หลังจากเสียงฝีเท้าของเสี่ยวซู่จู่หายไปจนสุดทางเดินในที่สุด ห้องผู้ป่วยก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
ระบบถอนหายใจอย่างแผ่วเบา เสียงอิเล็กทรอนิกส์ปนไปด้วยความจำยอม
[โฮสต์ คุณชนะแล้ว]
แต่บนใบหน้าของเสิ่นเนี่ยนเหอกลับไม่มีทีท่าดีใจกับการชนะเดิมพันแม้แต่น้อย ยังคงซีดเผือดไร้ชีวิตชีวา
ระบบเห็นเธอเป็นแบบนี้ก็อดสงสัยไม่ได้: [ทำไมคุณไม่ดีใจเลยล่ะ? คุณชนะนะ! ต่อจากนี้ฉันช่วยคุณได้หนึ่งเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แล้ว!]
เสิ่นเนี่ยนเหอมุมปากยกขึ้นบางๆ แทบไม่เป็นรอยยิ้ม เสียงที่อ่อนแรงทำให้ฟังดูต่ำลง:“เจ็บเกินไป”
เธอไม่พูดความในใจออกมา เพราะความจริงมักโหดร้ายกว่าความเจ็บปวดเสมอ
ระบบบูชาเงิน สิ่งมีชีวิตที่ดำเนินไปตามตรรกะและกฎเกณฑ์ จะไปเข้าใจความเศร้าของมนุษย์ที่ต้องวางแผนทีละก้าว ฉกฉวยและใช้ทุกสิ่งที่อยู่รอบตัวเป็นเครื่องมือ เพียงเพื่อไขว่คว้าแสงริบหรี่แม้เพียงเสี้ยวเดียวในยามจนตรอกได้อย่างไร?
การชนะเดิมพันครั้งนี้ สำหรับเสิ่นเนี่ยนเหอแล้ว ความหมายไม่ได้อยู่ที่คำสัญญาเรื่อง “เรื่องเล็กๆ น้อยๆ” แต่เพียงเท่านั้น
เธอรู้ดีว่า หากไม่อาศัยคุณสมบัติบางอย่างของระบบ การจะดึงโชคชะตา(เงิน)จากเหล่าผู้มีอำนาจที่โลกให้ความโปรดปรานอย่างลู่จินอัน เซี่ยตู้ เหล่านี้อย่างมั่นคงด้วยตัวคนเดียวเพียงลำพัง ยากยิ่งกว่าปีนขึ้นฟ้า
สิ่งที่เธอต้องเผชิญคือคนกลุ่มนี้ที่มาพร้อมแสงฮาโล พวกเขาอยู่ภายใต้การคุ้มครองของพลังที่มองไม่เห็นอยู่แล้ว