ด้านนอกมีเสียงไม้ตีบอกเวลาและเสียงผู้ชายคนหนึ่งตะโกนว่า "ลมไม่พัด หญ้าไม่ไหว เมืองสงบ นอกเมืองเงียบ..."
หยาง เทียนเซี่ย พูดเสียงเบา: "อย่าพูด"
"กลัวอะไรกันล่ะ นั่นมันกองกำลังชาวบ้านเดินตรวจกลางคืน ฉันได้ยินว่าโจรม้าจะบุกเมือง มีคนเดินตรวจทุกคืนน่ะ" เฟิง ชิวเยว่ พูดพลางจุดตะเกียงขึ้นมาใหม่ แล้วดึงผ้าห่มที่หยาง เทียนเซี่ย คลุมไว้ "ขอฉันดูหน่อยสิ!"
หยาง เทียนเซี่ย ดื่มเหล้าในชามจนหมด: "ดึกมากแล้ว นอนเถอะ!"
หยาง เทียนเซี่ย กับ เฟิง ชิวเยว่ นอนลงแล้ว คนหนึ่งอยู่หัวเตียง อีกคนอยู่ปลายเตียง ระหว่างกลางมีเด็กนอนคั่น
ในห้องเงียบลงทันที
เฟิง ชิวเยว่ นอนไม่หลับ รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว หล่อนรู้ว่า หยาง เทียนเซี่ย ก็ยังไม่หลับ เพราะได้ยินเสียงหายใจหนัก ๆ ของเขา หล่อนคิด ถ้าเด็กคนนี้จะมาลวนลามอีก หล่อนจะปฏิเสธดีไหมนะ?
พอดีตอนนั้น หยาง เทียนเซี่ย ก็ถามเสียงเบาขึ้นมา: "ยังมีเหล้าอีกไหม?"
เฟิง ชิวเยว่ ดูจะตื่นเต้นนิด ๆ หล่อนชอบที่เขาพูดด้วย จึงตอบทันที: "มีสิ ยังจะดื่มอีกเหรอ?"
หยาง เทียนเซี่ย พูดทั้งที่เจ็บปวด: "รินให้ฉันอีกชามเถอะ..."
เฟิง ชิวเยว่ จุดตะเกียง
หล่อนไม่อยากปิดบังร่างกายตัวเองต่อหน้าเขาอีกแล้ว หล่อนสวมแค่กางเกงขาสั้นก็ลุกออกจากผ้าห่ม
หยาง เทียนเซี่ย มองหล่อนตาไม่กะพริบ
หล่อนสวมแค่เสื้อกล้ามตัวน้อย หน้าอกสูงใหญ่ทำให้เสื้อกล้ามตึงแทบจะขาด เขาเหลือบไปทางด้านข้างก็พอเห็นอะไรบางอย่างในนั้นราง ๆ
เฟิง ชิวเยว่ เห็น หยาง เทียนเซี่ย จ้องมองตัวเองอยู่ ก็ยิ้มกว้างแล้วพูดเสียงเบา: "ห้ามดูนะ"
แต่ก็ไม่ได้ปิดบังอะไร
หยาง เทียนเซี่ย รับชามเหล้ามา เปิดผ้าห่มออก ขาของเขาถูกเลือดปนหนองสีแดงเข้มชะล้างไปเป็นวงกว้าง
เฟิง ชิวเยว่ ตกใจแทบหยุดหายใจ มองเขาตาโต พูดด้วยความเจ็บปวดใจ: "ทำไมเลือดออกเยอะขนาดนี้ มาฉันเช็ดให้ด้วยผ้าขนหนู"
หยาง เทียนเซี่ย พูดอย่างเก้อเขิน: "ทำให้ผ้าห่มเธอเปื้อนแล้ว"
เฟิง ชิวเยว่ ปลอบเขา: "ไม่เป็นไร ๆ พรุ่งนี้ฉันซักให้ก็ได้"
หยาง เทียนเซี่ย เทเหล้าราดลงบนแผล ความเจ็บปวดทำให้ตัวเขาสั่นไปทั้งร่าง
"เจ็บมากไหม?" เฟิง ชิวเยว่ ถามด้วยความเป็นห่วง "ดูซิ ยังจะซนอีกไหม"
หยาง เทียนเซี่ย หัวเราะแหะ ๆ: "ไม่เป็นไร"
ความเจ็บปวดทำให้เหงื่อแตกเต็มหน้า
เฟิง ชิวเยว่ ใช้ผ้าขนหนูเช็ดเหงื่อให้เขา
หัวใจของ หยาง เทียนเซี่ย อ่อนยวบลงด้วยการกระทำนี้ของหล่อน เขาคว้ามือของ เฟิง ชิวเยว่ ไว้แน่น
"ฟังนะ บาดเจ็บขนาดนี้ยังไม่รู้จักสงบ..."
หยาง เทียนเซี่ย เอามือกลับ
"โดนอะไรมา?"
หยาง เทียนเซี่ย ไม่อยากบอกว่าถูกยิง จึงพูดว่า "อย่าถามเลย..."
เฟิง ชิวเยว่ เงยหน้าขึ้นมองเขาทันที: "ถูกยิง?"
หยาง เทียนเซี่ย รีบบอก: "เปล่า โดนไม้ชน"
"เด็กอย่างเธอ อายุแค่นี้..." เฟิง ชิวเยว่ พูดได้แค่ครึ่งประโยค ก็ถูก หยาง เทียนเซี่ย ขัดขึ้น
หยาง เทียนเซี่ย กระชากมือ เฟิง ชิวเยว่ มาอีกครั้ง: "ห้ามเรียกฉันว่าเด็ก ฉันเป็นผู้ใหญ่แล้ว"
เฟิง ชิวเยว่ มองเขาแล้วยิ้ม: "เด็กแสบ"
"ฉันจะให้เธอเห็นเองว่าฉันเล็กหรือใหญ่!"
หยาง เทียนเซี่ย ออกแรงดึง เฟิง ชิวเยว่ ก็มุดหัวเข้าไปที่เอวของ หยาง เทียนเซี่ย ทันที เฟิง ชิวเยว่ กลัวจะไปโดนแผลของเขา จึงไม่ได้ขัดขืน ใจของหล่อนเริ่มเต้นระรัว
หยาง เทียนเซี่ย กดหัวหล่อนแล้วถาม: "พูดสิ ฉันเล็กไหม?"
เฟิง ชิวเยว่ หายใจหอบแล้วพูดเสียงเบา: "น้องชายที่ดี ยังเด็กอยู่จริง ๆ อย่าแบบนี้เลย ฉันไม่อยากทำให้ร่างกายเธอแปดเปื้อน..."
"ใครว่าเธอแปดเปื้อน?"
"ฟังนะ ฉันแก่กว่าเธอมากเกินไป..."
หยาง เทียนเซี่ย ไม่พูดอะไร เขากอด เฟิง ชิวเยว่ แน่น มือค่อย ๆ ล้วงเข้าไปในเสื้อของหล่อน
เฟิง ชิวเยว่ ไม่ขยับ หล่อนหลับตาลง ดื่มด่ำกับการสัมผัสของเขา ศีรษะค่อย ๆ ก้มต่ำลง
เห็นท่า เฟิง ชิวเยว่ จะเคลิบเคลิ้มมาก หยาง เทียนเซี่ย จึงออกแรงดึง หล่อน ขึ้นมาอีกครั้ง
เฟิง ชิวเยว่ ถูกเขาดึงเข้าไปในอ้อมกอดจนมิด ใจของหล่อนเต้นระทึกเหมือนม้าที่หลุดจากบังเหียน
หลายปีมานี้ หล่อนเพิ่งเคยสัมผัสร่างกายที่หนุ่มแน่นและมีชีวิตชีวาแบบนี้เป็นครั้งแรก และเผลอจับแขนที่แข็งแกร่งราวเหล็กของเขาโดยไม่รู้ตัว
หยาง เทียนเซี่ย ฉีกเสื้อกล้ามของหล่อนทิ้ง แล้วซบหน้าลงไปในอ้อมอกของหล่อน จูบอย่างบ้าคลั่ง
เฟิง ชิวเยว่ พูดพลางหอบ: "พอแล้ว พอแล้ว เธอมีแผลอยู่นะ ไม่เจ็บเหรอ?"
ถึงปากจะพูดห้าม แต่ร่างกายกลับแนบชิดกับ หยาง เทียนเซี่ย มากขึ้นโดยไม่รู้ตัว
หล่อนหรี่ตาลง ดื่มด่ำไปกับมันอย่างเต็มที่
ฟ้าหมุน แผ่นดินไหว หูทั้งสองข้างได้ยินแต่เสียงลมหวีดหวิว...
เฟิง ชิวเยว่ ถูก หยาง เทียนเซี่ย คลึงเคล้นจนเลือดพล่าน หล่อนออกแรงผลักเขาออก ถอดรองเท้าอย่างรวดเร็ว ขึ้นเตียง แล้วกดเขาลงบนเตียง
เฟิง ชิวเยว่ ดีใจจนอยากจะร้องเพลง
หยาง เทียนเซี่ย แทบอยากจะกลืนหล่อนเข้าไปทั้งตัว เขาฉีกกางเกงหล่อนขาด แล้วจูบไปทั่วตั้งแต่บนลงล่าง เหมือนหมูป่ากำลังคุ้ยดิน
เฟิง ชิวเยว่ ลูบหลังของ หยาง เทียนเซี่ย หัวใจเต้นตื่นเต้นเร้าใจ
หล่อนอยากจะบิน!!!
สองปีมานี้ แม้หล่อนจะรับแขกมานับไม่ถ้วน แต่ก็ไม่เคยเคลิบเคลิ้มขนาดนี้มาก่อน
เฟิง ชิวเยว่ รู้สึกทั้งผิดและดีใจอย่างบอกไม่ถูก
เฟิง ชิวเยว่ รู้สึกเหมือนตัวเองมีปีก กำลังโผบินอยู่บนฟ้า
ข้างนอกหน้าต่างลมพัดขึ้น พร้อมกับเสียงลม เฟิง ชิวเยว่ ถาม: "เธออายุเท่าไหร่...กันแน่?"
หยาง เทียนเซี่ย พูด: "ทำไม ฉันตัวเล็กเหรอ?"
ไม่รู้ว่านานแค่ไหน ลมก็หยุดในที่สุด กลางคืนเงียบสงัด
หยาง เทียนเซี่ย พุ่งตัวลงไปในอ้อมอกของ เฟิง ชิวเยว่
หยาง เทียนเซี่ย ฟังเสียงหัวใจของ เฟิง ชิวเยว่ เต้นดังสนั่น และฟังเสียงลมหายใจของหล่อนที่เหมือนลมเหนือพัดแรง
เฟิง ชิวเยว่ เกิดความรู้สึกแบบแม่ขึ้นมา หล่อนลูบหัวเขาแล้วพูด: "เธอไม่ใช่เด็กจริง ๆ ด้วย เธอเป็นผู้ใหญ่แล้ว อายุ 20 ปี ที่นี่อายุเท่านี้ก็เป็นพ่อคนได้แล้ว เธอแต่งงานหรือยัง?"
หยาง เทียนเซี่ย ตอบเสียงทุ้ม: "ยัง"
เฟิง ชิวเยว่ ถามต่อ: "งั้น เธอ มีคนที่ชอบหรือยัง?"
"ก็ยัง"
เฟิง ชิวเยว่ ยังไม่ยอมแพ้: "เธอมาหาผู้หญิงที่แบบนี้บ่อยเหรอ?"
"ไม่เคย" หยาง เทียนเซี่ย พูด "ฉันไม่เคยแตะผู้หญิงมาก่อน ดูถูกฉันเหรอ?"
"เปล่านะ..." บนหน้า เฟิง ชิวเยว่ ฉาบไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข หล่อนเคลิบเคลิ้มที่ได้เจอหนุ่มบริสุทธิ์ที่ไม่เคยแตะผู้หญิงมาก่อน
จะดูถูกได้ยังไงกัน หล่อนดีใจจะตาย
หยาง เทียนเซี่ย ขยำหล่อนเบามือ: "ต่อจากนี้ไป เธอเป็นของฉัน"
"เป็นของเธอ เป็นของเธอทั้งหมด... เธออยากทำอะไรก็ทำเลย"
ใจของหล่อนเหมือนถูกแสงแดดส่องทะลุ ดีใจจนแทบขาดใจ
เฟิง ชิวเยว่ เปิดผ้าห่ม มองลงไป แล้วใช้มือลูบแผลของเขา
"เลือดออกอีกแล้ว... เจ็บไหม?"
"ไม่เจ็บ..."
"โกหก" เฟิง ชิวเยว่ ค่อย ๆ เช็ดเลือดที่ขาให้เขาอย่างทะนุถนอม "โดนอะไรมา?"
หยาง เทียนเซี่ย ไม่ตอบ
เฟิง ชิวเยว่ หันหน้ามองเขา: "ไม่อยากบอกเหรอ?"
หยาง เทียนเซี่ย เงียบไม่พูด
"อยู่นิ่ง ๆ เถอะนะ แผลยังเลือดไหลอยู่..."
หยาง เทียนเซี่ย กระชากตัว เฟิง ชิวเยว่ เข้ามาอีกครั้ง
"รอให้แผลเธอหายก่อน แล้วค่อยทำอะไรก็ได้ ฟังนะ อือ..."
หยาง เทียนเซี่ย ยิ้มเจ้าเล่ห์: "ไม่ ฉันจะไม่ฟัง"