หลู่จินอันกลับมีสีหน้าเหมือนเป็นเรื่องปกติที่สุด น้ำเสียงราบเรียบ: "ไม่ไป"
เขาหันไปมองเสิ่นเนี่ยนเหอ เสียงกลับมาเย็นชาเหมือนเดิม "วันนี้เธอไปกินเองเถอะ"
แสงบนใบหน้าของเสิ่นเนี่ยนเหอค่อย ๆ จางหายอย่างที่เห็นได้ชัด ขนตายาวปรือลง กลบความผิดหวังและความอับอายที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกของดวงตา
เธอยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ราวกับเรือน้อยที่ถูกหักเสาใบ แต่ในไม่ช้าเธอก็บังคับตัวเองให้เงยหน้าขึ้น มุมปากพยายามยิ้มให้ดูสบาย ๆ
รอยยิ้มนั้นกลับเผยให้เห็นความฝืนใจอย่างชัดเจน น้ำเสียงแผ่วเบา: "อื้ม ฉันไม่เป็นไร ไปเถอะ"
เธอพยายามรักษาศักดิ์ศรีสุดท้ายไว้ แต่การสั่นน้อย ๆ และประกายน้ำที่วาบผ่านหางตาก็ยังเผยให้เห็นความน้อยเนื้อต่ำใจ
สวีจือเวยถึงได้ยิ้มอย่างอ่อนโยน พูดกับเสิ่นเนี่ยนเหอ: "เนี่ยนเหอ งั้น... ฉันขอยืมจินอันไปก่อนนะ?"
พูดจบ เธอก็เดินเคียงข้างหลู่จินอัน คุยกันอย่างออกรสออกชาออกจากไป บรรยากาศระหว่างสองคนกลมกลืนเป็นธรรมชาติ ราวกับพวกเขาต่างหากที่เป็นคนที่ควรยืนเคียงข้างกัน
เสิ่นเนี่ยนเหอยืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง มองแผ่นหลังของทั้งคู่ค่อย ๆ ห่างไกลออกไป แสงแดดทอดเงาของเธอยาวบาง ยิ่งดูเดียวดาย
เห็นไหม นี่คือความแตกต่างระหว่างนางเอกกับสาวร้าย
นางเอกแค่สะบัดนิ้วเบา ๆ ไม่ต้องพูดอะไร พวกเทพบุตรเหล่านั้นก็จะวิ่งเข้าหาเธออย่างไม่ลังเล