เลือดเปื้อนขาหยาง เทียนเซี่ยอีกครั้งจนแดงฉาน
"ดูสิ เลือดออกเยอะขนาดนี้" เฟิง ชิวเยว่ ค่อย ๆ พูดอย่างระมัดระวัง กลัวจะทำให้เขาเจ็บ เงยหน้ามองเขาถาม "เจ็บหนักขนาดนี้ ยังบอกว่าไม่เจ็บอีก!"
"เจ็บสิ" หยาง เทียนเซี่ย ยอมรับในครั้งนี้ พลางลูบผมและหูของเธอไปด้วย "จะไม่เจ็บได้ยังไง"
"อย่าขยับไปมาเลย สงบ ๆ หน่อย นายพักอยู่บ้านฉันก่อน รอแผลหายดี ฉันจะคอยดูแลนายทุกวัน... ต่อไป ฉันก็เป็นคนของนายแล้ว"
หยาง เทียนเซี่ย ไม่พูดอะไร แต่มือของเขาไม่ได้อยู่นิ่งเลย เขาใช้มือสื่อสาร
"เชื่อฟังนะ เอาเถอะ..." เฟิง ชิวเยว่ พูดคำห้ามปรามไป พลางตอบสนองต่อสัมผัสอันอ่อนโยนของเขาไปด้วย
พวกเขาสื่อสารกันด้วยมือ แม้จะเรียบง่าย แต่ก็สนุกไม่น้อย
เฟิง ชิวเยว่ ซบลงในอ้อมแขนของเขา สูดกลิ่นกายจากตัวเขา
มึนหัว!
หยาง เทียนเซี่ย ดึงเฟิง ชิวเยว่ ขึ้นมากอดไว้ แล้วถามขึ้นมาทันที "สามีของเธอไปไหนแล้ว?"
เมื่อได้ยินคำถามของเขา น้ำตาคลอเบ้าเฟิง ชิวเยว่ ทันที "พ่อของลูกบอกว่าจะไปซื้อม้าที่นอกด่าน แต่ผ่านไปสองปีกว่าแล้ว คนก็ไม่กลับมา ข่าวก็ไม่มี จะตายหรือมีชีวิตอยู่ก็ไม่รู้ พวกเราสองแม่ลูกทนไม่ไหวจริง ๆ ถึงต้องมาทำแบบนี้..."
หยาง เทียนเซี่ย ประคองหน้าของเธอแล้วพูด "สัญญากับฉันเถอะ อย่าไปตลาดนัดอีก อย่าไปที่ดงหลิวอีก อย่าพาผู้ชายกลับบ้านอีก..."
เฟิง ชิวเยว่ สะอื้นไห้ "ฉันก็ไม่อยากทำ จริง ๆ นะ ฉันไม่อยากทำ แต่ไม่มีทางเลือกถึงต้องไป... ถ้าไม่ไป พวกเราสองแม่ลูกก็ต้องอดตาย..."
หยาง เทียนเซี่ย ผุดลุกขึ้นนั่ง พูดอย่างจริงใจ "เธอถือว่าฉันเป็นน้องชายแท้ ๆ ก็แล้วกัน ฉันจะเลี้ยงดูเธอ ฉันมีเงิน จริง ๆ นะ ฉันเลี้ยงเธอไหว"
หยาง เทียนเซี่ย ปล่อยมือ ลุกขึ้นนั่งทันที เขาดึงเสื้อคลุมตัวเล็กที่อยู่ข้างตัวมา พลิกออกมา เหรียญเงินจำนวนหนึ่งกลิ้งออกมาเป็นกองอยู่ระหว่างกลางสองคน
"เงินเท่านี้ไม่พอเลี้ยงเธอสองปีอีกหรือ? แล้วนี่อีก" เขาถอดกำไลทองคำหนัก ๆ ออกจากข้อมือ สวมให้เฟิง ชิวเยว่ "อันนี้แม่ฉันให้ไว้ ให้นายเก็บไว้ใช้ตอนแต่งงาน มอบให้สะใภ้"
เมื่อเห็นการกระทำของหยาง เทียนเซี่ย เฟิง ชิวเยว่ ตะลึงไปชั่วขณะ เธอซาบซึ้งใจจนน้ำตาไหล
ตั้งแต่เดินเข้าไปในดงหลิว ผ่านมาครึ่งปีแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้รับค่าตอบแทนที่หนักหนาเช่นนี้
ก่อนหน้านี้ มันเป็นเพียงการแลกเปลี่ยนระหว่างเรือนร่างกับเงิน แต่ในวันนี้ เธอไม่ต้องการการตอบแทนที่เป็นเงิน
เฟิง ชิวเยว่ โผเข้ากอดหยาง เทียนเซี่ย พร้อมพึมพำ "น้องชาย น้องชายที่ดีของฉัน พี่สาวฟังนาย ไม่ไปแล้ว จะไม่ไปที่ดงหลิวอีก..."
ช่องว่างอายุระหว่างสองคน ในความมืดมิดและความตื่นเต้นนั้น หายไปโดยสิ้นเชิง เฟิง ชิวเยว่ รู้สึกเหมือนกลับไปเป็นสาวแรกรุ่นในทันใด ส่วนหยาง เทียนเซี่ย รู้สึกว่าตัวเองโตเป็นผู้ใหญ่ในชั่วข้ามคืน
กลางคืนของเมืองหลงหวังเงียบสงัด
พวกเขาก็สงบลงเช่นกัน
เหงื่อบนตัวค่อย ๆ ระเหยไป น้ำขึ้นก็เริ่มลด ลมหยุดโหยหวน
วันรุ่งขึ้น เมื่อหยาง เทียนเซี่ย ตื่นขึ้นมา ก็เห็นเฟิง ชิวเยว่ แต่งตัวเรียบร้อยแล้ว นั่งอยู่ข้าง ๆ กำลังให้นมลูก นึกถึงความบ้าคลั่งเมื่อคืน เขามองเธอด้วยความรู้สึกเขินอาย
เฟิง ชิวเยว่ เอียงคอ หันหน้ามองหยาง เทียนเซี่ย อย่างจ้องเขม็ง
"ฉันแซ่เฟิง ชื่อชิวเยว่ เป็นคนที่สี่ในบ้าน เรียกฉันว่าพี่สี่ก็แล้วกัน"
หยาง เทียนเซี่ย รู้สึกเขินอายมากจนหันหน้าหนี สายตามองกระดาษติดหน้าต่างที่เริ่มขาวขึ้น "อืม" รับคำหนึ่งเสียง
เฟิง ชิวเยว่ ถามอีก "แล้วนายล่ะ? นายชื่ออะไร?"
"ชื่อเล่นว่าเซียงจื่อ พ่อฉันเปลี่ยนให้ใหม่เป็นเสียงจื่อ เรียกฉันว่าเสียงจื่อก็แล้วกัน"
"บ้านนายเป็นเจ้าที่ดินใหญ่หรือ?"
"ไม่ใช่"
"บ้านนายเปิดร้านค้า?"
"ไม่เปิด"
"แล้วนายไปได้เงินมากมายขนาดนี้มาจากไหน?"
"อย่าถามเลย" หยาง เทียนเซี่ย ลุกขึ้นนั่ง หันหน้ามองเธอ "ฉันรับรอง ต่อจากนี้จะไม่ให้พวกเธอสองแม่ลูกต้องอดอยาก"
"ไม่ได้ ฉันต้องถามให้รู้เรื่อง" เฟิง ชิวเยว่ ถอนหายใจ "ผู้หญิงอายุเท่าไรก็สู้ผู้ชายไม่ได้ ฉันบอกความจริงในบ้านให้หมดแล้ว แต่นาย ไม่ยอมบอกอะไรฉันเลย"
"ไหนบอกว่าไม่บอก?"
"นายบอกฉันอะไร? นายไม่ได้พูดอะไรสักอย่าง"
หยาง เทียนเซี่ย ทุบหน้าอกตัวเอง "หัวใจไง ไม่เชื่อหรือ?"
หยาง เทียนเซี่ย พูดความจริง บางทีอาจเป็นครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสผู้หญิง จากตัวเฟิง ชิวเยว่ เขาได้ลิ้มรสความสุขจากความอ่อนโยนของผู้หญิงเป็นครั้งแรก บางทีเขาอาจพลัดพรากจากญาติพี่น้องเร็วเกินไป หญิงสาวคนนี้ช่วยเติมเต็มความรักแบบแม่ที่เขาสูญเสียไปก็เป็นได้ อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้ เขามองเฟิง ชิวเยว่ เป็นญาติของตัวเองจริง ๆ
เฟิง ชิวเยว่ ดื้อรั้นถามต่อไป "นายไม่บอกอะไรฉันเลย คำว่า 'หัวใจ' ก็เป็นแค่คำพูดลอย ๆ ฉันถามนาย บ้านนายอยู่ที่ไหนกันแน่?"
"แม่ตายตั้งแต่เด็ก ระหกระเหินเร่ร่อน ที่ไหนก็ได้คือบ้าน จะให้ตอบว่าพักอยู่ที่ไหนล่ะ?"
"นายไม่ได้ทำงานอยู่ในกลุ่มช่างไม้หรือ?"
"..."
"ตระเวนไปในวงการ?"
"..."
"เป็นนักเล่าเรื่อง?"
หยาง เทียนเซี่ย นิ่งเงียบ
เห็นหยาง เทียนเซี่ย ไม่ตอบ
เฟิง ชิวเยว่ ก็ถามต่อ "งั้น... เป็นนักแสดงกายกรรม?"
หยาง เทียนเซี่ย ยังคงไม่พูด
เฟิง ชิวเยว่ เดาต่อไป "หรือว่า... เป็นนักร้องเพลงพื้นบ้าน?"
เมื่อเฟิง ชิวเยว่ พูดมาถึงตรงนี้ หยาง เทียนเซี่ย เริ่มรำคาญกับคำถาม ก็เลยรับคำ "อืม" ไปหนึ่งเสียง
เฟิง ชิวเยว่ ถอนหายใจแล้วถาม "ถ้าต่อไปฉันคิดถึงนาย จะไปหานายที่ไหนดี?"
"ฉันจะมาหาเอง ฉันต้องมาหาเธอแน่ ฉันยังต้องเลี้ยงพี่สี่กับหลานสาวตัวน้อยอีก"
นอกบ้าน เสียงแส้ดังแหลมมาจากที่ไกล ๆ
เฟิง ชิวเยว่ รู้ดี นั่นเป็นเสียงของกลุ่มช่างไม้ที่กำลังกลับเข้าป่า...
เฟิง ชิวเยว่ ลุกขึ้นไปเตรียมอาหาร เสร็จแล้วก็ยืนขึ้นจากหน้าเตาไฟ เช็ดมือพลางเดินเข้ามาจากห้องนอก
"ข้าวเสร็จแล้ว ลุกขึ้นมากินข้าวได้แล้ว" เฟิง ชิวเยว่ จัดโต๊ะพลางถอนหายใจอีกครั้ง "กำไลทองอันนี้ ฉันรับไว้ สองเราเคยได้อยู่ด้วยกัน วันหนึ่งเป็นสามีภรรยาก็มีความผูกพันร้อยวัน ฉันขอเก็บไว้เป็นที่ระลึก แต่เงินพวกนั้น ฉันไม่เอา วางไว้บนฝาหีบแล้ว ไปเมื่อไหร่ นายก็เอาไปด้วย..."
ฟังเฟิง ชิวเยว่ พูดอย่างนั้น หยาง เทียนเซี่ย ไม่พอใจขึ้นมาทันที "ทำไมล่ะ? เธอไม่ได้ถือว่าฉันเป็นคนใกล้ชิด"
เฟิง ชิวเยว่ เปิดฝาหีบเก็บเงินไว้ข้างใน แต่ปากยังพูดตามความคิดตัวเอง "ไปเมื่อไหร่ นายก็เอาไปด้วย"
หยาง เทียนเซี่ย แต่งตัวเสร็จ ใส่รองเท้าก้าวลงจากเตียง "นี่มันพูดอะไรกัน! เธอบอกว่าถือว่าฉันเป็นน้องชายแท้ ๆ พี่สาวยังใช้เงินน้องชายไม่ได้หรือ?"
เฟิง ชิวเยว่ อุ้มลูกขึ้นมา กำลังแต่งตัวให้ลูก "ครึ่งปีที่ผ่านมา ฉันก้าวพลาด รับเงินหัวหน้ากลุ่มช่างไม้พวกนั้น ฉันรู้สึกสบายใจ เพราะนั่นคือฉันเอาตัวเองไปแลกมา แต่ตอนนี้ ฉันจะเก็บเงินมากมายขนาดนั้นของเด็กคนหนึ่งไม่ได้ ถ้าทำแบบนั้น ฉันไม่กลายเป็นคนหลอกลวงหรือ?"
"ฉันเต็มใจให้นะ"
"ไม่ได้อยู่ดี หลอกเงินเด็ก... มันบาป"
เห็นได้ชัดว่า เฟิง ชิวเยว่ พูดด้วยความจริงใจ
"ทำไมพูดว่าฉันเด็กอีก? เธอไม่รับ ฉันก็จะเปลี่ยนเป็นคนโตให้ดู..."
หยาง เทียนเซี่ย พูดพลาง จู่ ๆ ก็โอบเอวเฟิง ชิวเยว่ จากด้านหลัง มือล้วงเข้าไปในเสื้อของเธอ เขารู้สึกว่า มือตัวเองจู่ ๆ ก็เล็กมาก จับเธอไว้ไม่แน่น
เฟิง ชิวเยว่ หน้าแดงหัวใจเต้นแรง หายใจหอบถี่ หันหน้าอย่างไม่รู้ตัว เงยหน้าขึ้นรอรับจูบจากหยาง เทียนเซี่ย