[ติ๊ง! ตรวจพบว่าเป้าหมายของฉัน (ลู่จินอัน) ใช้จ่ายให้โฮสต์ 100,000.00 หยวน]
[ยอดใช้จ่ายสะสมของเป้าหมาย (ลู่จินอัน): 880,000.00 หยวน]
[ความคืบหน้าการดูดซับค่าโชคชะตาของเป้าหมาย (ลู่จินอัน): 44/100]
เมื่อฟังเสียงคำนวณผลจากระบบในหัว มองดูแถบความคืบหน้าที่กระโดดขึ้นไปอีกหนึ่งช่วง แววตาของเสิ่นเนี่ยนเหอก็วาบด้วยความพอใจอย่างแท้จริง
ดีมาก ใกล้เป้าหมายสองล้านของลู่จินอันอีกขั้นแล้ว
ถ้าดำเนินไปตามความเร็วขนาดนี้ คงไม่นานก็จะบรรลุ "การดูดซับค่าโชคชะตาสำเร็จ" กับเขาได้
พอคิดว่าตัวเลขที่สื่อถึงความคืบหน้าของอิสรภาพเพิ่มขึ้นอย่างมั่นคง อารมณ์ของเสิ่นเนี่ยนเหอก็เบิกบานขึ้นมา ถึงขั้นอดไม่ได้ที่จะฮัมเพลงเก่าๆ ไร้ทำนองออกมา ก้าวย่างอย่างสง่างามตรงไปยังหอพัก
นักศึกษารอบตัวหลายคนจำเธอได้ ไม่น้อยคนเพิ่งกินแตงโมสดๆ เรื่อง "ลู่จินอันทิ้งแฟนตัวจริงเพื่อสวีจือเวย" บนเว็บบอร์ดมหาวิทยาลัย
ตอนนี้พอเห็นนางเอกที่ควรจะ "เสียใจจนหม่นหมอง" กลายเป็นว่าไม่เพียงไม่มีทีท่าผิดหวังแม้แต่น้อย กลับมีอารมณ์ดีเป็นพิเศษ แม้กระทั่งดูปลื้มอกปลื้มใจ ต่างพากันชะงักงัน
หลายคนในใจเริ่มไม่แน่ใจ แอบนินทากันในใจ
"เอ๊ะ ไม่บอกกันหรือว่าเธอถูกคุณชายลู่ทิ้ง ลำบากใจมากเหรอ"
"ดูยังไงก็ไม่เห็นจะเหมือนเสียใจเลย"
"หรือยิ้มทั้งน้ำตา? แต่สีหน้าที่ฮัมเพลงน่ะ... ไม่ค่อยเหมือนเลย"
"ไม่แน่นะ หรือจะโดนกระแทกจนปัญญาอ่อนไปแล้ว"
สายตาคาดเดาสารพัดทิศาพลิกพลนั้นตกลงมาบนตัวเธอ แต่เสิ่นเนี่ยนเหอกลับไม่ใส่ใจเลย
คนพวกนั้นจะเข้าใจได้อย่างไร เพราะเมื่อเทียบกับ "การดูแลจากแฟน" อันลมๆ แล้งๆ นั้น เงินที่เข้ามาจริงๆ และความคืบหน้าการปลดล็อกที่ก้าวไปอย่างมั่นคง ต่างหากที่เป็นสิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกยินดีอย่างแท้จริง