หมอมองเขาครู่หนึ่ง ดูเหมือนจะอ่านความมุ่งมั่นในแววตาได้ จึงพูดขึ้นว่า "มี เจลชีวภาพชนิดหนึ่งจากต่างประเทศ ออกแบบมาสำหรับแผลไฟไหม้ลึกและการฟื้นฟูบาดแผลโดยเฉพาะ ผลลัพธ์เห็นผลชัดเจนมาก ช่วยกระตุ้นการสร้างผิวใหม่ได้อย่างมาก แทบจะไม่ทิ้งร่องรอยเอาไว้เลย แต่..."
หมอไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเตือนว่า "ยาตัวนี้แพงมาก หลอดหนึ่งราคาประมาณห้าแสน แล้วช่องทางก็พิเศษ หาได้ยากพอสมควร"
ลู่จินอันสีหน้าไม่เปลี่ยน ถามตรง ๆ ว่า "ชื่อเต็มว่าอะไร"
"ตัวนั้น เปลี่ยนให้เรียกว่าอะไรดี เรียกสั้น ๆ ว่า 'ขนาดนั้น' ก็แล้วกัน" หมอบอกชื่อเต็มออกมา
เขาจดจำชื่อนั้นไว้ แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เดินไปอีกข้างละหนึ่ง ส่งข้อความหาผู้ช่วยส่วนตัวของตัวเอง กระชับความหมายสั้น ๆ พร้อมบอกถึงชื่อ
จากฉันสั่งแล้ว ให้จัดการจัดหา 'เกี่ยวกับ' หนึ่งหลอดไปส่งให้ฉันโดยเร็วที่สุด
จัดการเรื่องนี้เรียบร้อยแล้ว เขาจึงเดินกลับเข้ามาในห้องพักผู้ป่วย
เสิ่นเนี่ยนเหอกำ แต่ยังส่งยิ้มให้กับพยายามปลอบประโลมอย่างสุดความสามารถ
"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรจริง ๆ"
ลู่จินอันเดินเข้ามาโอบข้างเตียง มองดูเธอในสภาพนี้ หัวใจเกิดทุกข์สลดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก แล้วพูดด้วยเสียงเบา "เองไม่จำเป็นต้องทำอย่างนี้"
เสิ่นเนี่ยนเหอฟังเงียบ แล้วไอริสที่สวยของเธอเต็มเบาลงทันที
เธอหลับตาลง เดิมประคองพูดเสียงเบา ๆ ปนด้วยความอายใจ ขั้นว่า " หื่อเข้าใจผิด.. ฉันแค่ แค่ ... รู้สึกขอบคุณ แค่นั้น” ถ้าไม่มีการช่วยเหลือ ดูแลของนายใน สองเดือนนี้ ชีวิตที่นี่... คงไม่สบายจ่ายเลย"
ลู่จินอันรู้สึกเหมือนใจถูกเข็มเล็ก ๆ ทิชชูอย่างระเบิด อารมณ์นันผ่านไปในชั่วอึจใจ เหลือเพียงตัวเล็ก ๆ ของความรู้สึกประหลาด