"พี่เขย ไม่ต้องห่วงอะไรทั้งนั้น ผมเรียกพี่มาก็ต้องมีที่ไปแน่นอน! และจะไม่ทำให้พี่ผิดหวังเด็ดขาด!"
เห็นหลินเฟิงตอบตกลง เมิ่งปู้ฟานก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที พูดกับหลินเฟิง
"ปู้ฟาน ห้ามพาพี่เขยไปเที่ยวแบบมั่วๆ นะ!"
เมิ่งชิงเหยาใช้สายตาข่มขู่จ้องเมิ่งปู้ฟาน
"เอ๊ะ พี่สาวคนที่สอง วางใจเถอะ! พี่เขยเพิ่งจะจดทะเบียนกับพี่วันแรก พี่ก็เริ่มบังคับแล้วเหรอ? ต่อไปพี่เขยจะกลายเป็นคู่ครองที่โดนบังคับจนหัวหมอบเลยหรือไง?"
เมิ่งปู้ฟานโบกมือ พูดต่อ: "อีกอย่าง ผมก็มีวันหยุดไม่กี่วัน ถ้าไม่ใช้โอกาสนี้ทำความรู้จักกับพี่เขยให้มากขึ้น แล้วจะรอไปถึงเมื่อไหร่ล่ะ?"
"เอาเถอะๆ ฉันไม่ยุ่งแล้วได้ไหม?"
เมิ่งชิงเหยาถูกเมิ่งปู้ฟานพูดจนหน้าแดง พูดอย่างหมั่นไส้ แต่เธอก็รู้สึกว่าคำพูดของเมิ่งปู้ฟานก็ไม่ได้ไร้เหตุผลเสียทีเดียว
ในเมื่อตัดสินใจแล้วว่าจะใช้ชีวิตคู่กับหลินเฟิงต่อไป ถ้าหลินเฟิงสามารถเข้ากับเมิ่งปู้ฟานลูกพี่ลูกน้องคนนี้ได้ดี เมิ่งชิงเหยาก็ย่อมดีใจด้วย
"เป็นไงบ้างพี่เขย ผมจัดการพี่สาวคนที่สองให้พี่ได้แล้วนะ!"
เมิ่งปู้ฟานทำตาหยีๆ พูดกับหลินเฟิง
หลินเฟิงรู้สึกชอบเมิ่งปู้ฟานไม่น้อย จึงแอบยกนิ้วโป้งให้เมิ่งปู้ฟาน แล้วถามต่อ: "ไปกันแค่เราสองคนเหรอ?"
"พี่ชาย พี่จะไปด้วยไหม?"
เมิ่งปู้ฟานได้ยินหลินเฟิงถามแบบนั้น ก็หันไปมองลี่จื้อเหิง แล้วถามประชดประชัน
สำหรับลี่จื้อเหิง ที่จริงเมิ่งปู้ฟานก็ไม่ได้คาดหวังอะไร เพราะลี่จื้อเหิงอายุใกล้เคียงกับเมิ่งจิ่งหราน มีท่าทีแบบผู้ใหญ่หัวโบราณ ไม่ค่อยเล่นกับพวกหนุ่มๆ อายุยี่สิบกว่าแบบเขาเท่าไหร่