เสิ่นชิงเสวี่ยเดินเข้าไปในกระโจมของตระกูลเซียว เห็นผู้คนหลายสิบคนเบียดเสียดกันอยู่ กลิ่นปัสสาวะและอุจจาระอบอวลไปทั่ว
นางหรี่ตามองหาอยู่ครู่หนึ่ง
จึงเห็นท่านสกุลซูและซูยู่โหม่อยู่ตรงมุมห้อง กำลังกัดขนมปังแข็งกับน้ำเย็น รสชาติราวกับเคี้ยวขี้ผึ้ง
ท่านสกุลซูเงยหน้าเห็นเป็นนาง สีหน้าเคร่งลง: "เจ้ามาทำอันใดกัน? วัดน้อยของข้า รับพระใหญ่เช่นเจ้าไม่ไหวหรอก"
เสิ่นชิงเสวี่ยขยี้ตาพูดว่า: "ท่านสกุลซู เข้าใจผิดแล้ว ฝ่าบิดาข้าเป็นคนบังคับให้สลับตัวเจ้าสาวเอง..."
ซูยู่โม่วางถ้วยชาลง เช็ดมุมปากด้วยผ้า: "เจ้าวิ่งมาหา คงไม่ใช่แค่มาพรรณนาความทุกข์หรอกกระมัง?"
เสิ่นชิงเสวี่ยบิดไปบิดมาเนิ่นนาน สุดท้ายจึงพูดเสียงเบาว่า: "เมื่อครู่ข้าเห็นน้องสาวต่างมารดา เอายาให้พี่จิ้นกิน แล้วเอามีดแทงพี่จิ้น..."
ขนมปังในมือท่านสกุลซู "ผัวะ" ร่วงลงพื้น สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
ในดวงตาของซูยู่โม่วาบผ่านความผิดหวังที่ความหวังสูญสลาย
หญิงผู้นี้แม้แต่จะมุสาก็ยังมุสาไม่เป็น
ว่าเสิ่นชิงเหมยเอามีดแทงคน ฟังดูน่ากลัว
แต่พินิจดูให้ละเอียด ล้วนไม่มีเหตุผลจะยืนหยัดได้เลย
นางก็ไม่ได้เป็นบ้า จะเอามีดแทงเขาทำไมกัน?
สู้พูดตรง ๆ ว่านางมีชู้ไปเสียดีกว่า
เพราะเรื่องมีชู้นั้น ไม่ต้องมีหลักฐานจริง เพียงมีลมลากข่าวก็พอแล้ว
แม้ในใจผิดหวัง แต่ซูยู่โม่ยังแสร้งทำเป็นตกใจพูดว่า: "ท่านป้า ข้าว่าหญิงผู้นั้นไม่ใช่คนดีมาตั้งแต่แรก คงไม่คิดจะฆ่าพี่จิ้นโดยเจตนากระมัง"
ท่านสกุลซูถึงแม้จะไม่เชื่อทั้งหมด แต่ก็ไม่พอใจเสิ่นชิงเหมยอยู่แล้ว ไฟในใจ "พุ่ง" ขึ้นมาทันที
นางสีหน้าเคร่ง เรียกบ่าวสองคนที่หน้าประตู แล้วพูดว่า: "ไป ไปดูเสียหน่อย"
เสิ่นชิงเสวี่ยแววตาแววหนึ่งของความสำเร็จ หลบทางให้
ม่านกระโจมถูกสะบัดเปิดออก ลมหนาวทะลักเข้ามา แสงเทียนเอนเอียงอย่างแรง
เสิ่นชิงเหมยหันกลับไปมอง เห็นเสิ่นชิงเสวี่ยยืนอยู่ที่ปากประตู ด้านหลังตามมาด้วยท่านสกุลซูและซูยู่โม่
ทั้งสามคนกวาดตามองรอบ ๆ สีหน้าแสดงความละโมภ
ท่านสกุลซูพูดว่า: "อิสตรีพิษอย่างเจ้า ข้าคิดว่าเจ้าจะดูแลลูกข้า ใครจะรู้ว่าเจ้ากลับคิดจะฆ่าเขา"