้เร็วกว่านี้ได้ยังไง?"
เมิ่งชิงเหยารู้สึกขำไม่ออก หลินเฟิงเพิ่งมาถึงตระกูลเมิ่งได้ไม่นาน ก็ไปยุ่งกับเมิ่งปู้ฟานและลี่จื้อเหิงเข้าซะแล้ว แต่เมิ่งปู้ฟานกลับบ่นว่านางไม่บอกให้เร็วกว่านี้
ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่ในใจเมิ่งชิงเหยาก็ยังดีใจมาก ที่หลินเฟิงได้รับการยอมรับจากเมิ่งปู้ฟานและลี่จื้อเหิง ทำให้นางรู้สึกว่าความกดดันในใจลดลงไปมาก
มองดูชายสามคนบนสนามหญ้าที่เหมือนไม่ได้เพิ่งรู้จักกันวันแรก เมิ่งชิงเหยากลับมีความรู้สึกบอกไม่ถูก ทั้งที่นางเพิ่งรู้จักหลินเฟิงเมื่อคืนนี้ แต่วันนี้ทั้งสองก็ไปจดทะเบียนสมรสกันแล้ว ทำให้นางรู้สึกเหมือนอยู่ในความฝัน ไม่เป็นความจริงเลย
ในขณะเดียวกัน ภาพที่เรียบง่ายตรงหน้าก็ทำให้เมิ่งชิงเหยารู้สึกมั่นคงอย่างบอกไม่ถูก
ด้วยเหตุนี้ ช่วงบ่ายส่วนใหญ่เมิ่งชิงเหยาจึงใช้เวลาอยู่ที่สนามฟุตบอล
ต่างจากเมิ่งชิงเหยา ที่คฤหาสน์ตระกูลเมิ่งกลับไม่ได้สงบสุขเช่นนั้น
เวลาบ่ายสี่โมง ลี่จู๋ว่างได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนทหารผ่านศึก
"จู๋ว่าง เป็นยังไงบ้าง สืบได้หรือยัง?"
พอลี่จู๋ว่างวางสาย เมิ่งหยวนเหอ เมิ่งป๋อชวี และคนในตระกูลเมิ่งอีกหลายคนก็มองมาด้วยสายตาเร่งรีบ แล้วเอ่ยถามขึ้น
ลี่จู๋ว่างสีหน้าหมองคล้ำ