ลู่จินอันยืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง สายตายังคงจ้องมองไปยังทิศทางที่เธอเดินหายไป นานแสนนานไม่ยอมละสายตา
เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าอารมณ์ของตัวเองในตอนนี้ผิดปกติอย่างมาก
ดูเหมือนตั้งแต่เจอเธอในวันนี้ ไม่สิ บางทีอาจจะเร็วกว่านั้น อารมณ์ของเขาก็ถูกเธอดึงให้หวั่นไหวอยู่บ่อย ๆ
ความถี่และความรุนแรงเช่นนี้ ไม่เคยมีมาก่อน
ความรู้สึกแบบนี้ แม้แต่กับสวีจือเวยเขาก็ไม่เคยเป็น
เขาขมวดคิ้ว ในใจเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ
นักศึกษาที่มารวมตัวกันดูเรื่องสนุกรอบ ๆ มีมากขึ้นเรื่อย ๆ เสียงซุบซิบกระซิบกระซาบก็ค่อย ๆ ดังขึ้น
ในที่สุดลู่จินอันก็ละสายตากลับมา แล้วหันหลังเดินจากไปด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
วันรุ่งขึ้น บนเว็บบอร์ดของมหาวิทยาลัย โพสต์หนึ่งที่ติดป้าย “ฮอต” ก็พุ่งขึ้นสู่อันดับบนสุดอย่างรวดเร็ว
หัวข้อกระทู้ช่างเร้าอารมณ์เสียจริง:【หลักฐานแน่น! คุณชายลู่เคลียร์กลางดึก สาวนักขุดทองสกุลเสิ่นน้ำตาร่วงในร้านอาหาร สุดท้ายก็ถูกทิ้ง!】
เนื้อหาบรรยายอย่างมีสีสันว่าลู่จินอันเอ่ยขอเลิกกับเสิ่นเนี่ยนเหออย่างไร และเสิ่นเนี่ยนเหอวิงวอนอ้อนวอนแต่ถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยอย่างไร
หลักฐานที่หนักแน่นที่สุดคือรูปประกอบ——ภาพถ่ายหลายใบที่เห็นชัดว่าแอบถ่าย ฉากในภาพคือร้านอาหารตะวันตกร้านนั้น ใบหน้าของลู่จินอันถูกใส่โมเสกอย่างใจดี แต่ใบหน้าด้านข้างและด้านหน้าของเสิ่นเนี่ยนเหอกลับชัดแจ๋ว
ภาพหนึ่งเธอก้มหน้า ไหล่สั่นเล็กน้อย เหมือนกำลังเช็ดน้ำตา
อีกภาพเธอเงยหน้าขึ้น ขอบตาแดงก่ำ ปลายจมูกก็แดงระเรื่อ ดูน่าสงสารและโทรมไปพร้อมกัน