เมื่อทั้งคู่ก้าวเข้ามา ยายเฒ่าตู้ก็หลับตาลงทันที
เซียวจิ้นรู้ว่าย่าแค่อยากดูการแสดงของนาง ก็ไม่เอ่ยปากทำลาย
เสิ่นชิงเหมยเหลือบตามองชายสองคนที่เดินเข้ามา
เพราะสองตระกูลเป็นญาติกัน มีการติดต่อกันเป็นประจำ สองคนนี้เจ้าของร่างเดิมเคยพบมาก่อน
คนที่เดินเข้ามาก่อนเป็นชายวัยสี่สิบกว่า รูปร่างสูงใหญ่ หน้าแดงคล้ำ สายตาคมกริบ ใบหน้านิ่งเฉย
สายตาที่เขามองมานั้นไร้ซึ่งความอบอุ่น ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักสิ่งของชิ้นหนึ่ง...
ชายหน้านิ่งก้าวเข้ามาก็พยักหน้าให้เซียวจิ้นเล็กน้อย แล้วเอ่ยขึ้น "น้องสี่ ย่าเป็นอย่างไรบ้าง"
เซียวจิ้นตอบเสียงเย็น "เพิ่งดื่มยาเสร็จเมื่อครู่นี้เอง"
ผู้นี้คือบุตรนอกสมรสของท่านโหว ผู้เป็นอาของเซียวจิ้น เซียวเป่ยเซ่อ เป็นผู้ดูแลกิจการในรุ่นลุงป้าน้าอา
คนที่เดินตามมาทีหลังอายุประมาณสามสิบต้นๆ ใบหน้ากลม คิ้วหนาตาโต จมูกสูงปากกว้าง หน้าตาเข้มแข็งดุดัน
เขาคารวะเซียวจิ้นด้วยท่าทางสุภาพ ผู้นี้คือพี่ลูกพี่ลูกน้องของเซียวจิ้น เซียวหราน
เซียวจิ้นเอ่ยเสียงเรียบ "นั่งเถอะ"
พูดจบก็เงยหน้าส่ายสายตามองคนอื่นๆ
หมอประจำจวนและแม่นมถอยออกไป
ในห้องไม่มีเก้าอี้ ท่านสกุลซูนั่งอยู่ข้างเตียง เซียวเป่ยเซ่อกับเซียวหรานต่างลากเก้าอี้เล็กมานั่ง
ท่านสกุลซูสายตามองไปรอบๆ แล้วเงยหน้าพูด "ยายป่วยหนัก สิ่งของที่นางถืออยู่ ควรส่งมอบให้ข้าจัดการ"
เซียวจิ้นไม่แม้แต่จะมองนาง เพียงก้มหน้าซุกชายผ้าห่มให้ย่า "ฟ้าใกล้ค่ำแล้ว ท่านกลับไปพักผ่อนเถิด พรุ่งนี้เช้ายังต้องเดินทางอีกไกล"
"เจ้า..." ท่านสกุลซูโกรธจนกำผ้าเช็ดหน้าตัวเองแน่น
"ยายเป็นอย่างนี้ ข้าจะไปพักผ่อนได้อย่างไร"
"แม่" เซียวจิ้นมองนางตรงๆ "หลายปีมานี้ ท่านไม่ได้พักผ่อนอยู่หรือ?"
ท่านสกุลซูพูดไม่ออก
เมื่อก่อนแม่สามีเคยให้ตนดูแลงานหลายครั้ง
แต่ตนเองกลัวความยุ่งยาก ไม่เคยรับปากเลย
"ข้าช่างเวรกรรมนัก ลูกชายยังไม่เข้าข้างข้าเลย" ท่านสกุลซูใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดมุมตา
เซียวเป่ยเซ่อพูดขึ้นสีหน้าไร้อารมณ์ "จิ้นเกอเอ๋อร์ ครอบครัวประสบภัยใหญ่ ยายป่วยหนัก สมควรมีคนออกหน้านำพวกเรา เพื่อให้เดินทางถึงที่หมายอย่างปลอดภัย"