ยามโฉ่วยังไม่ทันหมดไป กำลังเป็นเวลาที่ผู้คนหลับใหลลึกที่สุด
หิมะเบาบางลง ร่วงหล่นไร้เสียง ทั่วทุกทิศเงียบสงัดนิ่งงัน
ท่ามกลางความเงียบสงัดนั้น เสียงฝีเท้าดังซ่า ๆ จึงชัดเจนเป็นพิเศษ
เสิ่นชิงเหมยหลับตาลง นิ่งไม่ขยับแม้แต่น้อย
[ติ๊ด...]
[คำเตือน: ตรวจพบเป้าหมายที่น่าสงสัยกำลังใกล้เข้ามา อยู่ด้านนอกกระโจม]
ไฟสัญญาณเตือนสีแดงกระพริบวาบขึ้นตรงหน้าโดยไร้เสียง
เสิ่นชิงเหมยสลับหน้าจอเป็นเครื่องตรวจจับกลางคืน
เห็นเพียงเงาร่างที่ลับ ๆ ล่อ ๆ
กำลังเดินย่ำเท้าลึกตื้นเข้ามาใกล้
มือยังถือถุงใบหนึ่ง
นางขยายภาพดู จึงรู้ว่าเป็นนายอำเภอที่พักราชการคนนั้น
เขาจ้องมองเซียวจิ้นที่นอนอยู่บนรถเข็น แล้วหันไปมองเสิ่นชิงเหมยที่นอนหงายอยู่บนที่นอนปูพื้น
เขาดูเหมือนกำลังพยายามอดกลั้นอย่างยิ่ง...
ผ่านไปอีกครู่เดียวแห่งเวลาชงชา ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหว หยิบหิมะขึ้นมาปั้นเป็นก้อนหนึ่ง
"ปั้ง!" เสียงหนึ่งดังกระทบกระโจม
ภายในยังคงไร้ความเคลื่อนไหว
นายอำเภอที่พักราชการหยิบกระบอกเป่าออกจากแขนเสื้อ เป่าควันม่านพิษออกมาท่อนหนึ่ง
เสิ่นชิงเหมยได้กลิ่นประหลาดนี้
จึงร่ายภาวนาในใจทันที
[ใช้เครื่องดูดควัน]
นางสูดควันพิษเหล่านี้จนหมดสิ้น
ผ่านไปเนิ่นนาน นางก็ยังนิ่งเงียบไม่ไหวติง หลับแน่นิ่งดั่งศิลา
เขาจึงวางใจลงได้ หยิบถุงน้ำออกจากอก เปิดฝาออก
เสิ่นชิงเหมยเคลื่อนมาอยู่เบื้องหลังเขาอย่างเงียบเชียบไร้ร่องรอย
กระบองไฟฟ้าในแขนเสื้อเลื่อนลงมาที่ฝ่ามือ ฉวยจังหวะที่เขาก้มตัวลง กดเข้าที่ข้างคอของเขา
"แคร่ก..." ประกายไฟสีน้ำเงินม่วงวาบผ่านไปหนึ่งครั้ง
นายอำเภอที่พักราชการไม่ได้ส่งเสียงแม้แต่น้อย ทรุดฮวบลงกับพื้นหิมะอย่างหมดเรี่ยวแรง