“ก็ใช่สิ พี่เขย ไม่อย่างนั้น ตระกูลจางจะพัฒนาเร็วขนาดนี้ได้ยังไง ไม่งั้นผมจะบอกว่าจางฮ่าวมีพี่สาวที่ดีได้ยังไงล่ะ”
เมิ่งปู้ฟานขับรถออกจากคฤหาสน์ตระกูลเมิ่ง แต่กลับรู้สึกแปลกใจในท่าทีของหลินเฟิง ว่าทำไมน้ำเสียงตอนพูดถึงเหมือนคุ้นเคยกับคุณชายฉินมากนัก?
แต่พอคิดไปถึงที่ตอนเย็นคุณชายคนนั้นของตระกูลฉินเพิ่งส่งเลขาฉินมาบอกว่าเชิญหลินเฟิงกับพี่สาวคนรองไปกินข้าว ความรู้สึกแปลกๆ ในใจเมิ่งปู้ฟานก็จางหายไป
“เสี่ยวเฟิง เป็นอะไรไป?”
ลี่จื้อเหิงที่นั่งอยู่ข้างๆ หลินเฟิงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถาม
ตอนที่เมิ่งปู้ฟานพูดว่าจางฮ่าวเป็นน้องเขยของคุณชายตระกูลฉิน ลี่จื้อเหิงเห็นความแปลกใจบนใบหน้าของหลินเฟิง
“เปล่า แค่รู้สึกว่ามันบังเอิญไปหน่อย!”
หลินเฟิงยิ้มพลางพูด
“บังเอิญจริงๆ ด้วย เราเข้ากับตระกูลฉินได้ดีจริงๆ คุณชายฉินเพิ่งส่งคนมาส่งของขวัญแสดงความยินดี เราเดี๋ยวก็ต้องไปที่บาร์ที่เพิ่งเปิดใหม่ของน้องเขยคุณชายฉินอีก แต่คุณชายฉินวันนี้ช่วยเราไว้มาก ไปถึงบาร์แล้วต้องไม่ทำตัวตระหนี่ ต้องช่วยอุดหนุนหน่อย!”
เมิ่งปู้ฟานพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึก
“ต้องอุดหนุนจริงๆ ด้วย!”
หลินเฟิงพยักหน้า ต่อให้คืนนี้ฉินเซียวไม่ได้ช่วยเรื่องนี้ ด้วยความสัมพันธ์เก่า เขาก็ต้องไปอุดหนุนอยู่ดี
จากนั้น ระหว่างทางก็เงียบกริบ เมิ่งปู้ฟานขับตรงไปยังบาร์เมย์เย่
…
อีกด้านหนึ่ง ลี่จู๋ว่างขับรถคันเดิมที่ซูหมิงซวนกับเฉินจงเหวินนั่งมาที่ตระกูลเมิ่งตอนแรก พนักพิงหลังมีศพสองศพวางอยู่