ลึกลงไปในใจ ความอยากรู้อย่างบอกไม่ถูกที่อยากฟังว่าเสิ่นเนี่ยนเหอจะตอบอย่างไร พุ่งขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้
เฝิงอิงได้ยินว่าคำถามของจี้หย่าไม่ตรงกับ ‘ธีม’ ของวันนี้ ก็รีบพูดเสริมตามที่เสิ่นเนี่ยนเหอสั่งไว้ น้ำเสียงแหลมคม: “คราวก่อนเธอ ‘กล้าหาญ’ ขนาดนั้น รับชามโจ๊กร้อน ๆ แทนคุณชายลู่ แสดงละครบาดเจ็บหลอกตาเสียเต็มที่ สรุปแล้วหลอกเอาเงินจากเขาไปเท่าไหร่กันแน่? พูดออกมาสิ ให้พวกเราเปิดหูเปิดตาหน่อย!”
อีกด้านหนึ่ง ซ่งเหย่กับพวกอีกสามคนก็หันสายตาอยากรู้ไปทางลู่จินอันอีกครั้ง
พวกเขาเองก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าคุณชายใหญ่ตระกูลลู่ผู้ฉลาดเยือกเย็นมาตลอดคนนี้ ถูกสาวเงินทองคนนี้ ‘หลอก’ ไปเท่าไหร่
ลู่จินอันทำเหมือนไม่เห็นสายตาสอดรู้ของทั้งสามคน เงียบ ๆ เบนสายตาไปยังพระอาทิตย์ตกดินที่อยู่ไกลออกไป แต่หูกลับตั้งชันขึ้นกว่าเดิม
ขณะนั้น เสียงของเสิ่นเนี่ยนเหอลอยตามลมมาอีกครั้ง ในน้ำเสียงมีความทะนงตนจนเกือบจะกร่าง ทำให้คนนึกภาพออกว่าตอนนี้เธอกำลังเชิดคาง สีหน้าเหยียดหยามเต็มที่
“หลอก? อะไรเรียกว่าหลอก? ฉันได้มาด้วยความสามารถของฉันเองนะ เข้าใจไหม? ถ้าพวกเธอมีความสามารถก็ลองไป ‘หลอก’ สักคนมาให้ฉันดูสิ? กลัวแต่พวกเธอไม่มีทุนพอ แม้แต่คุณสมบัติจะเข้าใกล้ก็ไม่มี”
จี้หย่าถูกคำพูดไร้ยางอายของเธอยั่วโมโหทันที เสียงสั่นด้วยความโกรธ: “เสิ่นเนี่ยนเหอ เธอมันไร้ยางอายจริง ๆ พูดเรื่องขุดเงินได้อย่างหน้าตาเฉยขนาดนี้ เธอมันความอัปยศของมหาวิทยาลัยหนานของเราเลย!”