เหยียนซินลุกขึ้นยืน แล้วถอยไปหลบตรงมุมห้อง
จิ่งย่วนเจาดูสีหน้าดีขึ้นมาก
ยาต้มเสี่ยวเจี้ยนจงถูกกับโรค อาการปวดหัวที่เป็นมานานถึงสองเดือนไม่หยุดของเขา ดื่มยาไปเพียงสองวันก็หายเกือบสนิท
เขาดื่มติดต่อกันสี่วัน ยืนยันว่าอาการปวดหัวหายขาดแล้ว จึงขึ้นมาบนชั้นบน
“ข้าเชื่อคำพูดของเจ้าแล้ว เจ้านี่แหละคือหมอเทวดาตัวจริงของตระกูลเหยียน” จิ่งย่วนเจาเอ่ย ดวงตาสีดำขลับลุ่มลึก
เหยียนซินอยากจะสวนกลับเหลือเกินว่า “เหยียนวั่นวั่นไม่มีความรู้ด้านการแพทย์ ข้าต่างหากที่มี” เพื่อหว่านล้อมให้แตกร้าว
ทว่า นางไม่แน่ใจ นางไม่รู้เลยว่าจิ่งย่วนเจารู้สึกเช่นไรกับเหยียนวั่นวั่นกันแน่
นางเกรงว่าจะทำพลาดจนเสียเรื่อง
นางจึงเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยเพียงว่า “ข้าไม่ใช่สายลับ”
“เจ้าไม่ใช่ สอบสวนออกแล้ว” จิ่งย่วนเจายิ้ม
“เช่นนั้นข้ากลับบ้านได้หรือไม่” เหยียนซินพยายามเก็บซ่อนความรีบร้อนของตนไว้เต็มที่
ดวงตาสีดำสนิทของจิ่งย่วนเจาหรี่ลง ดูไม่พอใจอยู่บ้าง
อยากจะจากเขาไปถึงเพียงนั้นเชียว?
“อ้อ เจ้าต้องถามสามีและแม่สามีของเจ้าก่อน จึงจะมาอยู่เป็นเพื่อนข้าได้” เขาพูดเหมือนเพิ่งนึกออก “ยุ่งยากจริง ป่านนี้รัฐบาลประชาธิปไตยแล้วนี่ ไม่ใช่ว่ามีการประกาศให้เสรีภาพในการแต่งงานหรอกหรือ?”
เหยียนซินกำนิ้วมือแน่น
“…หากพวกเขายินยอมเล่า?”
“นั่นก็ทำให้พวกเขาบ้านแตกสาแหรกขาดเสีย โดยตอนนั้นเจ้าคงคุกเข่าขอร้องให้ข้าหลับนอนกับเจ้า” เขายิ้ม
ในดวงตามีประกายเย็นยะเยือกวาววับ
ขาของเหยียนซินเริ่มอ่อนแรง
นางไม่ใช่วัยสิบเจ็ดจริงๆ เสียเมื่อไหร่ นางย่อมรู้ว่าโลกนี้ช่างโหดร้ายแสนสาหัส
พวกขุนศึกครองอำนาจ ชีวิตคนอยู่ในกำมือ จะเชือดจะปล่อยก็สุดแต่ใจเขาทั้งนั้น
เหยียนซินเพียงแต่ไม่เข้าใจ โชคชะตาเล่นตลกอะไรกับนาง
เหตุใดเกิดใหม่ทั้งที นางกลับต้องตกจากห้วงทุกข์หนึ่งไปสู่อีกห้วงทุกข์?
“ข้ารักษาท่านหาย” เหยียนซินเอ่ย ตัวสั่นเล็กน้อย “ท่านจะทำชั่วเช่นนี้ไม่ได้”
จิ่งย่วนเจาคิดว่าสนุก
เขาก้าวเข้าไปโอบกอดนาง
นางขัดขืนไม่หลุด จึงเบือนหน้าหนี
ลมหายใจร้อนผ่าวของบุรุษที่เจือกลิ่นยาสูบ รินรดอยู่ข้างแก้มของนาง ร้อนเสียจนนางหนีไม่พ้น
จิ่งย่วนเจาเม้มดูดใบหูของนางเบาๆ
ใบหูคือจุดอ่อนไหวที่สุดของเหยียนซิน นางสะท้านไปทั้งร่าง พยายามสุดฤทธิ์จะเบี่ยงหนี
เขาคาดการณ์ไว้แล้ว มือข้างหนึ่งประคองท้ายทอยของนาง บังคับให้นางหันหน้ามา ชิดใกล้ริมฝีปากของเขา
จุมพิตนาง กลิ่นอ่อนๆ ของสมุนไพรอูเอี้ยว นี่คือกลิ่นเฉพาะตัวของนาง ทำให้เขาเสพติด
จิ่งย่วนเจาคล้ายคนที่เดินอย่างไม่มีจุดหมายตามข้างทาง จู่ๆ ก็พบไข่มุกที่ประเมินค่าไม่ได้
บัดนี้ประคองไว้ในอุ้งมือ ทะนุถนอมไม่วาง
เขาจูบนาง ริมฝีปากเลื่อนไถลไปทั่วใบหน้า แล้วจูบไปยังปลายคางเรียวงาม ซอกคอขาวเรียว
ซอกคอขาวเรียวอ่อนนุ่ม เนียนเย็น ชั่วขณะนี้จิ่งย่วนเจาแทบจะกลืนกินนางเสียให้ได้
ฟันของเขา ขบเคล้าอยู่ที่ซอกคอขาวเรียวของนางอย่างไม่หนักไม่เบา ใช้แรงอีกนิด ทิ้งรอยฟันชัดเจนไว้รอยหนึ่ง
เมื่อปล่อยออก ใบหน้าขาวนวลของนางกลายเป็นสีแดง ไม่อาจรู้ได้ว่าสะเทือนอารมณ์หรือโกรธกันแน่
ภายใต้ริ้วแดงระเรื่อ ยิ่งทำให้ใบหน้านั้นงดงามเย้ายวนยิ่งขึ้น
ดวงตาของเหยียนซินชุ่มฉ่ำยิ่งนัก ปากเชอร์รี่อิ่มอวบ มุมปากเชิดขึ้นตามธรรมชาติ
ดังนั้นแม้นางจะนิ่งเฉยไม่แสดงสีหน้าใด มองเขานิ่งๆ ดวงตาคู่นั้นก็ยังเจิ่งนอง ราวกับอมยิ้มทั้งที่ไม่ได้ยิ้ม ดูคล้ายยั่วยวนผู้คน
นางคือปิศาจโดยกำเนิด
ความรู้ของจิ่งย่วนเจานั้นไม่เพียงพอ เขานึกได้แค่คำว่า “รูปโฉมงามเย้ายวนมาจากสวรรค์” สี่คำนี้เหมาะสมกับเหยียนซินที่สุดแล้ว
สามีของนาง ต้องคิดถึงจนอยากตายอยู่บนตัวนางทุกวี่วันแน่
เมื่อคิดถึงตรงนี้ จิ่งย่วนเจาก็รู้สึกแน่นหน้าอก ไม่สู้จะยินดีนัก
แค่คิดว่านางกลับไปแล้ว ยามค่ำคืนในมุ้งแดง เมื่ออาภรณ์ของนางถูกถอดออก มือใหญ่กว้างของบุรุษอีกคนจับเอวบางของนางไว้ จิ่งย่วนเจาก็พลันเดือดดาล
“เหยียนซิน อยู่เป็นเพื่อนข้าสามเดือน เจ้าไม่เสียเปรียบหรอก” ลมหายใจของเขากลายเป็นหอบหนัก “หลังจากสามเดือน เจ้าก็จะเป็นภรรยาขุนนางแล้ว สามีของเจ้าจะได้เลื่อนยศใหญ่โต”
มือของเหยียนซิน กำเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่น
นางสั่นสะท้านรุนแรงขึ้นอีก
นางอยากให้เจียงซื่อเฉียวตาย ไม่ใช่ใช้เรือนร่างของตนไปแลกตำแหน่งสูงส่งให้เขา
นางคือคุณหนูสายตรงแห่งตระกูลเหยียนผู้สูงศักดิ์ ไม่ใช่นางโลม
“ข้าไม่ยินยอม” นางเงยหน้าขึ้น “ข้าไม่อยากเป็นภรรยาขุนนาง ข้าเองก็ไม่อยากอยู่กับท่าน แม่ทัพน้อย เชือดข้าเสีย”
ประโยคนี้หลุดออกจากปาก นางก็โล่งใจ
ตายเสียยังดีกว่า
ยังไงก็ตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ที่มีชีวิตอยู่ไปนั้นหวังอะไรกันแน่นะ?
นางไม่เคยมีความสุขเลยสักวัน
บนโลกนี้ นอกจากท่านปู่ท่านย่าแล้ว ก็ไม่มีใครเห็นค่าของนางอีกเลย
คนเราเกิดมาต้องมีศักดิ์ศรี เหยียนซินของเรานี่อาศัยวิชาแพทย์หาเงิน สร้างเกียรติยศ นางใช้ชีวิตอย่างมีหน้ามีตา เหตุใดต้องทำตัวเป็นหญิงโสเภณี?
“เชือดข้าเสียเถิด” เหยียนซินย้ำ “การเข่นฆ่าสำหรับท่านนั้น ก็แค่กิจวัตรธรรมดา ตราบใดที่ข้ามีชีวิตอยู่ ข้าก็ไม่ยอมอยู่กับท่าน”
แววตาของจิ่งย่วนเจาเคร่งขรึมขึ้น
ยิ้มเย็น แล้วผลักนางออกไป
“ไม่รู้จักผิดชอบ” เขาจ้องมองนาง “ก็แค่ผู้หญิง อย่าประเมินตัวเองสูงนัก”
“ใช่ ข้าต่ำต้อย แต่คนต่ำต้อย ก็ไม่ยอมตกเป็นหญิงโสเภณีหรอก” เหยียนซินว่า “ข้ายอมตายอย่างบริสุทธิ์สะอาดดีกว่า”
จิ่งย่วนเจาพลันรู้สึกหมดอารมณ์อย่างสิ้นเชิง
หญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มมีเสน่ห์นั้น น่ารักน่าทะนุถนอมจริงๆ คล้ายเนื้อหอมนุ่มที่ชวนน้ำลายไหล
แต่พอเริ่มพูดถึงการเป็นหญิงพรหมจารีผู้ซื่อสัตย์ เรื่องความบริสุทธิ์ ก็กลับกลายเป็นน่าเบื่อหน่ายทันที น่าขยะแขยงยิ่งกว่าข้าวบูดเสียอีก
จิ่งย่วนเจาผู้หญิงอะไรไม่เคยมี?
เขาแค่แสดงความปรารถนาดีเล็กน้อย ผู้หญิงพวกนั้นก็โผเข้าหาเขาแทบตายแล้ว
แล้วเขาจำเป็นต้องมานั่งดูผู้หญิงคนหนึ่งตั้งป้ายความบริสุทธิ์ต่อหน้าเขางั้นหรือ?
“กลับไปเสีย” จิ่งย่วนเจาว่า
เขาออกไปก่อน
เขายังไม่ได้ลิ้มรสเลย ขนมหวานกลับกลายเป็นหินแข็ง ยังไงก็ทำให้หงุดหงิดอยู่บ้าง
นายทหารคนสนิทของเขามาส่งเหยียนซินกลับบ้าน
“ไปคฤหาสน์เหยียน” เหยียนซินว่า
นายทหารคนสนิทดูหน้าตาสะอาดหมดจด หัวเราะร่วน “ได้ ข้ารู้จักทาง”
นายทหารคนสนิทผู้นี้ชื่อถังไป๋ เป็นลูกชายแม่นมของจิ่งย่วนเจา อยู่เคียงข้างจิ่งย่วนเจามาโดยตลอด
เมื่อจิ่งย่วนเจาได้เป็นข้าหลวงทหาร ถังไป๋นายทหารคนสนิทก็คือที่ปรึกษารวมแห่งรัฐบาลทหาร อยู่ใต้เพียงคนเดียวแต่อยู่เหนือคนนับหมื่น
เหยียนซินรู้จักกับภรรยาของเขา เคยเข้าออกจวนของเขาบ่อยครั้ง
ภรรยาท่านถังดีกับเหยียนซินมาก เป็นเพื่อนเพียงคนเดียวของเหยียนซิน
ตอนนั้นเหยียนซินยังคิด ถ้าร้านขายยาของตนรักษาไว้ไม่ได้จริงๆ นางจะไปขอความช่วยเหลือจากภรรยาท่านถัง น่าเสียดาย ยังไม่ทันได้ทำอะไร นางก็ถูกบุตรชายแท้ๆ ทำเอาโกรธจนตายเสียก่อน
เหยียนซินจึงมองเขาหลายตา
นายทหารคนสนิทถามยิ้มๆ “คุณหนูเหยียนเป็นคนที่ไหนหรือครับ?”
“เป็นคนอี๋เฉิงนี่เอง” เหยียนซินว่า แล้วก็แก้คำเขา “ท่านนายทหารคนสนิท ข้าคือคุณนายสี่แห่งตระกูลเจียง”
นายทหารคนสนิทไม่ได้แย้ง แล้วถามนาง “คุณนายสี่ ท่านเคยใช้ชีวิตที่เมืองกว่างเฉิงหรือไม่?”
เหยียนซินชะงักเล็กน้อย
เหยียนวั่นวั่นกับจิ่งย่วนเจาผูกสัมพันธ์กันที่เมืองกว่างเฉิงนี่ เหตุใดจึงถามนางว่าเคยไปเมืองกว่างเฉิงด้วย?
นางไม่เคยไป
ท่านปู่นำกลับไปฝังที่ภูมิลำเนาเดิมที่เมืองกว่างเฉิง เหยียนซินอยากไปจุดธูปที่หน้าหลุมศพของท่านปู่มาตลอด
แต่เมื่อหลายเดือนก่อนนางล้มป่วย อาการหนักมาก ระหว่างป่วยความทรงจำมากมายก็เลือนราง ไม่ได้ไปตามที่ตั้งใจไว้
“ไม่เคย” เหยียนซินตอบตามความเป็นจริง
นายทหารคนสนิทหันมามองนางแวบหนึ่ง แววตาผิดหวังอยู่บ้าง
นางคงไม่ใช่คนที่แม่ทัพน้อยตามหาที่ชื่อ “อาอวิ๋น” กระมัง
แม่ทัพน้อยเองก็ว่าไม่เหมือนกัน เพราะเหยียนซินผิวขาวดุจหิมะ ส่วน “อาอวิ๋น” ที่แม่ทัพน้อยเห็นตอนสายตาพร่ามัวนั้น ผิวดำคล้ำ
“คุณนายสี่ เหตุใดท่านจึงชอบใช้สมุนไพรอูเอี้ยวนัก?” นายทหารคนสนิทถามอีก
เหยียนซินนึกย้อนไปในคุก จิ่งย่วนเจาเพิ่งพบหน้าก็จูบนาง เพราะในลมหายใจของนางมีกลิ่นหอมอ่อนของสมุนไพรอูเอี้ยว
“สมุนไพรอูเอี้ยวมีประโยชน์มากมาย” เหยียนซินว่า “ข้าไม่ได้ชอบเป็นพิเศษ เพียงแต่วันนั้นบังเอิญใช้ผงสมุนไพรแปรงฟันเท่านั้น”
นายทหารคนสนิทไม่ถามอะไรอีก
เหยียนซินลงจากรถที่ประตูมุมตะวันออกเฉียงใต้ของคฤหาสน์เหยียน แล้ววิ่งเหยาะๆ ไปเคาะประตู
ยายเฝ้าประตู เป็นคนของท่านย่า เห็นดังนั้นก็ประหลาดใจเล็กน้อย
“ย่าสูน ข้า...”
ยายเถ้ารีบดึงนางเข้ามา แล้วส่งเสียง “ชู่ว” ใส่นาง “เข้าไปเร็ว”
เหยียนซินก้มหน้า ก้าวเท้าถี่ๆ เข้าประตูมุมไป
เดินผ่านลานเล็กแห่งหนึ่ง นางก็ไปยังเรือนใหญ่ของท่านย่า
ท่านย่ากำลังคุกเข่าอยู่หน้าพระพุทธรูป
เมื่อเห็นนางกลับมา ท่านย่าก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ความกังวลในดวงตาค่อยๆ จางลง “เด็กคนนี้!”
“ท่านย่า ข้า... ข้าพบเรื่องเข้านิดหน่อย”
“กลับมาก็ดีแล้ว” ท่านย่ากุมมือนางแน่น “ทางตระกูลเจียงมาหาเจ้า ข้าบอกว่าเจ้าได้รับความไม่เป็นธรรม ให้พักอยู่ที่บ้านเดิมเป็นเพื่อนข้าสวดมนต์”
ในใจเหยียนซินซาบซึ้งอย่างหาที่สุดมิได้
นางหายหน้าไปถึงสี่วันเต็มๆ
“ทางตระกูลเจียงไม่ได้มาอีกแล้วหรือ?”
“ไม่มี” ท่านย่าพูดอย่างแฝงความหมาย “จูจูเอ๋อ ครอบครัวนี้ เป็นครอบครัวแบบไหนกันแน่? ทำไมถึงไม่ดีเหมือนที่แม่เลี้ยงของเจ้าพูดไว้เลย?”
ในชั่วขณะนั้น เหยียนซินแทบจะบอกทุกอย่างให้ท่านย่าฟัง
บอกท่านย่าว่า แม่เลี้ยงของนางหลอกล่อนางอย่างไร แล้วร่วมมือกับคุณนายเจียง วางแผนให้เจียงซื่อเฉียวทำลายชื่อเสียงของนาง แล้วขู่บังคับให้นางแต่งงานกับบุตรอนุภรรยาอย่างไร
แต่บอกไม่ได้
ท่านย่าจะโกรธจนตาย ท่านเป็นคนแก่ที่สุขภาพไม่ดีมาเนิ่นนาน ไม่ยุ่งเรื่องราวอะไรมานานแล้ว
ชะตาชีวิต ต้องไขว่คว้าด้วยตนเอง
เหยียนซินต้องต่อสู้ด้วยตนเอง
นางจะให้คนที่เคยทำร้ายนางทั้งหมด ชดใช้ราคา
จะแต่งนางเข้าบ้านง่ายๆ อย่างนั้นหรือ? ถ้าตระกูลเจียงไม่ถลกหนังตัวเองสักชั้น นางก็จะไม่ไปไหนทั้งสิ้น
“ตระกูลเจียง ถือว่าดีอยู่” เหยียนซินว่า “ท่านย่า ข้าใช้ชีวิตได้ดีแน่ ท่านอย่าได้กังวลเลย”
ข้าจะไม่ใจดีอ่อนแอเช่นชาติก่อนอีกแล้ว