ฉู่หรานโยนโทรศัพท์ลงบนโซฟาอย่างไม่ใส่ใจ
สายตากวาดผ่านหญิงงามล่มเมืองทั้งสองคนตรงหน้า
ไอวีสวมชุดนอนผ้าไหมสีขาว เนื้อผ้าน้อยจนน่าใจหาย
เธอเอนกายเข้ามาอย่างเกียจคร้าน เรียวขายาวไขว้กัน
โคนขาขาวผ่องเผยออกมาอย่างหมดจด ไร้สิ่งใดปกปิด
โอลิเวียยืนอยู่ข้าง ๆ กระโปรงดำรัดรูปโอบรับส่วนเว้าส่วนโค้งสมบูรณ์แบบ
กระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวถูกปลดออกไปเกือบหมด
เนินเนื้อขาวผ่องสองข้างขยับขึ้นลงตามลมหายใจ ร่องลึกที่มองไม่เห็นก้นชวนให้ละสายตาไม่ได้
“นายท่าน ต้องการให้ดิฉันรับใช้ไหมคะ” โอลิเวียโน้มตัวลงเล็กน้อย น้ำเสียงนุ่มนวล
ฉู่หรานลูบท้องตัวเอง
วันนี้วุ่นวายมาทั้งวัน ทั้งเข้าเมืองทั้งเปิดไลฟ์สด มื้อเย็นก็ไม่ได้กินเป็นเรื่องเป็นราว
“ยังไม่ต้องรีบไปพัก ฉันหิวแล้ว ไปทำของกินดึก ๆ ในครัวกันหน่อย”
พอได้ยินว่าฉู่หรานจะลงมือทำอาหารเอง ไอวีก็เบิกตาสีฟ้าฉ่ำน้ำด้วยความประหลาดใจ
“คุณฉู่ ทำอาหารเป็นด้วยเหรอคะ”
ในความเข้าใจของเธอ เศรษฐีระดับมหาเศรษฐีที่มีคฤหาสน์กว้างใหญ่ถึงหนึ่งแสนเอเคอร์ จะลงครัวเองได้อย่างไรกัน
คนรวยในอเมริกาเหนือจ้างเชฟส่วนตัวระดับแถวหน้ากันทั้งนั้น หลายคนกระทั่งเตาแก๊สยังเปิดไม่เป็น
ฉู่หรานยิ้ม “ผู้ชายที่ทำอาหารเป็นถึงจะรู้จักใช้ชีวิตให้มีความสุข ไปดูให้เห็นกับตากันเถอะ”
เขาหันหลังเดินไปยังห้องครัวจีนแบบเปิดโล่งขนาดใหญ่ที่ชั้นหนึ่ง
ไอวีเดินตามไปอย่างตื่นเต้น เท้าเล็ก ๆ ขาวผ่องเปลือยเปล่า
เธอดึงเก้าอี้สูงหน้าเคาน์เตอร์ออกมานั่ง
เพราะชุดนอนสั้นเกินไป ทันทีที่นั่ง ชายกระโปรงก็เลื่อนขึ้นไปถึงเอว
เรียวขาขาวผ่องทั้งสองข้างเปล่งประกายเย้ายวนใต้แสงไฟ ทัศนียภาพเปิดเผยเต็มตา