แสงตะวันยามเย็นที่ส่องผ่านช่องว่างของใบหลิว โรยตัวลงมาบนตัวเธอเป็นจุด ๆ
ผิวขาวเย็นของเธอภายใต้แสงอ่อน ๆ ราวกับมีแสงนวลในตัว ผิวเนียนละเอียดจนมองไม่เห็นรูขุมขนแม้แต่นิดเดียว
สันจมูกโด่งเป็นเส้นข้างของใบหน้าที่สมบูรณ์แบบ ขนตายาวงอนเหมือนพัดเล็ก ๆ สองอัน ทอดเงาจาง ๆ ลงบนเปลือกตา
เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยมองเขา ดวงตาที่ใสซื่อนั้นแฝงความสงสัยบริสุทธิ์ ริมฝีปากมีสีแดงตามธรรมชาติ รวมกันแล้ว ทั้งมีความไร้เดียงสาของหญิงสาว และแฝงเสน่ห์ที่ทำให้หัวใจสั่นไหวอย่างไม่รู้ตัว ทั้งที่ตัวเธอเองก็ไม่รู้ตัว
ลู่จินอันมองใบหน้าที่งดงามจนดูไม่จริงท่ามกลางแสงยามเย็นนี้ ใจลอยไปชั่วขณะ คำพูดเย็นชาและเด็ดขาดที่อยู่ที่ปากแล้ว กลับกลายเป็นติดอยู่ในลำคออย่างแปลกประหลาด
“เธอจะพูดอะไรกับฉัน?”
เสิ่นเนี่ยนเหอเห็นเขามองตัวเองอยู่เฉย ๆ แต่ไม่พูด จนอดใจไม่อยู่ต้องเอ่ยถามอีกครั้ง เสียงแฝงความตึงเครียดเล็กน้อยที่ยากจะสังเกตเห็น
ลู่จินอันสะดุ้งกลับมาสติ กระทบเข้ากับดวงตาที่ดูใสซื่อไร้เดียงสาของเธอ ในหัวก็ผุดภาพใบหน้าเจ้าเล่ห์คิดการของเธอบนดาดฟ้าทันที
ฝีมือการแสดงของเธอ ดีจริง ๆ!
ความรู้สึกหวั่นไหวที่ไม่ควรมีที่เพิ่งเกิดขึ้น ถูกกดลงทันที ลู่จินอันเอ่ยปากเย็นชา: “สัญญาสามเดือนระหว่างเราสองคน จบแค่นี้”
รอยยิ้มบนหน้าเสิ่นเนี่ยนเหอแข็งค้างทันที ดั่งดอกไม้ที่สียังไม่ทันเปลี่ยนก็ร่วงโรยไปเสียแล้ว