นั่นจะทำให้พวกเขาหมดอารมณ์
และผลของการทำให้พวกเขาหมดอารมณ์ก็คือ ถูกเหวี่ยงทิ้งอย่างไม่ใยดี
ว่าแล้ว ผู้หญิงอย่างเสิ่นเนี่ยนเหอ นางมีเพียงเปลือกนอกระดับเทพที่ฟ้าประทานให้ แต่ดันไม่มีสมองที่ใช้งานได้ดีพอเสียอย่างนั้น
เลยทำให้ตัวเองที่ควรจะเป็นหยกเนื้อดีที่รอการเจียระไน กลายเป็นของบกพร่องราคาถูก เอาขึ้นเวทีไม่ได้
เซี่ยหลินกับหวังอวี้แลกสายตากัน เห็นความหมายเดียวกันในดวงตาของอีกฝ่าย
น่าเสียดาย!
น่าเสียดายชะมัดกับเปลือกนอกระดับเทพที่หายากสุด ๆ !
ภายใต้การถล่มด้วยคำพูดเปิดเผยและตรงไปตรงมาแบบไร้ยางอายเรื่องเงินทองของเสิ่นเนี่ยนเหอ เฝิงอิงกับจี้หย่าเหมือนจะถูกความ "หน้านิ่ง" ของนางอุดปากจนพูดไม่ออก
สุดท้ายทั้งสามก็แยกย้ายกันไปอย่างไม่ค่อยลงรอย ทีละคนเดินออกจากดาดฟ้า
พอร่างของพวกนางหายไปตรงประตูดาดฟ้า บรรยากาศที่แข็งทื่อก็พลอยผ่อนคลายลงบ้าง
หวังอวี้ลูบคาง เอ่ยปากเป็นคนแรกด้วยน้ำเสียงแฝงความเสียดาย "เสิ่นเนี่ยนเหอนี่ รูปสวยจริง ๆ ไม่มีอะไรให้ติ แต่เสียดาย...เป็นคนตรงไปตรงมาเกินไปหน่อย"
เขาไม่กล้าพูดคำว่า "โง่" ออกไปตรง ๆ หรอก
ยังไงเสิ่นเนี่ยนเหอก็ยังถือตำแหน่ง "แฟน" ของลู่จินอันอยู่
ไม่ดูหน้าคนก็ดูหน้าพระ ยังไงก็พูดอะไรให้มันแรงเกินไปตรงหน้าเจ้าตัวไม่ได้
แต่คำพูดอ้อม ๆ ของเขา คนที่เหลืออีกสามคนในที่นั้นใครเป็นใครก็รู้กันหมด เข้าใจความหมายที่เขาไม่ได้พูดทันที