จนเมื่อทุกคนจากไปหมด โรงเก็บฟืนเก่า ๆ ถึงได้เงียบสงัดลงอย่างแท้จริง
ยายเฒ่าตู้เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า “ชิงเหมยเอ๋ย เรื่องปากท้องและที่พักพิงของคนห้าร้อยกว่านี้มิใช่เรื่องเล็ก เจ้ามีแผนการอันใดหรือไม่?”
เสิ่นชิงเหมยรู้แก่ใจว่า ยายเฒ่ายังไม่วางใจนางเต็มที่
นางยิ้มแล้วตอบว่า “ท่านยาย ชิงเหมยคิดคำนวณไว้แล้วเจ้าค่ะ”
“เงินมีพอใช้แต่ต้องใช้อย่างประหยัด ยิ่งขึ้นเหนือไปก็ยิ่งหนาว ข้าวปลายิ่งแพง ต้องฉวยโอกาสตลาดนัดหน้ากักตุนข้าว ยา และผ้าฝ้ายหนา ๆ ไว้ให้มาก เพื่อไม่ให้คนแก่คนอ่อนแอล้าหลัง ถึงตลาดต้องซื้อรถลากไม้มาเพิ่มอีกสองสามคัน”
“อีกอย่าง กำลังแรงงานที่ใช้ไปในแต่ละวันมาก วันหนึ่งต้องกินสามมื้อ ล้วนต้องใช้เงิน เพื่อไม่ให้เงินหมดเกลี้ยง……”
“ข้าตัดสินใจว่าตั้งแต่วันพรุ่งนี้ จะตั้งกองล่าสัตว์หาปลาและโรงเย็บปักถักร้อย ให้ชายฉกรรจ์จับปลาล่าสัตว์ หญิงสาวเย็บปะเสื้อผ้า”
สายตายายเฒ่าเป็นประกายขึ้น เอ่ยชื่นชมว่า “เด็กดี เจ้าคิดไกลได้เช่นนี้ ยายมองคนไม่ผิดจริง ๆ ยายก็วางใจได้แล้ว”
พลางเอ่ยพลางล้วงกล่องเล็ก ๆ ใบหนึ่งออกมาจากใต้หมอน ยื่นส่งให้ “นี่คือเงินส่วนตัวของยาย เจ้าเก็บไว้ เมื่อคับขันจะได้เอามาใช้จุนเจือ”
เสิ่นชิงเหมยรับมาด้วยสองมือ
กล่องหนักอึ้ง หัวใจนางก็พลอยหนักอึ้งตามไปด้วยชั่วขณะ
นางรู้ดีว่านี่คือทรัพย์สินทั้งหมดที่ยายเฒ่ามอบให้นาง
นี่คือความไว้วางใจ และเป็นภาระอันหนักหน่วง
ยายเฒ่าพูดมาถึงตรงนี้ก็ประคองร่างไม่ไหว โบกมือให้
เซียวจิ้นยังคิดจะอยู่ดูแล แต่ยายเฒ่าตู้โบกมือ “เจ้าอยู่ที่นี่ก็ทำให้ข้าลำบาก ปล่อยให้อิงเอ๋อร์ปรนนิบัติก็พอ”
ทั้งสองคนจึงคำนับลาออกมา เต็นท์อยู่ถัดไปนี่เอง นางเปิดกล่องออก แทบหายใจไม่ทัน
กล่องเต็มไปด้วยธนบัตร เงินทองคำก้อนเล็ก ๆ กำไลข้อมือ สร้อยคอ แผ่นหยกมรกต โดยเฉพาะตรงกลางมีกำไลมังกรจับหงส์เลือดสีแดงหายากวางอยู่ ทั่วห้องเรืองแสงสีแดงพร่างพราวจนแสบตา