ลู่จินอันรับมือไม่ถูกกับอารมณ์ที่พังทลายลงอย่างกะทันหันของเสิ่นเนี่ยนเหอ
บนใบหน้าเย็นชาที่เป็นปกติของเขาปรากฏความสับสนขึ้นมาอย่างหาได้ยาก
เขาไม่รู้ว่าควรรับมือกับผู้หญิงที่กำลังร้องไห้ต่อหน้าอย่างไร
เมื่อเห็นเธอก้มหน้า ไหล่บอบบางสั่นไหวเล็กน้อย พยายามอย่างยิ่งที่จะกลั้นเสียงสะอื้นไว้ ลึกลงไปในใจของลู่จินอันกลับมีความรู้สึกแปลกใหม่ ทั้งเปรี้ยวฝาดและเจ็บปวดเอ่อล้นขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้
ที่ผ่านมา อารมณ์ที่คล้ายกับความ “เจ็บปวดใจ” เช่นนี้มักจางหายไปในชั่วพริบตา รวดเร็วจนเขาคว้ามันไว้ไม่ทัน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการครุ่นคิดให้ลึกซึ้ง
ทว่าวันนี้ เมื่อเห็นเธอร้องไห้เสียใจถึงเพียงนี้ อารมณ์นั้นกลับชัดเจนอย่างผิดปกติ มันปักหลักอยู่ในใจอย่างดื้อรั้น แล้วค่อย ๆ แผ่ขยายจากตื้นไปลึก ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนเขาไม่อาจมองข้ามได้
ผ้าเช็ดหน้าสะอาดเรียบร้อยผืนหนึ่ง มีกลิ่นหอมเย็นของไม้สนจาง ๆ ถูกมือเรียวยาวและดูดีส่งมาตรงหน้าเสิ่นเนี่ยนเหอ
เสิ่นเนี่ยนเหอมองผ้าเช็ดหน้าที่จู่ ๆ ก็ปรากฏตรงหน้าแล้วชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรับมาเช็ดน้ำตาที่ควบคุมไม่อยู่
เนื้อผ้าไหมเย็นเฉียบแนบลงบนผิว ช่วยให้เธอรู้สึกตื่นตัวขึ้นเล็กน้อย
เธอสูดหายใจลึก ๆ หลายครั้ง พยายามสงบอารมณ์ที่ปั่นป่วนอยู่ในอก
เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง รอบดวงตาของเธอยังคงแดงระเรื่อ แต่สีหน้ากลับมาสงบนิ่งแล้ว กระทั่งสงบนิ่งเกินไปด้วยซ้ำ
ลู่จินอันมองท่าทีที่เธอแสร้งทำเป็นเข้มแข็งและซ่อนอารมณ์ทุกอย่างกลับไปอีกครั้ง ความรู้สึกเจ็บปวดใจที่เพิ่งสงบลงได้บ้างก็ผุดขึ้นมาในใจอย่างควบคุมไม่ได้อีกครั้ง คราวนี้ชัดเจนกว่าเดิม