รถกระบะฟอร์ดแร็ปเตอร์ส่งเสียงคำรามทุ้มต่ำ ก่อนจอดนิ่งหน้าบ้านไม้ที่มีลานกว้าง
นี่คือบ้านสไตล์ชนบทอเมริกาเหนือแบบฉบับแท้
ผนังด้านนอกทาสีขาว ส่วนลานบ้านมีกองฟืนที่ผ่าเรียบร้อยแล้ววางอยู่ไม่น้อย
แจ็กเฒ่าเปิดประตูรถลงมา แล้วตะโกนเสียงดังเข้าไปในบ้านว่า “แมรี่! รีบออกมาต้อนรับแขกเร็ว!”
ประตูไม้เปิดออก
หญิงผิวขาววัยกลางคนสวมผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้เดินออกมา
แมรี่แม้จะเข้าสู่วัยกลางคนแล้ว แต่ก็ยังรักษารูปร่างได้ดี ไม่ได้อ้วนขึ้น
ตอนสาว ๆ เธอคงเป็นสาวงามที่มีเสน่ห์ไม่น้อย
เธอมองแจ็กเฒ่าด้วยความสงสัย “ทำไมถึงกลับมาตั้งแต่เช้าขนาดนี้ล่ะ รถของคุณไปไหนเสียแล้ว?”
“เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน” แจ็กเฒ่ามีสีหน้าตื่นเต้น “ลุคอยู่ไหน? รีบเรียกเขาออกมาต้อนรับแขกคนสำคัญเร็ว!”
ฉู่หรานดึงเบรกมือ
เขาเปิดประตูรถแล้วลงจากรถกระบะ
แจ็กเฒ่ารีบเดินเข้าไปแนะนำ “แมรี่ คนนี้คือคุณฉู่ มหาเศรษฐีที่ซื้อคฤหาสน์พื้นที่หนึ่งแสนเอเคอร์ทางเหนือ!”
แมรี่เบิกตากว้างทันที มือทั้งสองข้างเช็ดผ้ากันเปื้อนอย่างประหม่า
เมื่อคืนแจ็กเฒ่ากลับบ้านมาเล่าถึงประตูใหญ่สุดหรูของคฤหาสน์หุบเขาไม้แดงอย่างออกรส
แมรี่ไม่เคยคิดเลยว่าบุคคลระดับนี้จะมาเยือนบ้านของเธอด้วยตัวเอง
“พระเจ้าช่วย! คุณฉู่ เชิญเข้ามาก่อนค่ะ!” แมรี่เปิดประตูบ้าน สีหน้าเต็มไปด้วยความเคารพ
ข้าวของเครื่องใช้ภายในบ้านไม้ดูเก่าไปบ้าง
เปลวไฟริบหรี่ลุกอยู่ในเตาผิงตรงมุมห้อง
ข้าง ๆ มีสัมภาระที่จัดเก็บใส่กระเป๋าไว้เรียบร้อยสองสามใบ
เห็นได้ชัดว่าลุคเตรียมตัวจะไปหางานทำในเมืองใหญ่
แมรี่ยกกาแฟร้อนมาให้หนึ่งแก้ว
แจ็กเฒ่าวิ่งไปที่ลานหลังบ้าน เรียกลุคที่กำลังผ่าฟืนอยู่ให้เข้ามา
ลุคเป็นชายหนุ่มผิวขาวอายุยี่สิบกว่า ๆ
เขาร่างกำยำ สวมเสื้อแจ็กเกตยีนส์ที่ซักจนสีซีด แววตาเผยให้เห็นความซื่อและความจริงใจ
เขาได้ยินเรื่องฟาร์มทางเหนือจากพ่อมานานแล้ว ตอนนี้จึงดูประหม่าอยู่บ้าง