พอพยาบาลออกไป ห้องผู้ป่วยก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
เสิ่นเนี่ยนเหอค่อย ๆ ยืดมือไปหยิบโทรศัพท์ของตัวเองจากข้างหมอน
ระบบเห็นแบบนั้นก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที
[โฮสต์ นี่เธอจะโทรหาลู่จินอันใช่ไหม? โทรเลยสิ โทรเลย! ตอนนี้เป็นจังหวะทองสำหรับการอ่อนแอและเรียกร้องความสงสาร! เขาทิ้งเธอไว้คนเดียวในโรงพยาบาล เธอก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นบ่นให้เขาฟังหน่อย ทำให้เขารู้สึกผิดเป็นกอง เงินมันก็จะไหลมาเองนี่!]
แต่เสิ่นเนี่ยนเหอกลับตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย: “ไม่หรอก”
[หา? ไม่เหรอ?]
ระบบรู้สึกไม่เข้าใจอย่างมาก
[ทำไมล่ะ? สถานการณ์แบบนี้ ยิ่งเธอดูเวทนาและช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ เขาก็ยิ่งรู้สึกผิดกับเธอมาก นี่มันเหมือนโอกาสหาทองที่พุ่งเข้ามาหาเองเลยนะ]
เสิ่นเนี่ยนเหอยิ้มบาง ๆ ไม่ทำตามคำแนะนำของระบบ
เธอปลดล็อกโทรศัพท์ เปิดโมเมนต์ของวีแชทโดยตรง แล้วนิ้วก็เลื่อนหน้าจอลงเรื่อย ๆ
ไม่นาน สายตาของเธอก็หยุดอยู่ที่สเตตัสใหม่ล่าสุดโพสต์หนึ่ง — โพสต์จากสวีจือเวย
โพสต์นั้นไม่มีการลงรูปหน้า แต่มีเพียงรูปภาพเดียว
ในรูป เป็นมือของผู้ชายคนหนึ่ง ที่เรียวยาวและเห็นข้อนิ้วชัดเจน ฉากหลังดูเหมือนอยู่ในอาคารบางแห่ง
ผู้โพสต์ไม่ได้ปรากฏตัวในรูป แต่เสิ่นเนี่ยนเหอจำได้ในพริบตาว่า เจ้าของมือคู่นั้นคือลู่จินอัน
เหตุผลไม่มีอื่นไกล นาฬิกาข้อมือราคาแพงเรือนนั้นที่เผยให้เห็นมุมที่เป็นเอกลักษณ์ เพิ่งจะได้เห็นในระยะใกล้เมื่อไม่นานมานี้เอง
ข้อความประกอบภาพนั้นเรียบง่ายมาก มีเพียงประโยคเดียว