"เฮ้ย พี่เขย จริงดิ๊? อย่าหลอกผมล่ะ!"
เมิ่งปู้ฟานได้ยินดังนั้นก็พลันมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที จ้องมองหลินเฟิงด้วยสายตาเป็นประกาย
"ฉันจะหลอกแกทำไม? ตอนนั้นฉันเป็นแชมป์เปี้ยน...แชมป์เปี้ยนของการแข่งยุทธวิธีทั่วกองทัพน่ะสิ!"
หลินเฟิงตั้งใจจะบอกว่าเขาเคยเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนและหัวหน้าผู้ตัดสินของการแข่งยุทธวิธีทั่วกองทัพ แต่พอคำพูดจะหลุดออกมาก็รู้สึกว่าไม่เหมาะสม เลยเปลี่ยนคำพูด
"หา?"
ได้ยินคำพูดของหลินเฟิง เมิ่งปู้ฟานสมองก็มึนงงไปหมด จ้องมองหลินเฟิงอย่างเหม่อลอย: "พื...พี่เขย เรื่องนี้พูดเล่นไม่ได้นะ..."
"พูดเล่นหรือไม่พูดเล่น ลองดูก็รู้ไม่ใช่หรือไง?"
หลินเฟิงอดยิ้มไม่ได้ เขาเข้ากองทัพตอนอายุสิบแปด พออายุสิบเก้าก็ได้รับตำแหน่งหัวหน้าผู้ฝึกสอนและหัวหน้าผู้ตัดสินของการแข่งยุทธวิธีทั่วกองทัพ แต่ก็มีแค่ปีนั้นแหละ เพราะต่อมาเขารู้สึกว่าการแข่งพวกนี้มันน่าเบื่อเกินไป พอดีตอนนั้นทางเบื้องบนต้องการจัดตั้งหน่วยเล็กๆ หน่วยหนึ่ง ก็เลยให้เขารับผิดชอบเรื่องนี้
และหน่วยเล็กๆ หน่วยนั้น ก็คือหน่วยที่ทำให้เหล่ากองกำลังทหารรับจ้างนับไม่ถ้วนทั่วโลกถึงกับขวัญผวาในเวลาต่อมา หน่วยมังกรดุร้าย
"ได้ พี่เขย ลองก็ลอง ใครจะกลัวใคร!"
เมิ่งปู้ฟานกัดฟันแล้วพูดออกมา
อีกด้านหนึ่ง ลี่จื้อเหิงตอนนี้ก็ถูกความอยากรู้อยากเห็นดึงดูดเข้าไปด้วย อดไม่ได้ที่จะมองหลินเฟิงอีกหลายครั้ง ในใจลึกๆ เขารู้สึกว่าคำพูดเมื่อกี้ของพี่เขยผู้นี้น่าจะมีทีท่าอวดดี แต่พอเห็นสีหน้าสงบนิ่งมั่นใจของหลินเฟิงแล้ว ลี่จื้อเหิงก็กลับไม่แน่ใจ