หนานเฉิง ภายในร้านอาหารชื่อ "เวริเดียน" ที่มีเชฟเจ้าของร้านเป็นผู้ดูแล
การตกแต่งของร้านเต็มไปด้วยกลิ่นอายยุคกลางอันเข้มข้น คานไม้สีเข้มโผล่พ้นเพดาน ผนังประดับโคมไฟเทียนสไตล์วินเทจ แสงสีเหลืองอบอุ่นสาดส่องลงมาอย่างนุ่มนวล สะท้อนบนโต๊ะอาหารที่ปูด้วยผ้าปูโต๊ะลินิน
เสียงกีตาร์คลาสสิกที่ทุ้มต่ำลอยคลออยู่ในอากาศ สร้างบรรยากาศส่วนตัวและเงียบสงบ
ทุกรายละเอียดสะท้อนรสนิยมอันเป็นเอกลักษณ์ของเจ้าของร้าน ที่นี่ไม่ใช่ร้านอาหารที่วุ่นวาย แต่เหมือนมุมหนึ่งของปราสาทโบราณที่ห่างไกลจากความวุ่นวาย
ลู่จินอันใช้ผ้าเช็ดปากเช็ดมุมปาก แล้วส่งสัญญาณให้พนักงานคิดเงิน พร้อมยื่นบัตรแบล็คการ์ดใบหนึ่ง
สวีจือเวยเห็นดังนั้น ก็ทำเสียงออดอ้อนด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย "บอกแล้วไงว่าวันนี้ฉันเลี้ยงเอง ขอบคุณนะที่ออกมากับฉัน"
ลู่จินอันมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน น้ำเสียงอบอุ่นกว่าปกติเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น "คราวหน้าเธอค่อยเลี้ยงก็ได้"
สวีจือเวยจึงยิ้มออกมา รับคำอย่างง่ายดาย "ได้สิ ตกลงตามนั้น"
หลังจ่ายเงิน ทั้งสองคนลุกขึ้นเดินออกจากโต๊ะ
ลู่จินอันพูดเบา ๆ ว่า "ฉันไปห้องน้ำหน่อย" สวีจือเวยจึงยืนรออย่างสง่างามข้างเคาน์เตอร์หน้า
ขณะนั้น พนักงานเสิร์ฟคนหนึ่งเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว มือถือกล่องกระดาษสีน้ำเงินที่มีโลโก้สวยงาม "คุณผู้หญิงคะ นี่ของที่ท่านลืมไว้ค่ะ"