ภายในห้องพักหรูระดับสูงสุดของย่านหนานเฉิง ในยามเช้าตรู่
ลู่จินอันยืนอยู่บนระเบียงกว้าง สายลมยามเช้าพัดผ่านมาพร้อมความเย็นเล็กน้อย เขากำลังฟังโทรศัพท์ ปลายสายเป็นเสียงเรียบร้อยของอวี๋ผู้ช่วยส่วนตัว
"บอสคะ เจลชีวเคมีฟื้นฟูเซลล์ 'เซลล์รีนิว โปร' ที่ท่านสั่งไว้ เพิ่งถึงด้วยเครื่องบินเมื่อเช้านี้ จะให้ส่งไปที่บ้านพักบนไหล่เขา หรือว่า..."
พอได้ยินคำว่า "เจลชีวเคมีฟื้นฟูเซลล์" ขมวดคิ้วของลู่จินอันหดลงเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ราวกับมีกุญแจดอกหนึ่งมาไขมุมที่ถูกลืมเลือน
ในที่สุดเขาก็นึกออกว่าตนเองละเลยอะไรบางอย่างไป
เมื่อคืนเขารู้สึกคล้าย ๆ ว่าลืมอะไรบางอย่างมาตลอด แต่ความคิดถูกครอบงำด้วยไข้สูงกะทันหันและอาการพึ่งพิงของสวีจือเวย จนความคิดคลุมเครือนั่นไม่เคยผุดขึ้นมาชัดเจนได้เลย
ในกรอบความคิดเดิมของเขา สิ่งที่ลืมได้ก็คงเป็นเรื่องเล็กน้อยไม่สำคัญ จึงไม่ได้พยายามคิดให้ถี่ถ้วน
ตอนนี้ คำพูดของอวี๋ผู้ช่วยส่วนตัว ทำให้เขานึกขึ้นได้ในทันใดถึงคนที่เขาทิ้งไว้ตามลำพังในโรงพยาบาล
เสิ่นเนี่ยนเหอ
เขาลืมเธอไปสนิทจริง ๆ ทั้งคืนไม่ถามไถ่แม้สักนิด
แม้เขาจะไม่มีใจรักใคร่กับเสิ่นเนี่ยนเหอ แต่เมื่อคิดว่าเธอบาดเจ็บเพราะสาดโจ๊กร้อน ๆ ใส่ตัวเองเพื่อปกป้องเขา ส่วนตัวเองกลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยในยามที่เธอต้องการการดูแลที่สุด ความรู้สึกผิดอย่างรุนแรงก็พลุ่งพล่านขึ้นมาในใจอย่างควบคุมไม่ได้
พฤติกรรมแบบนี้ ไม่เพียงเสียบุคลิก แต่ยังดูขาดพื้นฐานการอบรมและความรับผิดชอบอีกด้วย ทำให้คิ้วของลู่จินอันขมวดมุ่น ความหงุดหงิดที่ยากจะบรรยายก่อตัวขึ้นในใจ