หลังจากที่เสิ่นเนี่ยนเหอส่งวิดีโอการเต้นเดี่ยวที่เตรียมไว้สำหรับการคัดเลือกในมหาวิทยาลัยเพื่อชิงถ้วยหวยเหอให้อาจารย์จางแล้ว เธอก็เริ่มรอคอยอย่างใจจดใจจ่อ
สามวันต่อมา ทันทีที่เธอกลับมาถึงห้องเต้นรำ เธอก็เห็นผู้คนจำนวนมากมุงกันอยู่หน้าบอร์ดประกาศ
บางคนพอสังเกตเห็นว่าเธอมา ต่างก็ส่งสายตาหลากหลายทอดมาทางเธอ โดยส่วนใหญ่เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาอย่างไม่ปิดบัง
เนิ่นเนี่ยนเหอเดินหน้าด้วยสีหน้าเรียบเนียน สายตาตรงไปที่รายชื่อที่เพิ่งถูกติดออกมาใหม่
ชื่อของเธอปรากฏอยู่บนนั้น เธอผ่านรอบคัดเลือกแรกเการแข่งขันเต้นเดี่ยวเป็นที่เรียบร้อย
รอบนี้มีทั้งหมดสิบคนที่เข้ารอบต่อไป พวกเธอจะต้องมาประชันฝีเท้ากัน เพื่อตัดสินว่าใครจะได้เป็นตัวแทนของมหาวิทยาลัยหนานเข้าร่วมการแข่งขัน
เธอสังเกตเห็นว่าชื่อที่ถูกจัดลำดับเป็นอันดับหนึ่งนั่นคือชื่อของเธอ ส่วนชื่อที่ตามมาเป็นอันดับสองถัดมาก็คือสวีจือเวย
ภายในห้องเต้นรำ หลายเสียงกระซิบกระซาบพึมพำไปทั่ว
เสียงของเวินฉิงกังวานาพอประมาณโดยที่ไม่เบาจนเกินไปหรือก็ไม่ดังเกินเสย จนคนรอบข้างได้ยินพอดี "ถ้าฉันพูดนะ สุดท้ายแล้วผู้ชนะต้องเป็นรุ่นพี่สวีอยู่ดี เธอจะต้องสงสัยอะไรกันอีกล่ะ?"
คำพูดของเธอดึงดูดความเห็นด้วยมากมายขึ้นมาทันที
สาวหน้ากลมคนหนึ่งพูดเสียงเบาๆว่า "ฉัน... ฉันเคยไปดูวิดีโอการเต้นของเนิ่นเสเยเหอมาก่อน ทำท่าจะเต้นดูดีพอตัวนะ มีพลังในการสื่อสารอยู่ดี เผื่อแล้วเธอจะได้มีลุ้นได้บ้างน่ะ"
พอเธอพูดจบ ก็ถูกคนข้างๆ แย้งกลับด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยทันที
"พอเลย —วิดีโอของเธอน่ะราวจะตัดต่อมาอาจจะได้นะ!""
"อย่างนั้นเธอจะเทียบเท่ากับรุ่นพี่สวีได้เหรอ?"
เสิ่นเนี่ยนเหอรู้ว่าคนส่วนมากไม่ได้ไว้ใจเธอเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอยู่กับคำสุรลนินทาเหล่านี้แม้สักคำ
ฝีมือ ต่างหาก คือคำตอบที่ดีที่สุด
เมื่ออาจารย์เกอเดินเข้ามาก็เขากวาดสายตามหาตัวเนี่ยนเหออยู่ท่ามกลางฝูงคน พอสบตาเข้า ก็ยิ้มอ่อนโยนออกมา พกับเข้าไปให้กำลังใจเป็นพิเศษว่า "เนียนเหอ รอบคัดเลือกครั้งนี้แสดงได้เยี่ยมมาก พร้อมสำหรับรอบสองต่อไปด้วยนะ"