ฉู่หรานดึงหม่าจวิน เว่ย์เจี้ยนกั๋ว สวี้เฉียง และหวังโปเข้ากลุ่มแชตเล็ก ๆ กลุ่มหนึ่งทันที
ทั้งสี่คนเป็นเพื่อนซี้ของเขาตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย มักอดหลับอดนอนเล่นเกมด้วยกันเป็นประจำ
ความสัมพันธ์แน่นแฟ้นมาก แถมแต่ละคนยังหัวไวอีกด้วย
ฉู่หรานเปลี่ยนชื่อกลุ่มที่เพิ่งสร้างเป็น “ก๊วนอิสรภาพทางการเงิน”
ฉู่หราน: พี่น้องทั้งหลาย อยู่กันครบไหม?
หม่าจวิน: สติกเกอร์แคะขี้มูก.jpg
หวังโป: บอสฉู่มีอะไรสั่งมาได้เลยครับ!
เว่ย์เจี้ยนกั๋ว: พร้อมรับคำสั่งทุกเมื่อ
สวี้เฉียง: เศรษฐีมีคำสั่งอะไรครับ!
ฉู่หราน: มีธุรกิจอย่างหนึ่ง อยากให้พี่น้องช่วยหน่อย
จุดประสงค์ที่ฉู่หรานดึงทั้งสี่คนเข้ากลุ่มนั้นเรียบง่ายมาก เขาอยากให้พวกเขาช่วยเป็นตัวแทนจำหน่ายเมล็ดสนป่าขนาดใหญ่จากป่าไม้แดงในอเมริกาเหนือที่ประเทศจีน
ส่วนการผลิต การบรรจุ และการขนส่งข้ามประเทศทางฝั่งอเมริกาเหนือ ฉู่หรานสามารถให้ระบบช่วยประสานงานได้
แต่พอสินค้าถึงประเทศจีนแล้ว คงไม่ถึงกับให้เขาติดต่อบริษัทขนส่งเพื่อจัดส่งทีละรายเองหรอก
แทนที่จะยกกำไรจากการจัดจำหน่ายให้คนนอก สู้พาพี่น้องของตัวเองมาหาเงินด้วยกันดีกว่า
ฉู่หรานเล่าเรื่องการเป็นตัวแทนจำหน่ายให้ฟังอย่างคร่าว ๆ
เพื่อนซี้ทั้งสี่คนรับปากทันทีว่าไม่มีปัญหาแน่นอน
หวังโป: เรื่องแค่นี้เอง วันหยุดสุดสัปดาห์พวกเราก็ว่างอยู่แล้ว ช่วยจัดการให้แป๊บเดียวก็เสร็จ
หม่าจวิน: ใช่แล้ว ส่งให้พวกเราจัดการได้เลย วางใจเถอะ!
ฉู่หราน: จะให้พี่น้องทำงานฟรี ๆ ไม่ได้หรอก ยอดขายรวมในประเทศจีนร้อยละยี่สิบจะเป็นค่าคอมมิชชันของพวกนาย ส่วนกำไรที่เหลือจะแบ่งกันยังไงก็ตามสะดวก