ยายเฒ่าตู้ขดตัวอยู่บนที่นอนฟาง ใบหน้าซีดเซียว หน้าผากร้อนผ่าว
เซียวจิ้นประคองมือที่เหี่ยวแห้งของนางไว้ แล้วเอ่ยเสียงเขียว “ตรวจชีพจรใหม่”
หมอประจำจวนตัวสั่นเทาเอ่ยอธิบาย “ผู้น้อย…จนปัญญาจริง ๆ ท่านผู้เฒ่าอายุปูนนี้แล้ว ถูกความหนาวกระทบจนป่วย”
“เตรียมงานปลงศพเถิด”
ภายในห้องเงียบลงชั่วขณะหนึ่ง
“คุณยายเพิ่งรับประทานอะไรไปหรือ?” เสิ่นชิงเหมยเอ่ยถาม
“รับประทานไก่ตุ๋นเกาลัด” มีผู้ตอบขึ้น
เสิ่นชิงเหมยรีบเดินไปที่เตา ยกหม้อไก่ตุ๋นเกาลัดขึ้นดมดู ก็ไม่ได้กลิ่นสิ่งผิดปกติอะไร
นางแอบใช้ญาณเข้าไปในมิติ แล้วนึกในใจ
“ใช้ 300 คะแนน อัปเกรดเครื่องวัด เพิ่มฟังก์ชันตรวจสอบอาหาร”
[ติ๊ง รับทราบ 300 คะแนน เครื่องวัดได้รับการอัปเกรดฟังก์ชันตรวจสอบอาหารแล้ว]
พร้อมกับแสงวาบขึ้นตรงหน้า ก็มีตัวอักษรแถวหนึ่งลอยขึ้นมา
[ตรวจพบว่าอาหารมีส่วนผสมของใบเซียนเย่]
เสิ่นชิงเหมยเอ่ยขึ้นทันที “มิใช่อาหารไม่ถูกกับที่นี่ อาหารมีคนใส่ใบเซียนเย่ลงไป”
ใบเซียนเย่หากรับประทานเข้าไปจะท้องเสียไม่หยุด
แล้วยังทำให้อาเจียนอีกด้วย
คุณยายร่างอ่อนแออยู่แล้ว จะทนไหวได้อย่างไร?
หมอประจำจวนตกใจสุดขีด รีบเข้าไปตรวจดูอย่างละเอียด
“ที่นี่มีใบเซียนเย่ได้อย่างไรกัน ของสิ่งนี้มีเฉพาะร้านยาชั้นใหญ่ในเมืองหลวงเท่านั้น” หมอประจำจวนเอ่ยด้วยความประหลาดใจ
เสิ่นชิงเหมยฉวยจังหวะที่ทุกคนหันไปสนใจอาหาร นางหยิบมอนต์มอริลโลไนต์และยาเม็ดเบอร์เบอรีนจากตู้เย็นในมิติ
นี่เป็นยาที่นางพกไว้ประจำ
นางหยิบยาเม็ดสีขาวสองเม็ดออกจากแขนเสื้อ “ยานี้แก้พิษใบเซียนเย่ได้”
“จะให้คุณแม่รับประทานยาไม่ทราบที่มาที่ไปนี้มิได้” ท่านสกุลซูเอ่ยห้ามทันที
ซูยู่โม่ก็เข้าข้าง “ญาติผู้พี่ ท่านยายล้มป่วยก็เพราะทานไก่ตุ๋นเกาลัดหม้อนี้ มิอาจเชื่อนางได้”